Friday, March 11, 2011

Πεθαίνουμε σαν χώρα*

Δεν έχουμε βυθιστεί ποτέ πάλι σε τέτοια απάθεια. Έστω για το δράμα του διπλανού. Για πρώτη φορά βιώνει ο καθένας αποκομμένος τη δική του ατομική κατάσταση ως υπέρτατο δράμα και αδιαφορεί για τον άλλον. Ανεβάζει την τραγωδία στο μυαλό του, σχεδόν χωρίς θεατές. Το είχαμε μάθει αυτό από τον καιρό της ψευδαίσθησης ότι ακμάζουμε, έχουμε λεφτά, είμαστε σε καλύτερη μοίρα από τους παππούδες και τους πατεράδες μας. Όσο μοναχική ήταν η κορυφή μιας ψευτο-ανόδου τόσο πιο μοναχικός ο πάτος της. Γιατί ταυτίστηκε ο λόγος υπαρξής μας με το “να περνάμε καλά”. Και τίποτα παραπάνω.
Μια κενή φρασούλα, για το τρένο της καλοπέρασης που θέλαμε να προλάβουμε. Κι ας μην μπορεί να μας πάει πουθενά, αφού δεν υπάρχουν ράγες και βαγόνια να προχωρήσει.
Και τώρα, περιμένουμε λίγο οίκτο, λίγη λύπηση, αν γίνεται από την κυρία Μέρκελ με την απόκοσμη οικονομική δύναμή της να μας επιτρέψει να πεθάνουμε, αλλά μέσα στο ευρώ... Σχηματικά και υπαρξιακά μιλάω, γιατί πώς αλλιώς να μιλήσεις για έναν λαό που ήταν αποφασισμένος να κλείνει τα μάτια στην αλήθεια για δεκαετίες, αφημένος στην ιδιότυπη μοιρολατρία του ότι οι άλλοι θα βγάλουν το φίδι από την τρύπα; Οι άλλοι, οι άλλοι, οι άλλοι. Ποιοι άλλοι; Ποιος είναι ο άλλος;
Αυτό που πρωτίστως ζούμε σήμερα στην Ελλάδα είναι μια ανθρωπιστική κρίση. Που ξεκινάει από την παντελή έλλειψη σοβαρής βούλησης να γίνεται το οτιδήποτε, από το πιο μικρό έως το πιο μεγάλο, από την πλήρη απουσία της αίσθησης ότι ο καθένας είναι υπεύθυνος και έχει μερίδιο στην πρωτοβουλία και την απόφαση, και εκτείνεται μέχρι το μαρασμό του συναισθήματος, του ενδιαφέροντος για το διπλανό επί της ουσίας, της αδυναμίας διαρκούς επιβεβαίωσης αυτής τη λέξης «φιλότιμο» από τον καθένα ξεχωριστά, στον τομέα του.
Ένας νεκρός στο λιγοστό χλοερό τόπο του Θησείου. Άστεγος. Κι αλλοδαπός, λέει. Πότε πάλι είχαμε νεκρό από το κρύο; Και τόση αδιαφορία πριν και μετά; Κι έξι καμένοι άνθρωποι στο Αιγάλεω, μέσα σε επιχείρηση με κινέζικα. Ποιος νοιάστηκε; Δεν ανοίγει ρουθούνι, τουλάχιστον από θλίψη για το γεγονός. Μπορεί η λύπη κάποτε να σε οδηγήσει να λάβεις κανένα μέτρο της προκοπής. Μπορεί. Η αδιαφορία απλώς δεν οδηγεί πουθενά. Μόνο να πεθαίνει ο καθένας μόνος του και να σαπίζει.
Η τηλεόραση, σου λέει, πουλάει αβέρτα τραγωδία και προσφέρει ανοσία στο κακό του άλλου, στο θάνατο του άλλου. Και με τον δικό σου θάνατο, τι θα γίνει;
Κι η ανεργία τρέχει μπροστά και θερίζει. Ο εργοδότης δεν διστάζει να απολύσει, ακόμη κι αν που θέλει απλώς να μεγιστοποιήσει το κέρδος του. Θα πεθάνει κι εκείνος μια μέρα μόνος, χωρίς να τον λυπηθεί κανείς.
Φτάσαμε στο σημείο να θεωρούνται μελό οι άνθρωποι που βλέπουν τους αστέγους και θα δείξουν έστω το φιλότιμο να υγρανθεί η ματιά τους. Φτάσαμε στο σημείο να θεωρούνται μελό εκείνοι που μιλούν για τους ανέργους, λες και είναι μακριά ο δρόμος αυτός για τους περισσότερους. Να βολέψει ο καθένας την πάρτη του, μάλιστα, αλλά θα πεθάνει μόνος και δεν θα τον λυπηθεί και κανείς. Και δεν θα χρειαστεί να είναι αλλοδαπός και φτωχός και μόνος. Αρκεί να πεθαίνει σ' αυτή τη χώρα.

