Friday, February 12, 2010

Χωρίς παραμύθι

Μετά τα τριάντα αρχίζω να ρέπω προς έναν ιδιότυπο κυνισμό. Τον αποδίδω στην ηλικία. Στην αρχή πίστεψα ότι ήταν ένα απλό ξεκαθάρισμα του τοπίου. Ότι οξύνθηκε η μέσα όραση λίγο παραπάνω και έβλεπα τους ανθρώπους όπως ήταν (πώς ήταν και πώς είναι;) πια και έλεγα φυσικά τις καταστάσεις με το όνομά τους. Ποιο είναι το όνομά τους;
Ας πούμε "απο γοήτευση". Δεν μένει τίποτα πια από την αχλύ της γοητείας των άλλων. Κι ενώ παλιά έψαχνα το μύθο, τώρα ψάχνω πίσω απ' αυτόν. Φυσικά για να στήσω το παραμύθι του χωρίς μύθο ανθρώπου. Με συγκινούν οι άνθρωποι που δεν θέλουν να πουλήσουν ένα μύθο ούτε να πουλήσουν ότι δεν έχουν. Γενικώς αυτοί που δεν θέλουν να πουλήσουν.
Συνήθιζα να λέω ότι δεν έχω να "πουλήσω" στους άλλους -όποιοι κι αν είναι αυτοί- ένα παραμύθι. Θα αρχίσω να το κόβω κι αυτό. Η αφαίρεση προφανώς είναι το απόκτημα του χρόνου που έχει ήδη παρέλθει. Η αφαίρεση ακόμα και ως μορφή απώλειας. Μπορεί να έχουμε πέσει στην παγίδα να μας "πουληθεί" τόσα χρόνια η απώλεια ως ένας μύθος του Κακού. Μπορεί να μην είναι. Μπορεί η απώλεια να είναι απλώς το γοητευτικό παραμύθι από το μέλλον. Μπορεί.
Όπως λέει κι ένας φίλος μου για να μπορείς να συνομιλείς με κάποιους ανθρώπους (π.χ. αυτούς που έχουν τη διάθεση να σου αφηγηθούν τη ζωή τους χωρίς παραμύθια) χάνεις συχνά το "δικαίωμα" να μιλάς με κάποιους άλλους (π.χ. αυτούς που τα πουλάνε όλα σαν παραμύθι και περιμένουν να τα χάφτεις). Χάνεις το δικαίωμα... εννοώ δεν μπορείς να ανεχτείς πια το μύθο ως παρενδυσία της απλής, σύντομης, προσωπικής αλήθειας που για μένα πια ίσως να είναι ο ισχυρότερος μύθος. Και σου λένε  μετά ότι με τα χρόνια πια γίνεσαι πιο ανεχτικός... Μύθος!


10 comments:

Τζων Μπόης said...

Σταυρούλα, εάν έχει κάποια αξία η γνώμη μου (από την άποψη ενός 40 φεύγα βεβαίως κι όχι ενός ξερόλα) θα σου πω ότι όσο περνούν τα χρόνια θα αφαιρείς συνεχώς και συνεχώς, σε κάποιο σημείο θα έχεις αφαιρέσει σχεδόν τα πάντα, αλλά μετά θα έχεις ανάγκη να αρχίσεις την πρόσθεση (εγώ σε αυτή τη φάση αμφιταλλαντεύομαι συχνά με το συν και το μείον) και πιστεύω μέχρι να κλείσουμε τα μάτια θα έχουμε επιδοθεί και στον πολλαπλασιασμό, βέβαια δεν ξέρω τότε εάν η αριθμητική θα μας υπακούσει :)
Με τα χρόνια νιώθω όλο και λιγότερο ανεκτικός με τους ανθρώπους και για αυτό μετά από λίγο δέχομαι ή απορρίπτω και το σταματώ εκεί, χωρίς να ψάχνω περισσότερο, είναι χάσιμο χρόνου ξέρεις και ο χρόνος πλέον με τα χρόνια μετράει διαφορετικά, γίνετι πιο πολύτιμος ώστε να σπαταληθεί. Ακριβώς αυτό επιθυμώ να κάνουν και οι άλλοι με εμένα, δεν θέλω να με αναλύουν αλλά να με δέχονται ή να με απορρίπτουν με συνοπτικές διαδικασίες. Το προτιμώ και το εκτιμώ αφάνταστα, το αντίθετο με κουράζει.
Ακούω καθημερινά ένα σωρό ιστορίες ανθρώπων που έρχονται είτε για να μου πουλήσουν ή είτε για να τους πουλήσω εγώ κάτι, πλέον δεν θέλω να πουλήσω κάτι ιδιαίτερο για αυτό, όσο πιο πολύ "ομιλώ", π.χ. μέσω του γραπτού λόγου, τόσο πιο φειδωλός έχω γίνει στην πρόζα, επίσης, δεν επιθυμώ να αγοράζω επί πιστώσει παρά μόνο τοις μετρητοίς, ώστε να μην πληρώνω στη συνέχεια τόκους.
Εάν διαβάζω όμως σωστά πίσω από τις γαρμμές σου και γνωρίζοντας το ζώδιό σου, νομίζω ότι αυτό είναι η αναγγελία μιας επετείου;

scalidi said...

