Tuesday, March 25, 2008

Θα βγω στη σύνταξη

καλώς εχόντων των πραγμάτων το 2037...
Πολύ ενθαρρυντικό και παρήγορο.
Φοβάμαι ότι πρέπει να αρχίσω να κάνω οικονομία δυνάμεων για να αντέξω, γιατί όλο και κάποιο σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα, μια τενοντίτιδα, βρε αδερφέ, θα καραδοκεί -να 'ναι καλά το πληκτρολόγιο-, όλο και καμιά στεφανιαία νόσος θα με κοιτάζει όλο χάρη, αν φυσικά την έχω σκαπουλάρει από κανέναν καρκίνο, αν δεν με έχει σκοτώσει κανένα αυτοκίνητο στο δρόμο και αν με αφήσουν ήσυχη οι ληστές μετά όπλου...
Πάνω στον ανθό της νιότης μου, στα 59 μου χρόνια, θα είμαι ό,τι πρέπει. Μπουμπούκι σκέτο. Θα ανεβαίνω τα 59 σκαλιδοπάτια. Ε, τι μου έμειναν; 29 χρονάκια μόνο...
Γι' αυτό σας λέω, θα αρχίσω την οικονομία δυνάμεων, μήπως και επιτύχω οικονομίες κλίμακος. Της κλίμακος που δεν θα μπορώ ασθμαίνοντας να ανεβαίνω το 2037.
Καλά να είμαστε. Να συν-ταξι-οδο-τούμαστε. Κοινώς να παίρνουμε το δρόμο (οδό) μας για τη μεγάλη έξοδο, με ταξί, αν γίνεται, γιατί η ανηφόρα είναι τόσο μεγάλη όσο και η κατηφόρα.
Ντουγρού που λένε...

15 comments:

SILIO D'APRILE said...

Σταυρούλα, ειλικρινά το λέω, θα είναι χειρότερη κατάρα να συνεχίσεις να εργάζεσαι ως δημοσιογράφος... Ηδη είνα βαρύ κι ανθυγιεινό το επάγγελμα. Οσο για τη σύνταξη, εγώ τουλάχιστον έπαψα ν' ασχολούμαι διότι δεν νομίζω ότι θα πάρω κάτι τέτοιο...

Τζων Μπόης said...

αυτά τα 29 σκαλιδιπάτια εύχομαι να είναι στρωμένα με ροδοπέταλα πάντως Σταυρούλα...

εγώ υπολογίζω ακόμα γύρω στα 20 χρονάκια.
μια χαρά!

κι επειδή σύνταξη δεν θα πάρω, προσπαθώ να πουλώ για την ώρα το κορμί μου ακριβά στην πιάτσα (για πόσο ακόμα, δεν ξέρω, το έχουν πάρει τόσοι και τόσοι , θα σταφιδιάσει όπου να ΄ναι!)

georgia said...

Καλά να είμαστε, όπως λες, Σταυρούλα μου. Να βλέπουμε λίγο πιο ψύχραιμα τα πάντα. Οικονομία δυνάμεων, να κάνουμε πάνω απ' όλα. Ψυχικών δυνάμεων κυρίως. Αν είναι να κυνηγάμε κάτι, ας κυνηγάμε την ηρεμία μας.
Και αν κάτι έχω μάθει τελευταία είναι πως όλα στο χέρι μας είναι. Πολλά φιλιά...

zero said...

Δεν εχεις κι'αδικο.
Ολοι στο ιδιο καζανι βραζουμε.
Αν και πιστευω... πως παλι θα αλλαηουν τα πραγματα σε μερικα χρονια.
Ουτε και οι υπολογισμοι που κανουμε τωρα ...θα αντεξουν μεχρι τελους.
Τεςπα.

scalidi said...

