Saturday, May 26, 2012

Ματιές στην Αθήνα

photo: scalidi
 Κι όμως, από έξω προς τα μέσα, όχι το αντίστροφο. Κάπως έτσι τα σπίτια φεύγουν...
photo: scalidi
 Πιο σημαία από τη σημαία: λευκό, γαλάζιο και ελιά
photo: scalidi
 Εντός πωλούνται πάσης φύσεως υλικά. Κυρίως ταριχευμένη μνήμη
photo: scalidi
photo: scalidi
 Επιστρέφει σε λίγο. Ό,τι προαιρείσθε να εξαγοράσουμε λίγων λεπτών σιγή
photo: scalidi
 Εξωτική αστική παραγωγή: μούσμουλα
photo: scalidi
 Εν κινήσει όψη
photo: scalidi
Η ζωή εν τοίχω


Friday, May 25, 2012

Συλλογική ασφυξία

Η επιδημία αυτοκτονιών αν κάτι αποδεικνύει τούτη την ώρα είναι ότι μέλη της κοινωνίας έχουν φτάσει στα όριά τους και αποφασίζουν να τα ξεπεράσουν. Με κόστος την ίδια τους τη ζωή. Η κοινή γνώμη σοκάρεται κάθε φορά από την αρχή, αν και η ανοσία –μπροστά στον ίδιο το θάνατο- καραδοκεί. Αυτή η οριακή κατάσταση αν κάποιον θεωρητικά θα έπρεπε να προβληματίσει και να ταράξει πραγματικά, αυτός είναι ο πολιτικός κόσμος· από τη μία πλευρά όλους εκείνους που είναι υπεύθυνοι για την κατάσταση στη χώρα, όχι μόνο την οικονομική αλλά κυρίως την πνευματική και την ψυχολογική που έχει φτάσει να σηκώνει πάνω του ο κοινωνικός ιστός και από την άλλη, εκείνους που εμφανίζονται ως διεκδικητές της εξουσίας. 
Για τους πρώτους, το λογικό επιχείρημα λέει ότι δεν είναι σε θέση διανοητική και ηθική να αναλογιστούν τις ευθύνες τους και φυσικά να τις αναγνωρίσουν δημοσίως. Δεν τους συμφέρει. Για τους άλλους όμως, αυτούς που παρουσιάζονται ως έτοιμοι να κυβερνήσουν, ας σκεφτούν ότι ο κόσμος βρίσκεται στα όρια νευρικής κρίσης. Ας σκεφτούν ότι δεν είναι ώρα να παίζουν τα παιχνίδια της μικροπολιτικής τους. Ας σκεφτούν ότι ο κόσμος υποφέρει, όχι μόνο φυσικά, όπως δείχνουν οι άστεγοι στους δρόμους, αλλά και κρυφά, βουβά πίσω από τις κλειστές πόρτες. Κάποια στιγμή ανοίγουν τα παράθυρα, τις μπαλκονόπορτες και πέφτουν στο κενό. Είναι αυτό το αίσθημα της ασφυξίας που πνίγει αυτόν τον καιρό μια ολόκληρη χώρα. Εκείνοι που ήδη εμφάνιζαν μια κοινωνική δυσλειτουργικότητα ή βίωναν την προσωπική τους κατάθλιψη ή δεν χειρίστηκαν καλά τα οικονομικά τους, ζορίζονται κι άλλο από την κρίση και φτάνουν στο τελικό τους βήμα.
Μπορεί να μην έχουμε καταφέρει να αναπτύξουμε κανενός είδους σοβαρή συλλογικότητα σε αυτή τη χώρα, αλλά μια επιδημία από μόνους απελπισμένους, στη δύσκολη ώρα, καταφέρνουμε να τη συγκροτήσουμε. Το αδιέξοδο είναι πιο εύκολο να το στήσεις. Το άλλο είναι δύσκολο: να βρεις άκρη, διέξοδο, να βρεις νέο δρόμο να περπατήσεις. Να βρεις τις λέξεις να πεις τη ζωή σου, να τη συλλαβίσεις από την αρχή, να την κάνεις να υπάρξει. Αν κάτι μας λείπει, είναι οι άνθρωποι να μιλάνε ή να ακούνε. Επί της ουσίας. Άνθρωποι που να μοιράζονται τον εαυτόν τους. Έχουμε ξεχάσει να μοιραζόμαστε τη χαρά και τη λύπη μας. Για καιρό μας κάλυπταν οι πιστωτικές κάρτες, αλλά τώρα δεν μπορείς να τους πεις τον πόνο σου. Μας λείπουν και τα τραγούδια που να μιλάνε για μας τώρα. Μας λείπουν και οι ταινίες που να μιλάνε για μας τώρα. Μας λείπουν και τα βιβλία που να μιλάνε για μας τώρα. Μας λείπει να μιλάμε, όχι μόνοι στο κενό, αλλά μαζί με τους άλλους. Γι’ αυτό τόσο σφίξιμο στην καρδιά, τόσες κλειστές πόρτες, τόσα χέρια που κόβουν το νήμα τους μόνα.