*Παράφραση του τίτλου του θεατρικού έργου του Δημήτρη Δημητριάδη «Πεθαίνω σαν χώρα».

photo: scalidi

(Το κείμενο δημοσιεύτηκε στη "Βραδυνή" στις 11 Μαρτίου 2011)

19 comments:

Michalis Melidonis said...

Έκανα στα γρήγορα
μιαν "επεκτατική αντιπαράθεση"
στην πρώτη σου παράγραφο εδώ.

Kalo PSK xa :)

scalidi said...

Πολύ εύστοχα, Μιχάλη... Πολύ ευρηματικά αυτά που σκέφτηκες, είναι μπροστά στα μάτια μας, αλλά δεν σημαίνει ότι τα βλέπουμε πάντα.

(πες μου, σε παρακαλώ, πώς βάζουμε λινκ στα σχόλια, που ακόμα δεν το ξέρω...)

Michalis Melidonis said...

Του Δημητριάδη γράφτηκε πριν 33 χρόνια
κάτι έβλεπε από τότε την αρχή
της μεταπολίτευσης. :-

Υ.Γ.

angle bracket a href =http://stavroulascalidi.blogspot.com/
angle bracket Text π.χ Σκαλίδι angle bracket/a angle bracket

angle bracket = αγκύλη

αλλιώς δες την αγκύλη απ' εδώ

http://www.w3schools.com/html/html_links.asp

Sue said...

Τον φοβόμουν πολύ αυτόν τον συσχετισμό, πολύ περισσότερο δε την έμπρακτη επαλήθευσή του... Τα μόνα που με κάνουν να έχω μια αρκετά αισιόδοξη ματιά είναι ο μύθος του Φοίνικα και η άνοιξη που μόλις μπήκε...

Michalis Melidonis said...

Τώρα αυτός ο Φοίνιξ από Sue, το πουλί,όχι
το δέντρο, μου φερε κακές σκέψεις,
και γύψο. :-

ας κρατήσουμε τότε την άνοιξη
που θα μπεί στις 21 του μηνός :-)

..Μαρτίου όχι Απριλίου χα :)

scalidi said...

Sue, είμαι πολύ αισιόδοξη θέσει και πιστεύω στο καλό και στο ακόμα καλύτερο που υπάρχει μέσα στον καθέναν μας. Δυστυχώς, με απογοητεύει η βαθιά ριζωμένη νοοτροπία να κάνει ο καθένας το λιγότερο ή το χειρότερο που μπορεί, μην κουραστεί, μην ταλαιπωρηθεί, μην τον κοροϊδέψουν, μην, μην, μην...
Ας είμαστε δημιουργικοί κι ας πιστεύουμε στην καλύτερη εκδοχή μας.

Μιχάλη, σ' ευχαριστώ για τη διευκρίνηση.
Το έργο είναι όσο κι εγώ λοιπόν. Γι' αυτό είναι οι καλλιτέχνες, να βλέπουν αυτό που δεν είναι κραυγαλέα ορατό, να ξαναδιαβάζουν τον κόσμο μέσα από τα μάτια τους.

scalidi said...

