Άσε τη ζήλεψα εκείνη τη μέρα, έλα που ήμουνα με το παλτό όμως. Ευχαρίστως βουτούσα. Α, όσο για το θυμό της, είναι αμίμητος. Όποιος δεν δει την Αρβανιτιά στις κακές της δεν ξέρει τίποτα από θάλασσα. Εδώ στις καλές της και κάνει κάτι απότομα εν είδει παλίρροιας... Να είσαι μέσα βαθιά και να βλέπεις τα νερά να ανακατεύονται, είναι τρόμος, όχι αστεία...
4 comments:
θα σου είναι υπόχρεη που την φωτογραφίζεις στις γλύκες της κι όχι στους θυμούς της...
Άσε τη ζήλεψα εκείνη τη μέρα, έλα που ήμουνα με το παλτό όμως. Ευχαρίστως βουτούσα. Α, όσο για το θυμό της, είναι αμίμητος. Όποιος δεν δει την Αρβανιτιά στις κακές της δεν ξέρει τίποτα από θάλασσα. Εδώ στις καλές της και κάνει κάτι απότομα εν είδει παλίρροιας... Να είσαι μέσα βαθιά και να βλέπεις τα νερά να ανακατεύονται, είναι τρόμος, όχι αστεία...
Ομορφιά, ζηλευτή, μου φτιάχνετε τη μέρα, ακόμα κι εμένα που ανασαίνω το μπλε της κάθε μέρα!
Δημήτρη, εσείς έχετε τα καλύτερα, αλλά άμα το αναπλάκι είναι δικό σου το βλέπεις το καλύτερο του κόσμου... Και είναι.
Post a Comment