Monday, June 02, 2008

Ο Μικρός Πρίγκιπας στους Δρόμους Ζωής


(Ή αλλιώς «I wish I was a frog»)

Το τηλεφώνημα με τη φίλη που δεν έχει ανθρώπους στη ζωή της και όλο παραπονιέται γι’ αυτό, απέβη άκαρπο. Είχε πιει χθες το βράδυ έναν καφέ, δεν κοιμήθηκε καλά και καλύτερα να μείνει να ξεκουραστεί στο σπίτι… Ναι, καλύτερα να μείνεις στο σπίτι. Να μην μοιραστείς τίποτα* ούτε μια τοσοδούλα απόλαυση. Να καθίσεις να μαραζώνεις για το ότι η ζωή δεν είναι ωραία. Εγώ όσο έχω χέρια θα χειροκροτάω, γι’ αυτό πρέπει να πάω στα παιδιά που θα παίξουν το Μικρό Πρίγκιπα.
Τα Σαββατοκύριακα, αν δεν έχω να πάω κάπου επίσημα, βάζω τα αθλητικά μου με σκοπό να περπατήσω όσο το δυνατόν περισσότερο. Ε, σκέφτηκα, παιδικό θέατρο, θα φορέσω και την μπλούζα με το γάτο με τα γυαλιά παλιού αεροπόρου (σαν κι αυτόν που ήταν ο Σαιντ-Εξυπερύ) που εύχεται να ήταν βάτραχος (προφανώς για να τον φιλήσουν και να γίνει πρίγκιπας) και έχω καθαρίσει…

Κούνια που με κούναγε. Έφτασα στο θέατρο Κιβωτός που φορούσε τα καλά του, όπως και η Μάτζικα των Δρόμων Ζωής. Η τελευταία ήταν τόσο απαστράπτουσα και συγκεντρωμένη στο έργο της που δεν φανταζόμουν ότι, λίγη ώρα αργότερα στο καλωσόρισμά της στην έναρξη της παράστασης, θα έσπαγε η φωνή της απ’ τη συγκίνηση. Δάκρυσα κι εγώ. Είμαι ευσυγκίνητη τελευταία άγνωστο γιατί. Αυτό δεν ήταν τίποτα. Μόλις είδα τα μάτια των παιδιών να γυαλίζουν πάνω στο σανίδι, κι άλλο κλάμα η κυρία…

Οι «κυράδες» –μάλλον δασκάλες των παιδιών απ’ το σχολείο- που με περιστοίχιζαν, την ώρα της αναμονής είχαν στήσει το κουβάρι των στερεότυπων και των δεδομένων τους* οι προκαταλήψεις σε όλο τους το μεγαλείο: «ο τάδε δεν ξέρει να διαβάζει καλά, η δείνα θεωρείται μεγαλοκοπέλα πια στο σπίτι της καθότι ανύπαντρη στα 17 της» και όλο τέτοια. Τα δεδομένα τους. Δεν πιστεύω ποτέ στα δεδομένα. Και δη των άλλων. Διαψεύδω μια ζωή τα δεδομένα τους, πάω κόντρα σ’ αυτά και γουστάρω τρελά. Οπότε είμαι μ’ εκείνους που τα δεδομένα δεν είναι υπέρ τους, όπως μ’ αυτά τα παιδιά που δεν τα έχουν όλα στο ξεκίνημα της ζωής τους για να πάνε μπροστά (είδαμε πόσο μπροστά πάνε και ορισμένοι κανακεμένοι και μοσχοαναθρεμμένοι…τέλος πάντων) και πρέπει να μοχθήσουν πολλαπλάσια για να κατακτήσουν ακόμη κι αυτά που θεωρούνται «δεδομένα» για τους υπόλοιπους, όπως η γλώσσα.

Γι’ αυτό συγκινήθηκα τόσο με την παράστασή τους. Άρθρωναν τον πιο μαγικό λόγο του κόσμου με το σοφό και σαφές μήνυμα που περνούσε σ’ εκείνα πρώτα ο Μικρός Πρίγκιπας. Όχι τίποτα άλλο, σωπάσανε και οι επικριτικές καρακάξες γύρω μου. Το βουλώσανε, ρε παιδάκι μου. Ναι, ξέρω δεν είναι ευγενικό… Κι αυτές χειροκρότησαν στην τελική. Εδώ να σωπάσω εγώ.

