Friday, March 30, 2012

Ζώντας το θάνατο


Οι δύο τελευταίες τηλεοπτικές εκπομπές του Σταύρου Θεοδωράκη τόλμησαν να αποκαλύψουν ένα αληθινό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που αποσιωπείται. Και το βλέπουμε μετά περιθωριοποιημένο στις άκρες τους δρόμου, στην Ομόνοια, στο τρένο, να μας τείνει το χέρι. Για πενήντα λεπτά. Εγώ λέω για μια στάλα αγάπη. Πρόκειται, στα μάτια μου, για μια μερίδα ανθρώπων που επειδή δεν αποτέλεσαν τους πραγματικούς «Πρωταγωνιστές» στη ζωή τους, στο μικρόκοσμο της οικογένειάς τους, δεν έλαβαν την αγάπη που χρειάζονταν για να επιβιώσουν, τελικά αναγκάστηκαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους για να «ξεφύγουν», μ' ένα «ταξίδι». Με τρόπο που θα τιμωρήσει τους γονείς και τους άλλους, τον ίδιο τους τον εαυτό. Και ύστερα ο έλεγχος χάνεται, γιατί οι ίδιοι γίνονται πελάτες ενός ακριβού θανάτου. Που έρχεται. Αυτή είναι η μόνη βεβαιότητα. Συναισθηματική προσέγγιση, γιατί η ρίζα του προβλήματος είναι συναισθηματικής φύσεως. Οι ουσίες έρχονται να καλύψουν ένα ανυπέρβλητο κενό.
Από τη δεκαετία του '90, στην αργολική επαρχία της εφηβείας μου, ο θάνατος κατοικούσε στη γειτονιά και στο σχολείο. Μόνο που δεν το παραδεχόταν κανείς. Ψίθυροι, υπόνοιες, αδράνεια, «είναι λεπτό το ζήτημα», «μην εμπλακούμε», «είναι δικό τους θέμα»... Και τα παιδιά πέθαιναν αβέρτα με τρυπημένα χέρια, αβοήθητα. Μόνα τους. Σκοτωμένα από κυκλώματα. Από τα ίδια τα μπλεξίματά τους. Οικογένειες στο πένθος. Διαλυμένες ζωές. Ο θάνατος νικητής. Και η κατάσταση διαιωνίζεται. Για ένα λόγο. Συνεχίζουν και ίσως με χειρότερο τρόπο τα παιδιά -στα κρίσιμα χρόνια τους- να μεγαλώνουν με απουσίες: αγάπης, ενδιαφέροντος, συμπεριφοράς με όρια. Έχουμε πιο πολλούς ειδικούς από ποτέ, έχουμε αφήσει πίσω μας τα ταμπού της ψυχολογικής βοήθειας και υποστήριξης, αλλά δεν είμαστε εκεί να ζήσουμε τα παιδιά μας, να ζήσουμε με τα παιδιά μας.
Δεν μας ζητάνε μεγαλεία υλικά, μας ζητάνε εκείνα τα άλλα τα μεγαλεία της ψυχής. Το να είμαστε γονείς, μέσα μέσα μας. Και όχι μόνο για τα απολύτως «δικά μας» παιδιά, αλλά για όλα τα παιδιά του κόσμου μας. Δεν μας ζητάνε στο σχολείο στείρες γνώσεις τα παιδιά μας, ζητάνε τη γνώση της ζωής από τους δασκάλους τους. Μας ζητάνε ελπίδα. Μας ζητάνε ενδιαφέρον. Μας ζητάνε την ίδια τη ζωή. Αντί γι' αυτό, τα αφήνουμε κάποτε εκτεθειμένα στον άνεμο του θανάτου. Τα αφήνουμε μόνα τους. Τα αφήνουμε χωρίς αγκαλιές. Χωρίς γέλιο. Χωρίς να ακούνε να χτυπάει η καρδιά μας για κείνα πλάι τους. Τα αφήνουμε. Και μετά μας αφήνουν κι εκείνα.
Περπατώντας την Αθήνα, τα μάτια μου πληγώνουν εκείνα τα λαβωμένα παιδιά. Με τις αργόσυρτες ομιλίες και κινήσεις. Με τα χαλασμένα δόντια, τα βρώμικα ρούχα, τα πληγιασμένα κορμιά. Με ενοχλεί η σκληρότητα του κόσμου «είναι επιλογή τους». Μα, κάποτε δεν τους αφήνουμε άλλη επιλογή απ' αυτή, το θάνατο.