Ναι, διώξε τις κακές σκέψεις. Σωστό το υπονοούμενο.

Η άνοιξη είναι εδώ.

scalidi said...

Πέτυχε και το πείραμα, σ' ευχαριστώ..

scalidi

Sue said...

@Michalis Melidonis: Καλή άνοιξη! Να σ'ευχαριστήσω και για το σχόλιο για το λινκ που το χρησιμοποίησα - προσπαθούσα κι εγώ καιρό να το βρω.

Έτσι είναι Σταυρούλα, όπως το γράφεις. :-)

roadartist said...

Απόλυτη ταύτιση απόψεων. Δυστυχώς.

scalidi said...

roadartist, ας πιστεύουμε στο καλό, ας προσπαθεί ο καθένας έστω αυτό που αντέχει και θα γίνουν όλα λίγο καλύτερα.

scalidi said...

Sue, o Μιχάλης είναι πολύτιμος, πολυπράγμων και πολύ παλιός γνώριμος στα μπλογκς, νομίζω από τους πρώτους που με βοήθησαν να καταλάβω πώς να κινούμαι τεχνικά στην μπλογκόσφαιρα και πάντα πολύ πρόθυμος. Παρακολούθησέ τον στα Εργοτελέματά του, είναι η θρυλική Ergotelina...

Τζων Μπόης said...

...αν είναι κάτι το οποίο πραγματικα δεν ξέρω αν πρέπει να με στεναχωρεί ή να με ευχαριστεί είναι η σκέψη ότι τελικά θα μας λυπηθούν...

stella said...

Δεν θα τα καταφέρουμε.....όσο αισιόδοξη κι αν θέλω να είμαι βλέπω πως δεν θα τα κατα΄φερουμε...θα γινόμαστε ολοένα και χειρότεροι οι άνθρωποι.....γενικά μιλάω - όσο κι αν δεν μου αρέσει να γενικολογώ - διότι σαφώς υπάρχουν (ειδικά σε αυτό το blog) κι οι εξαιρέσεις. Μα όσο δεν είμαστε άνθρωποι στα μικρά καθημερινά πράγματα δεν θα τα καταφέρουμε..... Εγώ σε πείσμα της πλειοψηφίας που μου λέει "έλα μωρέ" ή "δεν βαριέσαι" θα συνεχίσω να αντιστέκομαι.

scalidi said...

Γιάννη, mercy κι ας λειτουργήσει λίγο και ο νόμος του Μέρφυ...

Στέλλα, δεν το πιστεύω.

scalidi said...

Α, ξεχάστηκα (να κάνω και λίγη φιγούρα) είδες, Γιάννη, φωτο-συγκομιδή από το τριήμερο, ε; Άλλο πράμα.

Τζων Μπόης said...

Σταυρούλα εισαι πολυ δυνατος αντίπαλος, το παραδεχομαι, αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά :)

jo. said...

Η άνοδος και η κατάρρευση.Ο νέος άνθρωπος που φτιάχτηκε για ν' αδιαφορεί.Τα κράτη αναδιαπραγματεύονται συνεχώς που θα πάνε τα χρήματα και αυτά ολοένα καταλήγουν στους λίγους.Η ζωή όμως είναι στο μακρινό "αλλού".Είμασταν λιγότεροι και "μαζί", γίναμε περισσότεροι και "μόνοι"..Η μοναξιά του σχοινοβάτη.
Καλημέρα.
Υ.Γ..Η άνοιξη ξαναγεννά τις παρέες.

scalidi said...

Γιάννη, οφείλω να ομολογήσω ότι χτυπάς αιφνιδιαστικά με τις νέες φωτό και κερδίζεις τις εντυπώσεις κάθε φορά...

jo., καλώς ήρθατε εδώ. Να θυμόμαστε μόνο ότι η κάθε μονάδα έχει ευθύνη για το σύνολο μέσα στο οποίο ζει. Η ατομική υπευθυνότητα σε κάθε τομέα, νομίζω είναι το ζητούμενο.