Επιβεβαιώνεις αυτή την αίσθηση της αφαίρεσης... Μέσα σε ένα χρόνο, έχω αφαιρέσει σχεδόν το σύνολο των "αποθεματικών" μιας δεκαετίας. Κι όταν λέω αποθεματικά εννοώ τη δική μου αντίληψη για τους ανθρώπους και αναπόφευκτα αρκετούς ανθρώπους μαζί, με τους οποίους δεν πιστεύω καν ότι θα συναντηθούμε παρακάτω.
Είμαι στη φάση αυτής της κούρασης που λες, της απελπιστικά μειωμένης ανοχής και γι' αυτό αυτή η κυνική και μανιχαϊστική ματιά του συν-πλην. Δεν ήμουν ποτέ των μεσαίων καταστάσεων για να γίνω τώρα.
Τοις μετρητοίς βεβαίως κι εγώ, είμαι των ξεκάθαρων και άμεσων λύσεων σε όλα.
Αργεί ακόμα η "επέτειος", Γιάννη, σε ένα μήνα και... ;))) Το είχα ξεχάσει κιόλας.
Θα προηγηθεί κάτι πιο ευχάριστο στο μεσοδιάστημα. Εν καιρώ θα το μάθεις.

Ένας απλός μονόλογος ήταν να αποφορτιστώ από την ασφυκτική καθημερινότητα των τελευταίων τριών εβδομάδων που με εξόντωσε. Είναι σαν να ζητώ απεγνωσμένα να πληρώσω μετρητά παντού και μου λένε ότι δέχονται μόνο πιστωτική...

landlord45 said...

αφοπλιστικό

δεν μπορώ να αντισταθώ -όμως- στον πειρασμό να σας προειδοποιήσω πως όταν προσεγγίζετε τα πρώτα -ήντα, οι αφαιρέσεις θα είναι τρομακτικές και η συμβίωση μαζί τους όχι μόνο αναπόφευκτη αλλά και εθιστικά αποχαυνωτική

K.K.M.

scalidi said...

KKMοίρη, βλέπετε πολύ μακριά κι έχετε μακρόπνοα σχέδια...

Αστειεύομαι.

"Εθιστικά αποχαυνωτική", είναι μια πρόκληση η αίσθηση αυτή σε εκείνη την ηλικία. Για να δούμε...

aggelos-x-aggelos said...

Σε γενικές γραμμές νομίζω ότι ταυτίζομαι αρκετά με το άρθρο σου. Μεγαλώνοντας, καμιά φορά νομίζω ότι φτάνω να είμαι μέχρι και μισάνθρωπος.

Στην ηλικία των 31 με 35 έχεις ίδια απόσταση από έναν 25άρη και από ένα 42άρη. Μόνο που η απόσταση αυτών των 2 είναι πολύ μεγάλη. Τείνω να πιστέψω ότι εκεί οφείλεται και η λεγόμενη "κρίση των 30" που έχω ακούσει να πιάνει αρκετούς -εγώ τη γλίτωσα. Πρέπει να επιλέξεις προς τα που θα κατευθυνθείς. Βέβαια η επιλογή είναι μονόδρομος, μόνο μπροστά μπορείς να πας, αλλά κάποιοι μπερδεύονται. Ακόμα και παράταση να θελήσεις να δώσεις στην νιότη, πρέπει να συμβιβαστείς ότι είναι απλώς παράταση και όχι επανάσταση.

Επιγραμματικά πάντως, αυτά που σίγουρα έχουν αλλάξει στον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τα πράγματα στα 34 που περπατάω είναι τα εξής:

Βρίσκω όλο και περισσότερο γκρι, και όλο και λιγότερο άσπρο και μαύρο. Ποτέ δεν ήμουν μανιχαϊστής αλλά περνώντας τα χρόνια, όλο και απομακρύνομαι από απολυτότητες.

Δεν συγχωρώ χαμένο χρόνο. Άνθρωποι που επιμένουν να κάνουν τα ίδια που κάναμε πριν 6-7 χρόνια -και περνάγαμε καλά, δε λέω- μην αντέχοντας να συμβιβαστούν με το ότι μεγαλώνουν, κοντεύουν να γίνουν εχθροί μου, ακριβώς γιατί μου τρώνε το χρόνο.

