Monday, November 19, 2007

Ειρωνεία και αλληγορία του δρόμου...


...εκεί που η ταμπέλα, στη ρωγμή του τοίχου, τονίζει ότι τα δικά της τα πτηνά τραγουδούν και προφανώς μελωδικά, την παρακολουθούν άλαλα περιστέρια που άντε να κρώξουν ή να γουργουρήσουν το πολύ, λίγο παραπάνω...

7 comments:

Silio D' Aprile said...

ωραία ειρωνεία!

novisant said...

σαν την πλατεία στο χωριό(ή κάπου τελωςπάντων) που ο τρελός τρέχει και τραγουδά γύρω γύρω από τα σπίτια, λέυτερος. Και εμείς να καθόμαστε στο καφενείο να πασπαλίζουμε την ελευθερία με τεμαχισμένα άνθη.
(άντε να βρέξει να φύγει η μελαγχολία)

Alexandra said...

οξύ βλέμμα...

και κάτι άλλο...

τα πτηνά είναι κλεισμένα και φυλακισμένα/προστατευμένα όπως το πάρεις... ενώ τα ποντίκια του ουρανού ελεύθερα και αδιάντροπα...

φιλί

scalidi said...

silio, τυχαία το είδα, πήγαινα και ανάποδα σ' εκείνο το δρόμο, αλλά για κάποιο λόγο γύρισα και ανακάλυψα αυτή την παράξενη σύνοδο των πτηνών... ήταν σαν να συζητούσαν ένα πολύ σοβαρό κοινό τους θέμα

νόβισαντ, πολύ αληθινή η εικόνα σου. είμαι από χωριό και την έχω ζήσει, αλλά σε γεμίζει απόγνωση και θλίψη, όταν βλέπεις να συμβαίνει μπροστά σου. καλώς ήρθες εδώ

αλχαντρούλα, μυωπικό βλέμμα, γι' αυτό και μακρινή η φωτογραφία και αζουμάριστη... ποια είναι τα ποντίκια του ουρανού;

scalidi said...

α,ώστε, αλχαντρούλα, είναι τα περιστέρια... μάλιστα... δεν τα χωνεύω τα περιστέρια, έτσι για την ιστορία... :))))))

Alexandra said...

;)

scalidi said...

:)))))))))