(Δημοσιεύτηκε στη "Βραδυνή" στις 25/5/2012)


Saturday, May 19, 2012

Στο δρόμο με τις βοκαμβίλιες

Από τον στενό πυρήνα της πόλης, εκεί που η ομορφιά τα παίζει όλα για όλα...

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

Friday, May 18, 2012

Καμένη γη

photo: scalidi

«...Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχτείτε./ Υποταχτήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη... Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας./ Εγκαταλείψαμε τη ζωή μας και βρήκαμε τη στάχτη.... Βρήκαμε τη στάχτη. Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας, τώρα που δεν έχουμε πια τίποτα...» (Γιώργος Σεφέρης). Η κρίση αν μη τι άλλο αποκάλυψε όλη τούτη τη στάχτη. Που έχει εισχωρήσει μέσα στα μάτια και δεν βλέπουμε ούτε το φίλο ούτε τον εχθρό. Κι έχουμε γίνει ο χειρότερος εχθρός του εαυτού μας. Η κρίση αποκάλυψε τον καμένο τόπο που έχει αφήσει πίσω της μια Μεταπολίτευση άγριας εγκατάλειψης της παιδείας. Η δημοκρατία που αποκαταστάθηκε δεν βρήκε ποτέ της σύμμαχο την ουσιαστική μόρφωση.

Εκείνο το τεράστιο κενό ήρθαν να καλύψουν τα λεφτά. Από μόνα τους και ο κούφιος τρόπος ζωής που επαγγέλονταν. Και γίναμε ένας κόσμος που τα μετράει όλα με το χρήμα. Χωρίς το πολυπόθητο νόημα που λέει και ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος. Χωρίς το νόημα. Όχι για όλους, αλλά για τους πολλούς. Για μια γενιά ολόκληρη που τώρα βρέθηκε στις επάλξεις της κοινωνίας, στην παραγωγική διαδικασία. Χωρίς να το καταλάβει κιόλας ότι με τις επιλογές της θα καθορίσει το μέλλον. Και προς το παρόν τούτη η γενιά νοιάζεται να μην χάσει τα λεφτά της -που τη ειρωνεία !- αυτά έτσι κι αλλιώς χάνονται σιγά σιγά. Μια γενιά που υποτάσσεται. Και μιλάω για τη γενιά αυτή των τριάντα και κάτι μέχρι και τα σαράντα και κάτι. Αυτή η ηλικία που κανονικά έχει τα κότσια για όλα. Αλλά δεν. Δεν, γιατί δεν έμαθε ποτέ. Δεν έμαθε τι την ορίζει. Τι την κυβερνάει. Κι άφησε τα εργασιακά της δικαιώματα στον άνεμο της εξουσίας, με τη δικαιολογία της επιβίωσής της, άφησε τα παιδιά της αμόρφωτα στο έλεος της δικής της άγνοιας, γιατί τα λεφτά θα ήταν αρκετά και δεν την χρειάζονταν την όποια βαθιά γνώση, άφησε τη χώρα σε ανθρώπους που τάχα μου της υπόσχονταν να της εξασφαλίσουν τη συνέχιση αυτής της μη νοηματοδότησης, γιατί θα της έδιναν πάλι λεφτά.