Δεν συγχωρώ συμπεριφορές. Ή, πιο σωστά, δεν ξεχνάω συμπεριφορές. Το ότι κάποιος φέρεται με τον α ή β τρόπο τη συγκεκριμένη στιγμή, δεν με κάνει να αλλάξω γνώμη για αυτόν. Απλά το προσθέτω στη ζυγαριά, στο μέσο όρο.

Μάλλον κάποια στιγμή πρέπει να το αναπτύξω σε δικό μου post, γιατί σα μεγάλο μου βγήκε για σχόλιο... Γενικώς, τα περισσότερα κείμενά σου με εμπνέουν να επεκταθώ. Νομίζω ότι τα μεγάλα μας πνεύματα πίνουν συχνά μαζί το καφεδάκι τους :)

Σε ευχαριστώ για το χώρο.

scalidi said...

Σίγουρα, άγγελε εξάγελλε, είναι σαν να πίνουμε καφέ. Μπορεί και της παρηγοριάς ;)))))

Χαίρομαι που παίρνεις αφορμή και επεκτείνεσαι.
Εγώ γκρι βλέπω μόνο στη διάθεση των ανθρώπων πια, όχι στις καταστάσεις και στις επιλογές.Ίσως επειδή έχω διαλέξει από χρόνια με ποιους θα προχωράω και ποιους θα αφήνω.

Το κείμενο δεν αφορούσε τόσο την ηλικία (αυτή ένα σύμπτωμα είναι) όσο τους ανθρώπους που πουλάνε παραμύθι που αυξάνονται και πληθύνονται με ραγδαίους ρυθμούς γύρω μας και άμα δεν θες εσύ να το αγοράσεις το παραμυθάκι τους τόσο πιο "απέξω" αισθάνεσαι. Η συμπεριφορά είναι λοιπόν που με εξοργίζει αυτών που νομίζουν ότι σε εξαπατούν και μπορεί και να σε εξαπατούν για χρόνια.
Και όσο κι αν το έχεις αποφασίσει αυτό ότι δηλαδή εσύ θα πληρώνεις μετρητά, δεν σταματάει να σε αποδιοργανώνει, να σε πληγώνει ή απλώς να σε κάνει να αισθάνεσαι μοναξιά το ότι οι άλλοι σου ζητάνε πιστωτική... :)))

aggelos-x-aggelos said...

Ναι, ξέφυγα λίγο από το αρχικό. Για λίγο ο ένας έπινε καφέ και ο άλλος έτρωγε παγωτό :)

Όσον αφορά το παραμύθι, έχω παρατηρήσει ότι, όσοι το πούλαγαν από παλιά, μεγαλώνοντας το χοντραίνουν, ενώ όσοι "πλήρωναν μετρητά", με τα χρόνια όλο και λιγότερο τους αντέχουν. Δηλαδή αυτό που λες και εσύ· μάλλον εσύ λες καλύτερα αυτό που προσπάθησα να πω εγώ.

Το γκρι πάντως δεν ήταν της απαισιοδοξίας, ήταν της χρωματικής διαβάθμισης.

el-bard said...

"Κι αν σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές είναι γιατί τ' ακούς γλυκότερα κι ο πόνος..." γράφει σ' ένα του ποίημα ο γέρος από τη Μ. Ασία.
Κι ο Ιρλανδός παραμυθάς του παραλόγου λέει για τις ιστορίες του: "Παραμύθια, παραμύθια που δεν μπόρεσα να τα πω".
Ο δε Κρητικός παραμυθάς λέει στον Καπετάν Μιχάλη του διά στομάτων παππού κι εγγονού μετά από ένα γλυκό παραμύθι:
"- Παππού, εγώ είμαι μεγάλος πια. Δε μ' αρέσουν τα παραμύθια.
- Ε, άμα μεγαλώσεις περισσότερο, τότε θα σ' αρέσουν".

scalidi said...

Ναι, άγγελε εξάγγελε, έχουμε συνεννοηθεί, απλώς περί γκρι είπα κιεγώ τη δική μου εκδοχή. Σε έχω καταλάβει. :)))))

scalidi said...

Λεφτέρη, με αποστόμωσες με το σχόλιό σου, αλλά εδώ δίνω στο παραμύθι μια αρνητική χροιά, όπως βλέπεις, σχεδόν την ταυτίζω με την απάτη...
Λες μεγαλώνοντας να επιζητώ την απάτη; Και την εξαπάτηση; Ποιος ξέρει... Λες να έχω τόση ανοχή και ανεκτικότητα που να λέω "Ρε παιδιά, χαθήκανε και οι απατεώνες-παραμυθατζήδες (όχι παραμυθάδες)που περνάγαμε τόσο ωραία παλιά μαζί τους και τι θα κάνουμε τώρα!". Λες; :))))))))))))))