Εκεί που δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τη συγκίνησή μου, γιατί είμαι και παλιομελό και δεν αντέχω, ήταν όταν μπήκε στην πλατεία ένας μπαμπάς των παιδιών, με σπασμένο πόδι. Σκέφτηκα τη στεναχώρια του να μην μπορεί να δουλέψει στην κατάστασή του, παρόλα αυτά βρήκε το κουράγιο να δει το παιδί του στη σκηνή να παίζει…Κρακ κρακ οι πατερίτσες. Και να καμαρώνει το παιδί του στη θεατρική παράσταση που έλαμπε όταν έπαιζε, γιατί έπαιζε και για κείνον πρώτα απ’ όλα…

Και βγήκα φτερό στον άνεμο έξω απ’ το θέατρο. Πέταξα από το Γκάζι στον Κεραμεικό και από εκεί Θησείο κι ανηφόρισα για το μετρό Ακρόπολη κάνοντας την ωραία περαντζάδα της Αποστόλου Παύλου και της Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Απ’ την αντίθετη κατεύθυνση κατέφθαναν κουστουμάτοι και ακριβοντυμένες για το Ηρώδειο. Ξεφόρτωναν οι λιμουζίνες του διπλωματικού σώματος. Άλλο θέατρο γι’ αυτούς, άλλο για μένα. Είπαμε άλλα τα δεδομένα. Σκέφτηκα έναν μικρό, ταλέντο από το θίασο των Δρόμων Ζωής, μετά από χρόνια να έχει νικήσει τα "δεδομένα" τους και να δίνει παραστάσεις για δαύτους.

Τα δικά μου ηφαίστεια από το δικό μου πλανήτη καπνίζουν ακόμα, θέλουν καθάρισμα κι άλλο, κι ας φρόντισαν τα παιδιά των Δρόμων Ζωής να μου καθαρίσουν το μυωπικό μου ορίζοντα και με γυαλισμένους φακούς επαφής απ’ τα δάκρυα να δω τον κόσμο λίγο πιο λαμπερό κι ελπιδοφόρο.

Μπήκα στο μετρό. Η μπλούζα με το βάτραχο είχε αρχίσει να κολλάει επάνω μου από τη ζέστη. Το εξυπνακίστικο logo της έκαιγε στο θώρακά μου: «I wish I was a frog». Στην αποβάθρα είχα μόλις συναντήσει έναν πρίγκιπα με λευκά, σπαθάτο και δόκιμο, του Ναυτικού. Λευκά γάντια, πηλίκιο και ολόλευκα παπούτσια. Ατσαλάκωτος. Μπήκε στο ίδιο βαγόνι με μένα. Πρίγκιπας απ’ τα όνειρα της μαμάς μου βγαλμένος* εκείνη παντρεύτηκε τον άντρα που είχε δει στον ύπνο της με λευκά ρούχα και λευκό αυτοκίνητο, τον μπαμπά μου. Ο καθένας βρίσκει τον Μικρό του Πρίγκιπα, εκείνον που λαχταρά η ψυχή του και φυτεύει όσα τριαντάφυλλα θέλει στο δικό του πλανήτη.

Ο δόκιμος με άγγιξε με την άκρη του μανικιού του στο γυμνό μπράτσο, καθώς κρατούσε το πηλίκιό του, έτοιμος λες για χαιρετισμό, μην του το πάρει ο αέρας του μετρό που έτρεχε μπροστά και γρήγορα σαν τη ζωή στους δρόμους. Δεν έχω απεκδυθεί ακόμα τη γατίσια μου ελπίδα και το ψαρίσιο μου πνεύμα, έχω δρόμο ακόμα για να γίνω βάτραχος, αν γίνω ποτέ. Θα βλέπω πάντα τον ελέφαντα που τον κατάπιε ο βόας. Το καπέλο των «μεγάλων» το έβγαλα νοερά μπροστά στην αστραφτερή πριγκιποσύνη του δόκιμου, υποκλίθηκα, και με μια γνώριμη γατίσια κίνηση σιωπηλής σαν ψάρι Σταχτοπούτας πετάχτηκα έξω απ’ το τρένο. I wish I was a frog.

24 comments:

Antoine said...

Άντε, αγάπη μου!

Μου έκλεισες και τα σχόλια και ούτε ένα γεια δεν μπορούμε να σου πούμε!