(Δημοσιεύτηκε στη "Βραδυνή" στις 30 Μαρτίου 2012)

Friday, March 23, 2012

Συντεθλιμμένοι από την Ιστορία


Εκείνο που ίσως μας έχει πτοήσει, είναι η αίσθηση ότι έχουμε συντριβεί στα γραναζάκια της Ιστορίας, με το κεφαλαίο γιώτα. Κοιτάμε ο καθένας ξεχωριστά τη μικρή του ιστορία, με το μικρό γιώτα, την τοσοδούλα προσωπική μας αφήγηση και δεν αισθανόμαστε ότι ανήκουμε σε κάτι ευρύτερο. Γι' αυτό έληξε η Μεταπολίτευση. Έληξε την ώρα που ο καθένας έγινε μόνο η δική του ιστορία. Έγινε το αυτοκίνητο και το σπίτι του, το κινητό του και οι ακίνητες υπερεκτιμημένες αξίες του. Τότε φάνηκε το κενό, η έλλειψη μιας θεώρησης του εαυτού μέσα σε ένα σύνολο. Ακόμα και η πυρηνική οικογένεια έχει χάσει πια το έδαφός της, δεν είναι καν το μεγαλύτερο σύνολο που μπορούμε να ενταχθούμε.
Το αποδεικνύουν τώρα πια οι κατακερματισμένες πολιτικές οντότητες που ξεπροβάλλουν. Παρωχημένες. Μιας άλλης εποχής. Με την παραγνωρισμένη φρασεολογία, με τις υποσχέσεις που δεν έχουν αντίκρισμα, με τον ευαγγελισμό ότι ο δικομματισμός πέθανε. Οι πρωταγωνιστές του τουλάχιστον έχουν καταβαραθρωθεί. Η αφήγησή του συρρικνώθηκε και το κοινό από κάτω έχει μείνει χωρίς «πατέρες». Αυτό κανονικά θα ήταν ό,τι πιο ουσιαστικό και ελπιδοφόρο: συνειδητοποιημένοι άνθρωποι για τις ανάγκες τους θα έφτιαχναν θεσμούς και πλαίσια, ώστε να μην χρειάζεται οι ηγέτες να είναι και τόσο «μεγάλοι». Άλλωστε σχεδόν μια εικοσαετία, δεν ήταν πια «μεγάλοι» οι ηγέτες, απλώς δεν το παραδεχόμασταν. Μεγάλοι με την έννοια του μύθου που έφτιαχνε ο καθένας για τον εαυτόν του.
Το παραμύθι που πουλάει τόσο, το αγοράζουμε τώρα εν είδει σαπουνόπερας από την Τουρκία. Αυτές οι τηλεοπτικές αφηγήσεις φαίνεται να μας αφορούν ή έτσι λέγεται. Από δίπλα προβάλλονται και οι εισαγόμενες αστυνομικές-θρίλερ ιστορίες της Αμερικής και κάτι αναιμικές ελληνικές σειρές. Ελέω κρίσης, ελλείψεως χρημάτων. Ποτέ οι μεγάλες αφηγήσεις δεν ζήτησαν λεφτά, τα απέκτησαν στην πορεία, αλλά δεν τα ζήτησαν. Γύρεψαν ιδέες στο παζάρι του κόσμου. Ιδέες που ύστερα  βεβαίως εξαργυρώθηκαν από κάποιους.
Τώρα, φαίνεται λες και δεν είναι πρόθυμος κανείς να κάτσει να σκεφτεί μια ιδέα. Κάτι που θα πιάσει το παλμό, κάτι που θα κάνει τον ίδιο «μεγάλο». Μια εγχώρια αφήγηση που θα βρει έδαφος στον καιρό της παγκοσμιοποίησης. Η πολιτική το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν πεθαίνει, παρά τους μέχρι πρότινος εκφραστές της που κείτονται ξέπνοοι και χρησιμοποιημένοι. Θα βρει τη διέξοδό της όσο εμείς συν-θλιμμένοι όλοι μαζί θα κλαίμε τη μοίρα μας, τον κομμένο μας ή εξαφανισμένο μας μισθό, τη βουβή μας στάση, την ακινησία μας, την κομμένη μας ίσως γλώσσα από τα ατομικά μας συμφέροντα. Η πολιτική θα κινηθεί από την ανάγκη, σίγουρα όχι του ενός ούτε των λίγων που σκοπεύουν να τη σφετεριστούν. Θα βρεθεί να πρωταγωνιστεί, όταν απηυδισμένοι όλοι θα έχουμε κλείσει τις οθόνες που προβάλλουν το ίδιο θλιβερό και αδιέξοδο έργο. Μόνο που είναι άδηλη σαν την Ιστορία και προς το παρόν ίσως να σιγοβράζει κάπου στα έγκατα της κοινωνίας.