Και μείναμε κούφιοι. Ο καθένας να υπερασπιστεί για λίγο μόνο τον εαυτόν του, να κερδίσει μια στάλα χρόνο από το δικό του κούτσουρο, να μην καεί. Μα η γη ήταν καμένη ολοσχερώς και τι να φυτέψεις και να ευδοκιμήσει; Βία; Μίσος; Κι αυτά άρχισαν να ανθίζουν, με τη σιωπηρή υποταγή μας, με την ανοχή, με την αδιαφορία. Κούφιοι άνθρωποι που κάνουν λίγη φασαρία με την ηχώ εντός τους. Ο Άλλος απών, τον φοβόμαστε, τον στήνουμε στη γωνία. Κι ό,τι πάθει. Μετά θα λυπηθούμε εικονικά, τηλεοπτικά, διαδικτυακά. Στην καμένη γη, παίρνει χρόνο να φυτρώσει πάλι χλόη, ένα δέντρο, μια ελπίδα. Και κρύβει από κάτω της και ανώνυμα θύματα πολλά. Στο βωμό του χρήματος και του επίμονου μη άλλου νοήματος. Άμα αποφασίσουμε να την ποτίσουμε και την φυτέψουμε αυτή τη γη κάποτε, μόνο με παιδεία θα γίνει. Και τότε δεν θα θερίσουμε θύελλες και ανδρείκελα. Τότε θα ξαναβρούμε τη ζωή.

(Το κείμενο δημοσιεύτηκε στη "Βραδυνή" στις 18/5/2012)

Friday, May 11, 2012

Ζεν επιβίωσης


Η αίσθηση ρευστότητας στο πολιτικό σκηνικό, η σύγχυση και η αβεβαιότητα που –ας είμαστε ρεαλιστές- δεν είναι στοιχείο τωρινό της κοινωνίας, δεν χρειαζόμαστε άλλωστε την πολιτική αστάθεια για να είμαστε μπερδεμένοι, χρειάζεται ένα αντίβαρο. Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να παραμείνουμε συγκεντρωμένοι, εντός της ζωής μας.
Μπορεί τα νερά γύρω μας να είναι θολά, οφείλουμε ωστόσο ο καθένας ξεχωριστά, να ξεκαθαρίζει -όσο αντέχει- το τοπίο, να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του και να μην περιμένει από την πολιτική κατάσταση να καθορίσει τη δική του εξέλιξη. Οφείλουμε να ανακαλύψουμε ένα ζεν επιβίωσης. Ο καθένας το δικό του. Αφού δεν υπάρχει ένα κοινωνικό πλαίσιο ή ένας ιστός που θα νιώθουμε ότι μας προσφέρει ασφάλεια με τη σταθερότητά του, ας απευθυνθούμε στο πιο σίγουρο χαρτί: τον εαυτόν μας.
Δεν μιλάω φυσικά για ατομισμό ή εγωτισμό. Ούτε για κλείσιμο στη μονάδα. Το αντίθετο. Λέω ο καθένας μας να επιχειρήσει να αντιληφθεί τον εαυτόν του ανάμεσα στους άλλους, να θέσει τα όριά του, να τα επαναπροσδιορίσει ίσως και να απευθυνθεί στον Άλλο, το διπλανό. Μόνο όταν πιστεύεις στον εαυτό σου, όταν νιώθεις δυνατός και γενναιόδωρος, μπορείς και να υπάρξεις μαζί με τον άλλον αρμονικά. Ας επιδιώξουμε αυτό: την αρμονία. Αυτή την κατάσταση που δεν μπορούν να μας τη δώσουν εξωτερικοί παράγοντες. Και δεν μιλάω μεταφυσικά ούτε παρασυρμένη από new age διδαχές. Μιλάω πρακτικά. Ας βρει ο καθένας έναν πυλώνα σταθερότητας, μέσα του και στη ζωή του. Ας ανοιχτεί στους ανθρώπους του. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από τους πολιτικούς να συνεργαστούν και να μας κυβερνήσουν, όταν δεν μπορούμε να συνεργαστούμε ούτε σε επίπεδο πολυκατοικίας που λέει ο λόγος –και δυστυχώς όχι μόνο ο λόγος.
Ας αρχίσουμε να υλοποιούμε σε μικρογραφία αυτά που θέλουμε για να νιιώσουμε και ίσως να γίνουμε ευτυχέστεροι, με την ελπίδα να εξαπλώσουμε την αξιοσύνη μας και πέρα από μας: στην ίδια τη χώρα, στο σύνολο, την ολότητα. Αφού δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τους εαυτούς μας ως ένα σύνολο που μπορεί να προοδεύσει, ας ξεκινήσουμε με μικρούς πυρήνες δημιουργίας, εργατικότητας, αλλά όχι άλλη μεταξύ μας σύγκρουση. Όχι άλλα συμφέροντα που χτυπάνε μεταξύ τους σαν τρελά αυτοκινητάκια στο λούνα παρκ. Φτάνει. Φτάνει με τη βία. Γιατί βία είναι αυτό, συγκεκαλυμμένη με αθώα κουστούμια. Και τη βλέπουμε αυτή την τάση πλέον και σε εικόνα, κοινοβουλευτική. Ας κρατηθούμε μακριά –με τις πράξεις μας- απ’ αυτά που απλώς απευχόμαστε. Ας σταθεί ο καθένας στο ύψος των περιστάσεων. Μην περιμένουμε να υψώσουν πολιτικό ανάστημα οι πολιτικοί κατ’ επάγγελμα, όταν δεν το κάνουμε εμείς ως πολίτες που τους εξουσιοδοτούμε με την όποια τους δύναμη.