Μμμ... και βιβλίο η Σταυρούλα! Δε θα σου πω τίποτα ακόμη πριν περάσω από τον Ιανό...

Φιλάκια πολλά και να εύχεσαι να έρθουμε γρήγορα κάτω!

scalidi said...

Εννοείται ότι σας περιμένω με πολύ πολύ χαρά... Θα βρεθούμε οπωσδήποτε και με την εαρινή συμφωνία. Σας περιμένω, λέμε :))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

Τζων Μπόης said...

Ιανός; θα κάνεις παρουσίαση στον Ιανό Σταυρούλα;
Το βιβλίο αναγιγνώσκεται αυτή την εβδομάδα
σε προειδοποιώ!!!

scalidi said...

Όχι, ακόμη Γιάννη, μες στο ντάλα καλοκαίρι δεν ενδείκνυται ο καιρός για εσωτερικού χώρου συνάξεις...:)
Μάλλον εγώ πρέπει να σε προειδοποιήσω :))))))

Τζων Μπόης said...

λοιπόν καιρός τότε κάνεις κάτι πρωτότυπο.
Παρουσίαση στην παραλία της Αρβανιτιάς.

«Αστικό θρίλερ παρουσιάζεται υπό το σκιά του Παλαμιδίου, μπροστά σε ημίγυμνους λουομένους, από την Σταυρούλα Σκαλίδη»

Αυτό θα μπορούσε να ήταν το λητό Δελτίο Τύπου, δεν ξέρω εάν συμφωνήσω και ο εκδοτικός οίκος βεβαίως :)

scalidi said...

Στην Αρβανιτιά συχνάζουν μόνο λάτρεις της ξενόγλωσσης λογοτεχνίας -τουρίστες γαρ-, μαζί μ' αυτούς κι εγώ... :)))
Μα δεν λυπάσαι λιγάκι τα αμέριμνα λουόμενα πλήθη; Αυτό θα ήταν πράγματι θρίλερ...

Τζων Μπόης said...

ή ποιούμε θρίλερ ή παίζουμε πεντόβολα.

Στην Αρβανιτιά συχνάζουν και αρχαιολάτρες, καθώς και ριψοκίνδυνοι λουόμενοι, αυτό το target group θα το αφήσεις παραπονεμένο;

scalidi said...

...και γιαγιάδες επίσης που κάθονται στα ρηχά να πατώνουν... δεν θέλω εμφράγματα στον καύσωνα να δω να συμβαίνουν μπροστά μου...

Τζων Μπόης said...

ok !
Εάν οι λόγοι είναι απλά ιατρικοί, πάω πάσο :)

scalidi said...

:)

Maria Iribarne said...

Όσο μεγαλώνω, τόσο και περισσότερο καταλαβαίνω πόση αξία έχει να προσέχει κανείς τα τριαντάφυλλά του. Ήταν πράγματι πολύ όμορφα χτες και συγκινητικά, σιγά μην έχανα την ευκαιρία να κλαψουρίσω πάλι! Έριξα κάτι ματιές γύρω μήπως σε δω, αλλά ήταν τόσος πολύς ο κόσμος....έχασα και την μπλούζα με το βατραχάκι, γαμώ το!!!

xristiana said...

Την ίδια συγκίνηση ένιωσα κι εγώ με τη δύναμη αυτών των παιδιών.

magicacooking said...

Σταυρούλα,

χάρηκα πολύ που σε είδα στην παράσταση. Δυστυχώς δεν προλάβαμε να τα πούμε αρκετά.

Ήταν ωραία!

scalidi said...

Μαρία, η αλήθεια είναι ότι έψαχνα κι εγώ μέσα στο πλήθος μήπως σε έβρισκα και πίναμε εκείνον τον καφέ που λέγαμε, αλλά δυστυχώς δεν είχα μαζί μου το τηλέφωνό σου... Κρίμα!
Ε, τελικά δεν ήμουν μόνο εγώ ευσυγκίνητη... Ήταν πραγματικότητα η συγκίνηση και για άλλους. Χαίρομαι,γιατί τα παιδιά άξιζαν το μεγαλύτερο χειροκρότημα του κόσμου...

Χριστιάνα, χαίρομαι που λες για δύναμη. Αυτό είναι το σημαντικό για τα παιδιά να τους δίνουμε λόγους να είναι δυνατά στη συνέχεια και να μπορούν να υλοποιήσουν ό,τι ονειρευτούν, όπως στην προκειμένη περίπτωση μια καταπληκτική θεατρική παράσταση :)

scalidi said...