(Δημοσιεύτηκε στη "Βραδυνή" στις 23 Μαρτίου 2012)

Monday, March 19, 2012

Καλλιεργώντας την άνοιξη

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi
photo: scalidi
 κάτω από το μεσογειακό φως

Friday, March 16, 2012

Η ευρωπαϊκή τραγωδία

Οι χρησμοί επαληθεύτηκαν. Οι χειρότερες -μέχρι σήμερα- δυνατές συνθήκες εγκαθιδρύθηκαν. Η τεράστια ανισορροπία μεταξύ Βορρά και Νότου έγινε πράξη, αν προηγουμένως ήταν μόνο μια δυσοίωνη πρόβλεψη. Οι μετανάστες από τις ανατολικές χώρες εισέρρευσαν, τώρα αναζητούν κι αυτοί άλλη διέξοδο. Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες από την Αφρική και την Ασία συνεχίζουν το ταξίδι τους προς την επιβίωση. Αυτή τη φορά μετανάστες γίνονται και οι ίδιοι οι μέχρι πρότινος κάτοικοι του ευνοημένου από τον ήλιο Νότου.
Η Ευρώπη της κατανάλωσης δεν ψυλλιάστηκε καν το δράμα που κυοφορούσε. Και φυσικά δεν είναι αυτό που παίζεται στις οθόνες των διεθνών χρηματιστηριακών δεικτών. Αυτό είναι το υψηλής τεχνολογίας φόντο. Για την καταστροφή. Και δεν μιλάω μελλοντολογικά. Μιλάω για το παρόν. Η Ευρώπη, η Δύση, όλα εκείνα που ευαγγελιζόταν για πυρήνα της ύπαρξής της, την ισονομία και την ισοπολιτεία, την ισότητα των φύλων, την ελευθερία έκφρασης, κυρίως την ελευθερία να στοχάζεται, να σκέφτεται, τελικά δεν κατόρθωσε να τα κάνει κάτι πέρα από διακηρύξεις. Όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος. Αρκεί να δούμε την κατάσταση των μεταναστών και των ανήμπορων και των πιο φτωχών στα υπόγεια του ευρωπαϊκού οικοδομήματος που νομίζουμε ότι κλονίζεται μόνο από την οικονομία. Δεν είναι μια Ευρώπη για όλους, είναι μια Ευρώπη για λίγους. Δεν της έφτανε ο γερασμένος της πληθυσμός, μέσα στο αβυσσαλέο ένστικτο αυτοσυντήρησής της, το μόνο που κατάφερε να δώσει στον αναδυόμενο κόσμο της οικονομικής ανάπτυξης, ήταν τα δεινά του πολιτισμού της, τη διαφθορά της, την ταπείνωσή της. Ούτε τη δημοκρατία της διέδωσε στον κόσμο τον μην αναπτυγμένο ούτε τα περιβόητα φώτα του πολιτισμού της.
Αυτή είναι η ήττα της τούτη την ώρα. Αν στην Ελλάδα τη βιώνουμε ως πτώση ολόδική μας, μάλλον χάνουμε τη μισή εικόνα. Είμαστε κι εμείς το σύμπτωμα. Πώς μια χώρα στις παρυφές της ανάπτυξης της Δύσης, δεν κατάφερε τελικά να υιοθετήσει δομές και να επηρεαστεί δραστικά από τους θεσμούς, το λειτουργικό σύστημα εντέλει του αναπτυγμένου κομματιού του πλανήτη. Λαμβάναμε μόνο κατ' επίφαση «hardware» και όχι «software». Μόνο «συσκευές» και όχι τρόπους και συστήματα να τα λειτουργήσουμε. Κι έτσι βήμα το βήμα, γραφόταν το έργο της πτώσης. Πάνω στον καμβά της μίας και μοναδικής ιδέας: να παράγουμε ακατάπαυστα, να καταναλώνουμε για να υπάρχουμε. Το δέχτηκε ως προορισμό της η Ευρώπη αυτό και το πληρώνει. Τώρα δεν μπορεί να καταναλώσει με τους ίδιους ρυθμούς και σιγά σιγά φθίνει και η παραγωγή της μοιραία. Στις τραγωδίες αναμένεται η κάθαρση, στην ευρωπαϊκή, ουδείς γνωρίζει την κατάληξη του δράματος. Η αποκόμιση της γνώσης για την ανάγκη ορίων ίσως και η προστασία του περιβάλλοντος με κάθε τρόπο, να είναι μια κάποια λύση.