Silio, άρχισα να δουλεύω με το που μπήκε η νέα χιλιετία. Συγκεκριμένα, Πρωτοχρονιά του 2000 (τότε δεν ήξερα ότι δουλεύαμε και θα δουλεύαμε και Πρωτοχρονιά), χτύπησε το τηλέφωνό μου και μου ανακοινώθηκε η πρόσληψή μου. Τους πρώτους έξι μήνες της δουλειάς (δεν έχω πραγματική μνήμη απ' αυτό το διάστημα, αν με ρωτήσει κάποιος πού ήμουν, θα απαντήσω "στο γραφείο") χωρίς υπερβολή δούλευα από τις 9 το πρωί μέχρι τις 12 το βράδυ, χωρίς σταματημό. Μετά απ' αυτό, είπα ότι καμιά δουλειά δεν μπορεί ούτε να με τρομάξει ούτε να πιστέψω ότι δεν μπορώ να τα καταφέρω. Εκείνο το εξάμηνο μου έμαθε ότι μπορώ να τα κάνω και να τα αντέξω όλα, αλλά τότε ήμουν 21 στα 22, στα 51 προς 52 μάλλον δεν θα μπορώ να σκέφτομαι έτσι...

scalidi said...

Εστέτ Γιάννη, μόνο μπανανόφλουδες περιμένω, αν με ραίνουν με ροδοπέταλα, μάλλον θα έχω πεθάνει... Φτου φτου φτου, το θανατικό αμέσως έχω στο στόμα μου...
Και οι σταφίδες καλές είναι, κάνουν ωραίο μπακαλιάρο πλακί στο φούρνο :))))))


Γεωργία μου, να μη μας έρχονται όλα εκείνα τα δεινά που μπορούμε να αντέξουμε, κάπως έτσι δεν λέει ο λαός; Άλλωστε πάντα νιώθω πιο ασφαλής μέσα σε συνθήκες πραγματικής ανασφάλειας. Η δηλωθείσα ασφάλεια με τρομάζει, είναι σαν θηλιά στο λαιμό...

Zero (εκ του μηδενός προκύπτει άραγε το ψευδώνυμό σας;), πώς το λένε "ό,τι δεν αλλάζει, πεθαίνει";

zero said...

Απο τα γιαπωνεζικα αεροπλανα.
Ναι, πραγματι, οτι δεν αλλαζει πεθαινει.
Εχεις απολυτο δικιο.
Την καλησπερα μου.

Marina said...

Και παλιά το άσμα το έλεγε

"..αν μου κουραστείς στο δρομο, θα σε βάλω σε ταξί"

Μιά χαρά τζόβενο θα είστε στα 59 σας, ελεύθερη σαν πουλάκι.

Χμμ! Οσο για τα 20 χρόνια δουλείας..ωχ, Ωχ, ΩΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ!

Alexandra said...

σταυρούλα μου!

κοίτα να περάσουμε πρώτα το 2012 που θα ευθυγραμμιστεί ο ήλιος με το κέντρο του ηλιακού μας συστήματος και για τα υπόλοιπα, έχει ο Θεός! :P

για αυτό το θέμα δεν μπορώ να είμαι σοβαρή... κατανοώ το πρόβλημα (δουλεύουν 3 για 1 συνταξιούχο) αλλά κατανοώ ότι πρέπει να δουλεύουμε για 'πάντα' για μια συνταξούλα... στα 59 και με μερικά βοτοξάκια και μια βλεφαροπλαστική (αφού η γεροντολογία/κρυογονική/κοσμετολογία κλπ) θα έχει εξελιχθεί και άλλο, θα είσαι σαν φρέσκια 40αρα! άρα, εν πειλαζει που λέει και η ανηψιά μου όταν κάνει ζημιές! :P(σσ. ξέρω, θα φαίνεται το σώμα νέο αλλά η ψυχή θα μεγαλώνει)

τελικά το μυστικό είναι να κάνεις, τουλάχιστον, αυτό που γουστάρεις πολύ (αν μπορείς να έχεις αυτό το προνόμιο)


filia

scalidi said...

zero, α, μάλιστα...