(Το κείμενο δημοσιεύτηκε στη "Βραδυνή" στις 11/5/2012)

Wednesday, May 09, 2012

Παραγωγή στο μπαλκόνι

photo: scalidi
 Βασιλικός ο απαραίτητος. Δεν μπαίνει το θέρος χωρίς εκείνον.
photo: scalidi
 Δυόσμος ο αυθάδης. Όσο τον κόβουμε για σάλτσες τόσο πεισμώνει και γιγαντώνεται.
photo: scalidi
 Φασκόμηλο διακριτικό και ολιγαρκές.
photo: scalidi
 Λεβάντα η υπερ-αρωματική. Δεν έχει προλάβει να μπει στις ντουλάπες, αλλά τις ονειρεύεται.
photo: scalidi
 Μαντζουράνα η φιγουρατζού. Την έχω περί πολλού.
photo: scalidi
 Ολίγα άνθη. Προς τέρψη των οφθαλμών μας. Ο ιβίσκος ευθύνεται για τον κήπο στο μπαλκόνι,
έκανε πέρυσι τέτοια εποχή ποδαρικό. Ενός έτους, αλλά γοητευτικότατος και εξωτικός.
photo: scalidi
 Απρόσκλητος, απρόσκλητος ο ήλιος στο μπαλκόνι, τον κερνάμε γλυκό
και γεμίζει ψιχουλάκια, τα ρίχνει στα πράσινα φυλλαράκια του. Μουσαφίρης σκέτος.
photo: scalidi
Μποστανάκι με καυτερές πιπεριές. Παραγωγή από αποξήρανση των περυσινών. Οι σπόροι πρώτοι ευδοκίμησαν και με γέμισαν περηφάνια.


Άλλοι ονειρεύονται πολιτικά μπαλκόνια, το δικό μου μπαλκόνι ασκεί πολιτική.
Αύταρκες και με γεωστρατηγική σημασία, το καλοκαιράκι που έρχεται.
Γνωρίζει τα ατού του και τα εκμεταλλεύεται.
Σταρ τα αρωματικά μου καμαρώνουν
για όσο τα αφήνει ο καιρός.

