Thursday, January 21, 2010

Στο δρόμο

Τη συναντάω. Συχνά. Στο δρόμο. Κάπου εκεί στη μέση ηλικία. Με παιγνιώδη διάθεση. Από κείνη που σε τρομάζει, γιατί σε βγάζει από τα καθιερωμένα σου. Κάποτε μεθυσμένη από τον εσωτερικό της ρυθμό. Κοιτά τους διαβάτες. Με χλεύη. Ζητάει τσιγάρο καμιά φορά. Είχα ντραπεί που δεν είχα, εκείνη τη μόνη φορά που με είχε σταματήσει. Πυκνά γκρίζα και λευκά μαλλιά. Σέρνει κοντά της αντικείμενα που για τους παρατηρητές της δεν έχουν νόημα. Για κείνη έχουν. Εκείνη ξέρει.
Στ' αλήθεια, αυτή είναι παρατηρητής των άλλων. Τους κοιτάει και δεν τους κοιτάει. Κάτι φορές μέσα μέσα στα μάτια. Και φοβάσαι, αγριεύεις. Μην αγριέψει εκείνη με την αδιαφορία σου. Κάτι φορές τραγουδάει. Χθες έτρωγε κατεψυγμένες πατάτες -που δεν είναι πατάτες- ωμές από ένα σακουλάκι. Εκεί έξω από το τρένο. Που περνάνε όλοι. Σε μετράει κάθε μέρα. Εκείνη μετράει τον κόσμο. Τη βαρύτητα και την ελαφρότητά του. Την αδιαφορία του. Την "ου μπλέξεις" εντολή που σου παραδίδουν οι άγραφοι νόμοι επιβίωσης της πόλης.


2 comments:

Γλυκό - Κερασο - Ζουζούνα said...

Ουσιαστικά δεν ζει μαζί μας. Ζει σε μιαν άλλη ζωή δική της. Μόνη της. Εκεί που ο χρόνος της έχει σταματήσει. Για κάποιο λόγο. Δεν μας βλέπει. Βλέπει την σκιά μας, που περιφέρεται. Βλέπει αυτούς που θέλει να βλέπει.
Περιτρυγιρισμένη απο εμάς, δεν θέλει να μας δει.
Αλλος θα το πει "σαλεμένη". Αλλος "χαμένη". Αλλος... δεν ξέρω.
Εγώ θα πω "δυστυχής". Κάτι είχε και τόχασε, κάτι αναζητά στο πλήθος, κάτι μονολογεί, στους δικούς της, που περιμενει να απαντήσουν δίπλα της.

scalidi said...

Ζουζούνα, θα έπρεπε τουλάχιστον κάπου προστατευμένη από το κρύο και βλέμματα σαν τα δικά μου, να ήταν σε μια στέγη κι ας ζούσε σε όποιο κόσμο ήθελε. Γιατί ποιος μας λέει ότι είμαστε εμείς ο κόσμος... Και σήμερα ήταν έξω στο κρύο, στο χιονόνερο.