Μαρίνα, πού το θυμηθήκατε το τραγουδάκι... Ωραίο, ωραίο, ωραίο! Ναι, αυτό ενοούσα. "...Οι ελεύθεροι κι ωραίοι ζουν σε κάτι φυλακές...", να απαντήσω κι εγώ με άσμα :)

αλχαντρούλα, άσε το ηλιακό σύστημα ήσυχο αμέσως... Μην πας να το βάλεις να κάνει γιόγκα κι αυτό το καημένο, ό,τι θέλει ας κατεβάσει. Ωραία θα γίνουμε κοσμική σκόνη (το όνειρό μου).
Όσο για τις πλαστικές, μακριά από μένα... Αν δεν ήταν να πεθάνω, αν δεν έκανα εγχείρηση φέτος, δεν θα την έκανα ποτέ. Φιλιά κούκλα, με συγκίνησες χθες πολύ να ξέρεις, καθότι είμαστε με μια Σταυρούλα λιγότερη πια...

aggelos-x-aggelos said...

Τα πρώτα 100 χρόνια είναι δύσκολα. Από εκεί και πέρα μετράμε χρόνια για σύνταξη!

Κουράγιο...

Antoine said...

Αν εσύ έχεις ακόμη τόσα χρόνια μέχρι να συνταξιοδοτηθείς, για μένα θα πρέπει να είναι μια άγνωστη λέξη η "σύνταξη".

Τι κάνεις; Πώς τα περνάς αυτό το διάστημα; Αντίκρισες καθόλου το αριστούργημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας (χι,χι!);

Maria Iribarne said...

Αχ, Σταυρούλα, μου 'φτιαξες το κέφι :)))))))))) Κι εγώ, εκεί που το είχα δέσει ότι σε 3 χρόνια θα μπορώ να φύγω, τώρα μου λένε σε 13! Και μέχρι τότε, όλο και κάτι τις δεν θα 'χουν προσθέσει; Δουλεύω από τα 18, οπότε το "40 χρόνια φούρναρης" θα το ξεπεράσω σίγουρα! Και δυστυχώς, μπορώ να το βεβαιώσω αυτό, οι αντοχές δεν είναι ίδιες. Κάποτε (και αρκετά μετά τα 21) δούλευα τόσες ώρες, που γυρνώντας το βράδυ σπίτι μου 'χε τύχει μέχρι και να κοιμηθώ περπατώντας (αν μπορεί άνθρωπος να το πιστέψει αυτό) και να πέσω πάνω σε δένδρο :)) Τώρα, ούτε το 8ωρο δεν βγαίνει.

Babis Dermitzakis said...

Άντε, να κάνουμε όλοι κουράγιο, να φτάσουμε στη σύνταξη. Σταυρούλα, να 'χα τα χρονάκια σου και ας ήταν 29 τα σκαλοπάτια. Τώρα μείνανε τέσσερα και ένα, όπως λέγαμε στο στρατό. Και μου φαίνονται βαριά και ασήκωτα (τώρα ιδίως).

scalidi said...

Άγγελε, πολύ χάρηκα με την πρόοδό σου κι εγώ είχα προσπαθήσει το ίδιο, αλλά δεν στάθηκα τυχερή...Όσο για τα 29 χρόνια που θα δουλεύω ακόμα, τίποτα δεν είναι: μια ζωή ακόμα μπροστά μου :))))))))))


Αντουάν, κάτι είχα υποψιαστεί, αλλά πρέπει να γίνεις πιο συγκεκριμένος για να καταλάβω... Καλά διαβάσματα, άσε τη σύνταξη για εμάς τους γεροντότερους :))))))

Μαρία, καταλαβαίνω απολύτως. Λυπάμαι που φορτώθηκες μια δεκαετία ακόμη δουλειάς. Εύχομαι πάντως να είσαι δημιουργική με τις άλλες σου ωραίες ασχολίες, όπως με τα υπέροχα κοσμήματά του, για να κυλήσει η δεκαετία πιο ανώδυνα... :))))))Έστω να διασκεδάσεις τις εντυπώσεις αυτής της παραπάνω δεκαετίας