Tuesday, June 17, 2008

Ευρεσιτεχνίες της Αγένειας

Κοντή, χοντρή και καπνίζει στον προθάλαμο υποκαταστήματος κρατικής τράπεζας που θέλει να είναι ανταγωνιστική σαν και τις ιδιωτικές με τα υπερκέρδη. Μάλιστα. Για τη Σεκιουριτού μιλάμε της ιδιωτικής εταιρείας φύλαξης που το ληστή μπορεί να τον διώξει μόνο με την αγένειά της. Μ' αυτή. Μάλιστα. Αυτός είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος. Η καλύτερη Πολεμική Τέχνη: η ΑΓΕΝΕΙΑ (αν δεν πιάσει το κόλπο με το φύσημα του καπνού απ' το τσιγάρο στα μούτρα των άλλων).
Και καπνίζει και καπνίζει. Έρχεται ο μπαμπάς στα τριάντα φεύγα του με το μωρό στην αγκαλιά του. Φοράει σορτς ο άνθρωπος, κρατάει στη μία αγκαλιά το μικρούλι και στο άλλο χέρι μόνο τα κλειδιά του. Α, φοράει και μια "μπανάνα" στη μέση με τα λεφτά. Για κακή του τύχη χτυπάει ο ρημαδιασμένος συναγερμός στην πόρτα-κουβούκλιο και δεν μπορεί να μπει να κάνει τη δουλειά του (το ίδιο κατάστημα είναι που πριν από μήνες η Σεκιουριτού μου έλεγε να βγάλω τη ζώνη μου γιατί "χτυπάει" -σιγά μην ξεβρακωθούμε κιόλας για να εξοφλήσουμε ένα λογαριασμό). Αδειάζει με το ένα χέρι την τσέπη του σορτς (πόσα όπλα να χωρέσει εκεί μέσα;), αλλά δεν μπορεί να βγάλει και την "μπανάνα" από τη μέση. Θα του πέσει το παιδί, αν το επιχειρήσει. Η Σεκιουριτού καπνίζει. Όταν την παρακαλεί να τον βοηθήσει, εκείνη του λέει σαν χαλασμένο κασετόφωνο ότι αν δεν περάσει μέσα από το συναγερμό της πόρτας, δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί. Πολιτική της τράπεζας. Κανονισμός. Σιγά μην είναι και κανονιονισμός... Έχει εντολή. Κι εγώ έχω εντολή εξόφλησης. Ξοφλήσατε!
Απηυδησμένος αποχωρεί ο άνθρωπος, αλλά έχει ανάγκη τη συναλλαγή, γιατί το ATM είναι χαλασμένο. Επιστρέφει και την παρακαλεί να περάσει. Ακούει τη στιχομυθία η Διευθύντρια του καταστήματος (ε, λέω, πια θα τον αφήσουν να μπει, αφού παρεμβαίνει και η Διευθύντρια- κούνια που με κούναγε). Παρενέβη για να υποστηρίξει την καλογυμνασμένη στην αγένεια Σεκιουριτού. Ο νεαρός άνδρας παραπονιέται για την αγένεια αρχικά της Σεκιουριτούς. Καλά. Μετά θα έχει να παραπονιέται για την αγένεια της Διευθύντριας. Μόνο που δεν τον βρίζει έξαλλη μέσα από το τζάμι που τους χωρίζει. Ο πελάτης αποχωρεί τελειωτικά. Μόλις τον έχασαν.
Ας το χρησιμοποιούν το τέλειο αυτό όπλο για να διώχνουν και τους ληστές. Νομίζω θα πιάσει. Είναι πιο αποτελεσματικό από το κουβούκλιο με το συρριστικό ήχο.
Τις κοιτάζω με απαξία και λύπη. Είναι τόσο θλιβερές. Τόσο καλά μυημένες στην Τέχνη της Αγένειας. Πάω να εξυπηρετηθώ κι εγώ, είναι 11 και κάτι το πρωί, η υπάλληλος μέσα από το γκισέ τρώει την τυρόπιτά της. Είναι η ώρα της τυρόπιτας. Κρίμα που δεν πετάει τα ψίχουλα πάνω μου, μπορούσε κι εμένα να με διώξει. Αφού δεν τους θέλουν τους πελάτες, δεν τους έχουν ανάγκη. Τους διώχνουν με όλους τους τρόπους: τσιγάρα, τυρόπιτες, αγένειες εν γένει.
Οι πελάτες δεν επιβιώνουν, ίσως πια με όλες αυτές τις ευρεσιτεχνίες της Αγένειας να μην επιβιώνουν ούτε και οι ληστές.

10 comments:

david santos said...

Excellent!

scalidi said...

Thank you, mr. Santos!

georgia said...

Τα είπες όλα Σταυρούλα μου. Αν είχα το ταλέντο σου θα έγραφα μια νουβέλα, ένα διήγημα, κάτι, με τίτλο "Η Αγενούπολη". :-(

scalidi said...

Και η τενεκεδούπολη μας κάνει, αφού είμαστε τενεκέδες ξεγάνωτοι που λέμε και στο χωριό μου... Φιλιά, μικρή μου.

(Μου έχουν λείψει οι φωτογραφίες σου, αλλά εσύ ξέρεις καλύτερα).

Από Αγένειες άλλο τίποτα...Αφού μόλις δω μια στάλα Ευγένεια, τη "φωτογραφίζω" στο μυαλό μου μην την ξεχάσω.
Η ύπουλη Αγενούπολη...

jimanant said...