(Δημοσιεύτηκε στη "Βραδυνή" στις 16 Μαρτίου 2012)

Thursday, March 15, 2012

Friday, March 09, 2012

Το άνθος του Κακού

Το αυγό του φιδιού επωάζεται μεθοδικά στο υπόστρωμα της ελληνικής κοινωνίας για δεκαετίες. Το ζεσταίνει η αμορφωσιά, έτσι ωμά θα το γράψω. Όχι έλλειψη παιδείας. Αμορφωσιά. Γίναμε αμόρφωτοι. Δεν μας φταίει μόνο το εκπαιδευτικό σύστημα. Κι αυτό σημείο των καιρών είναι. Γίναμε αμόρφωτοι κοινωνικά. Με τα πιο πολλά μεταπτυχιακά και διδακτορικά από ποτέ, παραμένουμε αμόρφωτοι. “Κάτι απροσδόκητα ζημίωσε, κάτι που δεν το καταλάβαμε καλά” που γράφει κι ο Μανόλης Αναγνωστάκης στην “ΕΠΙΓΝΩΣΗ”.
Η βία εκκολάπτεται στον καιρό της κρίσης με τη μορφή πότε του κατακρεουργημένου αθηναϊκού κέντρου και των νεκρών εντός του πότε με τα τάχα μου “αθώα” ολόλευκα γιαούρτια. Είναι η εύκολη λύση. Το αντίθετο της βίας θέλει κότσια και κόπο πολύ και περίσκεψη και ψυχραιμία και κυρίως γνώση. Γνώση του ανθρώπου.
Σ' αυτό το φλεγόμενο από τη βία -πότε ορατή πότε βαθιά κρυμμένη στην καθημερινότητά μας- κόρφο μας, υπάρχουν και κάτι άνθρωποι που δεν φοβούνται να κοιτάξουν κατάματα αυτή τη βία. Δεν φοβούνται να πάρουν το νυστέρι και να επιχειρήσουν την ανατομία της. Βουτάνε μέσα στην ανθρωπότητα και προσπαθούν να πιάσουν το σφυγμό της, να βρουν άμα χτυπάει ακόμα καμιά φλέβα ζωής, υγιούς αναρώτησης, πλήρους αμφιβολίας. Και βγαίνουν στην επιφάνεια αιματοβαμμένοι, ίσως χωρίς απαντήσεις, αλλά με περισσότερα ερωτηματικά για όλους στα χέρια τους.
Για του λόγου το αληθές, στο διαδίκτυο στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.triaridis.gr/mengele/ , ο συγγραφέας Θανάσης Τριαρίδης μόλις δημοσίευσε ένα καινούριο έργο με τον τίτλο “ΜέΝΓΚΕΛΕ, όνειρο για δυο πρόσωπα σε ένα βαγονι”. Πρόκειται για ένα διαλογικό κείμενο που με κινηματογραφική πιστότητα και θεατρική αισθαντικότητα ταξιδεύει τον κάθε αναγνώστη ίσως στις ρίζες της βίας. Ίσως στο λόγο που ο καθένας θα μπορούσε να “δει” το Κακό μέσα του, να το αναγνωρίσει και ύστερα να αποφασίσει τι θα πράξει μαζί του.
Στο ίδιο βαγόνι για δύο, στο ίδιο τρένο της ανθρωπότητας ταξιδεύουμε όλοι. Άλλος κοιμάται στο κουπέ του αδιάφορος ή αποκαμωμένος, άλλος βγαίνει μπροστά να δει γιατί σταμάτησε ο συρμός ανήσυχος και ταραγμένος, άλλος φροντίζει να διαπράξει τα σκοτεινά εγκλήματά του εντός του, άλλος απλώς απολαμβάνει τη θέα αμέριμνος, άλλος διερευνά συνεχώς τα γιατί και τα πώς.
Το έργο σε αφήνει παγωμένο μπροστά στο σκοτάδι της ανθρώπινης φύσης. Σε φέρνει αντιμέτωπο με τον εαυτό σου. Διαχέει μέσα σου ένα κύμα ανασφάλειας και την αμφιβολία για τους θύτες και τα θύματα, της Ιστορίας και της ζωής. Σε ωθεί να πιστέψεις τον ποιητή: “Εδώ κάτι θ' αλλάξει, η παρουσία ενός τρίτου,/ Δημιουργώντας μια ποίηση πάνω από κάθε καταστροφή/ (...) Όμως εμείς, αν θέλετε, είμαστε έτοιμοι ακόμα”.