Thursday, May 03, 2012

Επιδημία αξιοπρέπειας


Με σοκάρει η εικόνα του ηλικιωμένου που προσπαθεί να σου πάρει με δόλιο τρόπο τη θέση στην ουρά μιας δημόσιας υπηρεσίας. Όταν του την παραχωρείς, γιατί έτσι θα έκανες όπως και να είχε, βγαίνει από πάνω, εξανίσταται, σου ζητάει να είσαι ειλικρινής και άλλα τέτοια φαιδρά. Όταν του ανταπαντάς, σας δίνω τη θέση, αλλά αφήστε μας όλους στην ησυχία μας, πηγαίνετε να ξεσπάσετε αλλού, γίνεται ακόμα πιο έξαλλος, φωνάζει ότι δεν θέλει τη θέση σου, αλλά τελικά με την πονηριά του περνάει πρώτος. Λαμπρά, νίκησε.
Αυτή η σκηνή μου θυμίζει την πολιτική σκηνή του τόπου. Οι αναγωγές εύκολες, ας τις κάνει ο καθένας. Στο ίδιο περιστατικό όμως, μετά την αγενή και άδικη συμπεριφορά του ηλικιωμένου άνδρα, ακολούθησε η γεμάτη ευγένεια κίνηση παραχώρησης της θέσης ενός αλλοδαπού –θα έλεγε το αστυνομικό δελτίο- ενός ανθρώπου ίσως από το Πακιστάν λέω εγώ. Έτεινε το χέρι του «περάστε». Είναι αυτή η κίνηση που σπάνια βλέπεις πραγματικά στην Ελλάδα, στις δουλειές, στις επαφές, στην κοινωνική ζωή. Συνήθως τρως μια πόρτα στα μούτρα. Αυτός είναι ο λόγος που φεύγει ο κόσμος στο εξωτερικό. Αυτή η πόρτα που κλείνει πάνω τους, που εξανεμίζει τις προσδοκίες τους, τα όνειρά τους και συχνά παίζει με την αξιοπρέπεια του καθενός.
Αυτή η αξιοπρέπεια είναι που τούτη την ώρα διακυβεύεται θανάσιμα. Με αυτή παίζουν δύο-τρία χρόνια όλοι. Νομίζουν ότι είχε εξαλειφθεί, έχει πατηθεί κάτω από βαριά και δυσκίνητα τζιπ, ακριβά ρούχα, τηλεοπτικές ανοησίες και έναν τρόπο ζωής που αποξενώνει ουσιαστικά τον άνθρωπο από τους άλλους και τον ίδιο του τον εαυτό. Νομίζουν ότι μπορούν να διαπομπεύουν τον καθένα, προκειμένου να κρύψουν την ανεπάρκειά τους, ας πούμε να ρίχνουν στη δημόσια χλεύη γυναίκες άρρωστες και αδύναμες, ανυπεράσπιστες, πατώντας στο γράμμα του νόμου. Το νόμιμο και το ηθικό συνεχίζουν το χορό τους.
Δεν έχουν υπολογίσει την επιδημία αξιοπρέπειας που αν αποφασίσουν οι άνθρωποι μπορεί να ξεσπάσει. Μέχρι στιγμής βασιλεύει η αναξιοπρέπεια και ο φόβος. Η πανδημία τους έχει τα αποτελέσματα που βλέπει ο καθένας στην καθημερινότητά του. Το αντίθετο όμως δεν το έχουν περί πολλού. Τους ανθρώπους που έμειναν χωρίς δουλειά υπακούοντας στη συνείδησή τους και την ανάγκη υπεράσπισης της αξιοπρέπειάς τους, εκείνους που δεν ενέδωσαν σε κανένα φόβο και δεν δέχονται να υποχωρήσουν σε εκβιαστικές πρακτικές. Τους ανθρώπους που κρατάνε το χαμόγελό τους, παλεύουν να τα βγάλουν πέρα, κάνουν καινούριες αρχές, αγωνίζονται, δεν χρωστάνε τίποτα σε κανένα και ηθικά και νόμιμα. Τους ανθρώπους που δεν τρώνε τον άλλον και τη σάρκα του για να επιζήσουν αυτοί. Ελπίζω σ’ αυτή την επιδημία αξιοπρέπειας. Είναι μεταδοτικό και το καλό, όχι μόνο το κακό. Ελπίζω να αρχίσουν να ξεφοβούνται οι φοβισμένοι, βλέποντας εκείνους που δεν υπέκυψαν στην πανδημία της ανοησίας και της αναξιοπρέπειας.

Tuesday, May 01, 2012

Ένας ήλιος στο μπαλκόνι

photo: scalidi
ζει λαθραία
απρόσκλητος

για καιρό τον περνούσαμε για ζιζάνιο
και τον αφήναμε να μεγαλώνει

σήμερα πρωί αγουροξυπνημένος
και ντροπαλός υποδέχτηκε το Μάη

μήπως κι ανθίσει εντός του

κάποιο πτηνό τον απόθεσε ερήμην στη γλάστρα
κάτι σαν πελαργός των φυτών
κι έφυγε βιαστικά
αμέριμνα


πώς μπορείς να διώξεις έναν ήλιο από το μπαλκόνι;

δεν μπορεί παρά να τον αφήσεις να κάνει τη δουλειά του
να ζήσει τη ζωή του
ως ήλιος
κι άμα αντέχεις
θα του πάρεις λίγο από το φως του
κοίτα μην τυφλωθείς
αλλά κι αυτό το γούστο του έχει

ζέστανε σήμερα ο ήλιος