Δεν μας έχουν ανάγκη οι τράπεζες αφού ξέρουν πως σε λίγο θα ξαναπάμε οποσδήποτε. Τόσες κάρτες και δάνεια έχουμε...

Είναι θλιβερό όλο αυτό που συμβαίνει. Επίσης θέλω να πω ότι και εμένα θα με εκνεύριζε όλη αυτή η κατάσταση. Από την άλλη δεν θέλω να κρίνω εύκολα τους ανθρώπους. Μπορεί να είχε κάποιο προσωπικό πρόβλημα(δεν ξέρουμε). Τέλος θέλω να σου υπενθυμίσω κάτι που έγραψε στο προηγούμενό σου ποστ και συμφωνώ και εγώ: "Η καθαρή αγένεια είναι πιο έντιμη από την ψεύτικη ευγένεια" Τελικά τι θέλουμε?

scalidi said...

Αγαπητέ jimanant, οι τράπεζες δεν λειτουργούν ερήμην μας. Χωρίς εμάς και τη συνεχή τροφοδοσία μας προς αυτές θα πάψουν να υφίστανται...
Σκέψου την εικόνα: μια σεκιουριτού που δεν φαίνεται (γιατί στην περίπτωσή της πρέπει να φαίνεται, έτσι θα αποτρέψει μια επίθεση εναντίον της ή εναντίον των πελατών) να πληροί στοιχειώδεις προϋποθέσεις για να φρουρεί την τράπεζα. Και το παραβλέπω αυτό -μπορεί να ξέρει καράτε, σου λέω εγώ- μα δεν μπορεί να είναι ευγενής με εκείνους που την πληρώνουν για να βρίσκεται εκεί; Είχε προσωπικό πρόβλημα και η Διευθύντρια του καταστήματος; Όλοι προσωπικά προβλήματα έχουν; Και δεν δημιούργησαν αμέσως προσωπικό πρόβλημα στον πελάτη με το μωρό που δεν μπόρεσε να εξυπηρετηθεί;

Τα προσωπικά σου προβλήματα βρίσκονται στο σπίτι την ώρα που δουλεύεις, αλλιώς μαύρο φίδι που σε έφαγε... Αγένεια σε εμπορική επιχείρηση; Εν ώρα εργασίας; Έτσι οικοδομούνται τα ισχυρά brand names (ειρωνεία) με το να διώχνεις την πελατεία και να παρέχεις αφειδώς αγένεια...
Το προηγούμενο σχόλιο περί έντιμης αγένειας δεν είχε να κάνει με παροχή υπηρεσιών που πληρώνεις για να τις απολαμβάνεις, δεν είχε να κάνει με συναλλαγές, αλλά με διαπροσωπικές σχέσεις και γνωριμίες. :)))
Καλά να περνάτε όλη η παρέα στα βόρεια :))))))

jimanant said...

Λέγοντας πως δεν μας έχουν ανάγκη εννοούσα πως με την νοοτροπία που μας διακατέχει είναι σχεδόν αδύνατον να σταματήσουμε να έχουμε κάρτες ή να παίρνουμε δάνεια.
Νομίζω ότι στην Ελλάδα οι σεκουριτάδες είναι διακοσμητικοί. Ακόμα και μια καλογυμνασμένη να ήταν σε επίθεση ενός ληστή με όπλο αμέσως αδυνατεί να κάνει το οτιδήποτε.
Έχεις δίκαιο θα έπρεπε να ήταν πιο ευγενής. Ίσως δεν έχω πολλές απαιτήσεις από τους άλλους. Προσωπικά αν το συμβάν συνέβαινε σε μένα απλά λίγο θα με πείραζε και τίποτα παραπάνω. Εξακολουθώ να προτιμώ την αγένεια από την ψεύτικη ευγένεια ακόμα και σε τέτοιου είδους καταστάσεις.

scalidi said...

:) Η αθηναϊκή καθημερινότητα βρίθει από συνεχόμενα τέτοια περιστατικά (φυσικά υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις και απολαμβάνω να τις ανακαλύπτω) που σωρεύονται μέσα σου και χάνεις πια την ανοχή και την ανεκτικότητα που τυχόν διέθετες... :)))))

Nyala said...

Πολύ ωραίο το κείμενο σου... ναι η αγένεια είναι το πιο αποτελεσματικό Καλάσνικοφ. Προσωπικά δεν παύω να εκπλήσσομαι από τις πολλαπλές εκφάνσεις της αγένειας στην πόλη μας. Εκεί που νομίζω ότι τα έχω δει όλα, ξαφνικά προκύπτει ένα νέο κρούσμα αναίδειας που με αφήνει άναυδη και ανατρέπει την πεποίθησή μου ότι -με τόση συσσωρευμένη εμπειρία- μπορώ να αμυνθώ! Δυστυχώς ζούμε στη χώρα του ωχ-δεν-βαριέσαι, με συνέπεια κανείς να μην τολμά να καταγγείλλει αυτά τα φαινόμενα (μπράβο σου που τόλμησες, νισάφι πια με τις αμερικανόφερτες politically correct ανοησίες) ενώ όποιος τολμά να προβάλει ένσταση καταλήγει να θεωρείται παράξενος, γεροντοκόρος/η, στριμμένος κλπ και να εισπράττει τα ειρωνικά βλέμματα των άλλων...

scalidi said...

Καλύτερα, nyala, να σε θεωρούν στριμμένο άνθρωπο παρά αδιάφορο ανθρωπάκι. Εγώ που πράγματι δεν βαριέμαι να ενοχλούμαι με όλα αυτά, θα τα λέω κι ας με οικτίρουν... :)))