(Δημοσιεύτηκε στη "Βραδυνή" στις 9 Μαρτίου 2012)

Thursday, March 08, 2012

Άγριες ανεμώνες στον άνεμο

photo: scalidi
Πλάι πλάι κάθονται. Εκείνοι οσφραίνονται το άρωμά τους, χωρίς να το αναγνωρίζουν, κοιτάνε μόνο αν αδυνάτισαν ή πάχυναν, αν άλλαξαν τα μαλλιά τους, τουλάχιστον τέτοια αμήχανα χαζά τολμάνε ή σκέφτονται να τους λένε, και νοιάζονται μόνο αν αυτοί αποτελούν το επίκεντρο του ενδιαφέροντός τους, αν γελάνε με τα δικά τους αστεία ή των άλλων. Αν είναι εκεί γι' αυτούς.
Κι εκείνες, εκεί γι' αυτούς, αγωνιώντας άμα τα παπούτσια τους είναι ωραία, άμα τα ρούχα τους είναι εκείνα που τις δείχνουν πιο όμορφες, άμα τις θέλουν οι άλλοι γι' αυτό που είναι ή που πρέπει να γίνουν, στέκονται μόνες άγριες ανεμώνες. Εκτεθειμένες στον άνεμο. Και την άνοιξη. Της ζωής τους.
Θέλω να γράψω για τις ωραίες φίλες μου. Που αγωνίζονται κάθε μέρα: να μορφωθούν, να έχουν δουλειά, να επιβιώσουν, να έχουν εαυτό έναντι των άλλων και των επιθυμιών τους, να παντρευτούν, να κάνουν παιδιά, να τα μεγαλώσουν, να τα σπουδάσουν, να τα φροντίσουν για πάντα. Θέλω να γράψω για τις γυναίκες που στον ίδιο άγριο άνεμο που μας φυσάει, της ανεργίας, της κακοπληρωμένης εργασίας, της αδιαφορίας, της προσπάθειας να αποδεικνύουμε συνεχώς ότι αξίζουμε, μιας αδιάκοπης καθημερινής βίας βουβής κι ανομολόγητης: να είμαστε γυναίκες, να είμαστε, να είμαστε, να είμαστε, τελικά είμαστε. Ναι, είμαστε.
Θέλω να γράψω για μας που μαζευόμαστε ή μιλάμε κατά μόνας και λέμε για τη ζωή μας. Την αφηγούμαστε. Δεν μας φτάνει να τη ζούμε, την αφηγούμαστε, τη λέμε. Την αναλύουμε μέχρι αηδίας, γιατί μου είπε αυτό, γιατί μου είπε το άλλο, γιατί έγινε έτσι, γιατί έγινε αλλιώς. Και το θανατηφόρο μας ένστικτο έτσι γεννιέται και μεγαλώνει κι ανθίζει. Από μάνα σε κόρη. Μυριζόμαστε το κακό, γιατί έχουμε μάθει να το ζούμε με όλες του τις συνέπειες στο πετσί μας. Θάνατοι, απώλειες, μελαγχολίες, έρωτες που πάνε στράφι, χρόνια που χάνονται και ζωές που κερδίζονται.
Άγριες ανεμώνες στον άνεμο.