Μάτζικα, δεν θα τολμούσα να σε απασχολήσω, ήδη ένιωσα τύψεις που σε καθυστέρησα λιγάκι για να σου πω ό,τι σκεφτόμουν εκείνη την ώρα. Η αλήθεια είναι ότι είχα συγκινηθεί πολύ και δεν άντεχα να μείνω άλλο σε κλειστό χώρο, δεν με χωρούσε ο τόπος που λένε.
Το πρόγραμμα της παράστασης που δημιούργησαν επίσης τα παιδιά ήταν καταπληκτικό και το ίδιο συγκινητικό. Καλή συνέχεια. :))) Με έχετε κερδίσει στην παρέα σας ήδη.

Кроткая said...

Σκαλιδάκι, συγχαρητήρια, κρίμα που έχασα την παρουσίαση, να κάνετε άλλη μία τον αύγουστο, ναι?
και... θα σε προμηθευτώ βέβαια!!
ανυπομονώ!

scalidi said...

Κροτ, δεν έχασες παρουσίαση, αλλά μια θεατρική παράσταση των παιδιών από τους Δρόμους Ζωής. Να είσαι καλά εκεί στα εξωτερικά...

karvouna said...

Εδώ συγκινήθηκα εγώ 95 μίλια μακρυά, θα μένατε εσείς αμέτοχη του "δράματος";
Καλέ γιατί κλείσατε τα σχόλια κι είχα να πω δυο λόγια για όσα ακόμα συγκινητικότερα μου ψιθύρισε το "φως της φάβας";
Ε;

scalidi said...

Και πού να ξέρατε, κ. Ρουσουνέλο, ότι το φως της φάβας εκπέμπεται από το νησί σας κατά έναν τρόπο... Μια βαθιά φιλία που έδωσε σημάδι ζωής απρόσμενα.

karvouna said...

Αν καλώς εννοείτε την Σαντορίνη, ευχαρίστως θα την λογάριαζα πατρίδα για τη φάβα και το ασύρτικο!

scalidi said...

Η φάβα ήτο μια μεταφορά, αν και τη μαγείρεψα ωραιότατα το προηγούμενο βράδυ (τώρα γιατί τη φωτογράφισα μόνο εσείς μπορείτε να καταλάβετε, αφού η νοικοκυρά μαμά μου θα φρίκαρε "γιατί παιδί μου φωτογραφίζεις τη φάβα;"), όχι να το παινευτώ. Πάντως εννοούσα τη Μύκονο (γι' αυτό συγκινήθηκα που εσείς προσέξατε αυτό το ποστ). Καθότι είστε και συντοπίτης της καλύτερης καρδιακής φίλης που είχα ποτέ και εμφανίστηκε ως διά μαγείας μετά από τόσο καιρό που είχα να μάθω νέα της...

karvouna said...

Έτσι είμαστε εμείς εμφανιζόμαστε ως δια μαγείας στις ...ζωές των άλλων.

scalidi said...

Ε, μα πρόκειται για τον πιο ανοιχτόκαρδο άνθρωπο που έχω γνωρίσει ποτέ και αυτό το γέλιο μου είχε πραγματικά λείψει...

jinpeng said...

Place one matted light pandora Jewelry left of the area for jewellery, and one to the right. pandora sale Place reflector light near where the camera is. Whatever you do, avoid mixing light types. pandora charms Use only non-fluorescent lights, and isolate your photo 'lab' away from natural light. pandora bracelets To have freedom with many settings that will be a must, we will have to use longer exposures. For longer exposures to pandora bracelet achieve maximum sharpness, we'll need a tripod. pandora bracelets sale Our hand shakes too much, when camera runs at exposition Buy a 'tripod' for You don't need a heavy duty tripod. pandora bangles If your setup will be on a desk, you can chose mini tripod - approx and stand tripod on the pandora necklaces desk as well, or longer tripod, approxand stand it on the floor. pandora beads Two desk lamps with soft light irrelevant if you are using photo tent -- the tent is there to soften the light and reflector light at the front. pandora earrings I keep the cube open at the front, for easier adjustments and photographs, unless jewellery is highly reflective of the image of me taking photograph. Uniform background colour is recommended. White background works great.