Wednesday, March 11, 2009

Ανθρωπάκια από παιδί (και όχι από χαρτί για να τα καίμε)

Δυο τσιγγανούλες. Στο τρένο. Μικρές. Πανέμορφες. Με γλυκά πρόσωπα. Σοκολατένιες παναγιές. Και τρία παιδιά να κρατούν από τα χέρια. Δικά τους μάλλον. Κι ένα στην κοιλιά να κουβαλάει η μία. Και να κρατάει στην αγκαλιά της ένα μωρούλι. Το πιο ανθρωπάκι μωρό που έχω δει ποτέ. Είχε βλέμμα και χαμόγελο μεγάλου και κινήσεις που θύμιζαν όλους εμάς που η παιδική μας ηλικία μάς κουνάει το μαντήλι από μακριά. Έκανε να γκρινιάξει το μωρούλι και το έβαλε κατευθείαν στο γυμνό της στήθος, με την πιο φυσική κίνηση του κόσμου κι αγαλλίασε κι εκείνη κι αυτό. Και μιλούσαν μεταξύ τους, φαίνονταν τόσο ευτυχισμένες, τόσο λαμπερά πρόσωπα. Ήθελα να καταλάβαινα τι λέγαν για να χαρώ μαζί τους.

Και στο γυρισμό του ταξιδιού, μια μανούλα έγκυος με τη μικρούλα της κόρη από το χέρι, να κάνουν σχέδια για το νέο μωρό που θα έρθει με το καλό. Και μου θύμισαν εμένα με τη δική μου μαμά 24 χρόνια πίσω. Έλεγε η μικρή "Μα, που να το ξέραμε, μαμά, μάγισσες είμαστε;", κι εννοούσε το μωρό που θα 'ρθει, θα μπορούσαν να του είχαν κρατήσει εκείνο το ωραίο παιχνίδι το δικό της, αλλά το χάρισαν, γιατί δεν ήξεραν τότε... Κακώς έβαλα τ' ακουστικά στ' αυτιά μου. Τα ραδιόφωνα ανακοίνωναν τις τραγωδίες στην Αλαμπάμα και τη Γερμανία για τα παιδιά που σκότωσε η τρέλα και τα όπλα. Ο τωρινός πολιτισμός τρώει πρώτα και κύρια τα παιδιά του. Στην κυριολεξία. Κρόνεια απομεινάρια. Και κροκοδείλια δάκρυα.

9 comments:

Τζων Μπόης said...

είδες πόσο κανίβαλοι παραμένουμε;

μικρός είχα στεναχωρηθεί που ο θηριώδης αρσενικός γάτος της γειτονιάς είχε δαγκώσει μέχρι θανάτου τα νεογέννητα γατάκια της "συζύγου" του που μόλις τα είχε γεννήσει κάτω από την ψησταριά της αυλής, που να ήξερα τότε...

scalidi said...

Εμ, βέβαια... Βρε παιδί μου, σήμερα σε ένα ταξίδι με το τρένο με είχαν απορροφήσει τα πιτσιρίκια, γιατί ήταν τόσο γλυκά και καταλάμβαναν το χώρο με την τρυφερότητα της παρουσίας τους και μόνον και οι ειδήσεις αυτές με επηρέασαν περισσότερο από ποτέ. Σκέψου εσύ που έχεις και μικρούλι...

Φρίκη κι ο γάτος. Κι εσύ το κατάλαβες λίγο πιο νωρίς από άλλους...

scalidi said...

Εμ, βέβαια... Βρε παιδί μου, σήμερα σε ένα ταξίδι με το τρένο με είχαν απορροφήσει τα πιτσιρίκια, γιατί ήταν τόσο γλυκά και καταλάμβαναν το χώρο με την τρυφερότητα της παρουσίας τους και μόνον και οι ειδήσεις αυτές με επηρέασαν περισσότερο από ποτέ. Σκέψου εσύ που έχεις και μικρούλι...

Φρίκη κι ο γάτος. Κι εσύ το κατάλαβες λίγο πιο νωρίς από άλλους...

witch of daffodils said...

Χθες έβλεπα, όσο μπορούσα να δω από την κούραση δλδ, μια εκπομπή με τα μωρά τα ανεπιθύμητα.
Ενα ζευγάρι (υψηλης μόρφωσης λεέι, δεν ξερω τι σημαινει αυτο..) εγκατέλειψε ένα από τα δίδυμά του και κράτησε το "καλό".

Κι άλλες περιπτώσεις, πολλές..
Παρόλα αυτά, νομίζω παρα το πλήθος τους είναι εξαιρέσεις του πιο δυνατού δεσμού..

scalidi said...

Α, δεν το είδα. Καθότι δεν έχω γίνει μαμά ακόμα, κι επειδή θέλω κάποτε να γίνω, προτιμώ να μην ξέρω την τηλεοπτική εκδοχή.

Μόνο στη Δύση οι άνθρωποι με προβλήματα στην υγεία τους μπαίνουν σε ένα ιδιότυπο περιθώριο. Στην Ανατολή τυγχάνουν της μεγαλύτερης ανθρωπιάς και τους θεωρούν δώρα, τους αγαπούν, τους σέβονται, τους αντιμετωπίζουν ισότιμα.

Orelia said...

σε αυτες τις μεριδες πληθυσμου, μπορεις να βρεις μια δοση χαμενης γνησιοτητας
ειναι ενας απο τους λογους που δεν αλλαζω περιοχη εργασιας
ρουφαω διψασμενη αυτο που μου δωριζουν κι ευχομαι να τους το ανταποδιδω στο ελαχιστο εστω

φιλιά

scalidi said...

Μπράβο σου... Ναι, το έχω αντιληφθεί σε κάτι αντίστοιχο κι εγώ. Είναι η αγάπη που παίρνεις πολλαπλάσια απ' αυτή που νομίζεις ότι δύνασαι να δώσεις.

Babis Dermitzakis said...

Μπα μπα μπα Σταυρούλα, τι έκπληξη, ξανάνοιξες την πόρτα για τα σχόλια; Πολύ συγκινητικό το κείμενό σου. Τέτοιες εικόνες, φωτογραφικές η λογοτεχνικές όπως οι δικές σου, γεμίζουν με χαρούμενα συναισθήματα.

scalidi said...

Καλώς τον Μπάμπη! Το καλό πνεύμα της μπλογκόσφαιρας. Θέλω να μοιράζομαι κι εγώ τέτοιες εικόνες, γιατί αισθάνομαι ότι διασώζονται και στις καρδιές ή στη μνήμη των άλλων. Κι αυτό είναι κάτι.