Για τις ωραίες φίλες μου,
Μάρτιος 2012      

Sunday, March 04, 2012

Εαρινή ασυνταξία

Η άνοιξη δεν συντάσσεται
ούτε εντάσσεται
μόνο ενίσταται
και εξανίσταται
photo: scalidi
photo: scalidi
photo: scalidi
photo: scalidi

Friday, March 02, 2012

Έξοδος διαφυγής


Διεθνείς εκθέσεις αναφέρουν ότι το επόμενο διάστημα αυτό που θα διακυβεύεται για τον κόσμο μέσα στα άλλα, είναι η δυνατότητά του να έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο. Οι τηλεπικοινωνιακοί πάροχοι, λέει, προσανατολίζονται να αυξήσουν τις τιμές τους σε αυτό το πεδίο. Αυτή τη στιγμή, η πρόσβαση στο διαδίκτυο πραγματικά σε κρατάει μέσα στα πράγματα, μέσα στον κόσμο. Τρανή απόδειξη η διέξοδος που βρήκαν οι έλληνες παραγωγοί γεωργικών προϊόντων -που έχουν δει τις σοδειές τους βορά στα χέρια των μεσαζόντων τα τελευταία 15 χρόνια τουλάχιστον- να διαθέτουν στην αγορά, άμεσα δηλαδή στον καταναλωτή, τα προϊόντα τους.
Το διαδίκτυο σε κρατάει μέσα στις νέες ιδέες, γίνεται ο φορέας τους, αν όχι η αιτία της δημιουργίας τους. Είναι ένα μέσο ελευθερίας. Ιδίως ετούτη τη στιγμή της κρίσης. Οι άνθρωποι που μένουν εκτός αγοράς εργασίας, έχουν τη δυνατότητα, εφόσον το θελήσουν, να μην κλειστούν στον εαυτό τους, να μην κατρακυλάνε στην απελπισία μέρα με τη μέρα, αλλά να κρατήσουν τις επαφές τους. Τη σύνδεσή τους με την παραγωγή, ακόμη κι αν δεν παράγουν οι ίδιοι. Αλλά γιατί να μην παράγουμε όλοι;
Ακόμη κι αν δεν κερδίζουμε χρήματα απ' αυτό, είναι μια δραστηριότητα που μας κρατάει ζωντανούς, ενεργούς. Αν τα ιστολόγια το 2006 άνθισαν στα γραφεία, από εργαζόμενους που ήθελαν να βρουν μια επικοινωνία με τον έξω κόσμο, το 2012, έξι χρόνια μετά, τον καιρό του facebook και του twitter, το διαδίκτυο μπορεί να αποτελέσει έναν δίαυλο διατήρησης της ζωής -όχι της πραγματικής, έστω της επαγγελματικής όμως- τουλάχιστον για τους γραφιάδες και τους γύρω απ' αυτούς. Ένα τρόπος διατήρησης και -γιατί όχι- άνθισης της δημιουργικότητας, της πρωτοτυπίας, των λύσεων, του μοιράσματος του καλού, της ελπίδας, της αισιοδοξίας.
Έχουμε όλοι ανάγκη να κινηθούμε πέρα από τους συμβιβασμούς του καθενός, να βγούμε από τον εγωισμό για τη θεσούλα και τον εαυτό μας, για τη μοναχική μας επιβίωση. Χωρίς ανθρώπους, χωρίς συναδέλφους, χωρίς φίλους, τι να την κάνεις τη ζωή σου; Θα πηγαίνεις να ξοδεύεις μόνος τα πενιχρά σου έσοδα, ικανοποιημένος που εσύ δεν είσαι ακόμα άνεργος, δεν είσαι ακόμα απελπισμένος, δεν είσαι ακόμα μόνος; Η μήπως είσαι πιο πολύ μόνος από ποτέ;
Αν κάτι έχει ουσία, λόγο ύπαρξης, είναι ζωτική ανάγκη τούτη την ώρα είναι η ρημάδα η συνείδηση. Ότι είσαι άνθρωπος. Ότι νοιάζεσαι. Ότι βοηθάς, Ότι συντρέχεις. Ότι πιστεύεις στον άλλον. Και το διαδίκτυο, όχι εικονικά, αλλά πραγματικά, ως μέσο αποτελεσματικό, μπορεί να γίνει εργαλείο να μείνεις μαζί με τους ανθρώπους, όχι μακριά τους, πλάι τους. Είτε παραγγέλνεις φτηνά μαναβικά από τις οδούς του διαμορφώνοντας μια νέα οικονομία είτε απλώς συνεχίζεις να μιλάς με τους άλλους και δεν ψάχνεις να βρεις λύσεις, γίνεσαι εσύ η λύση.

(Δημοσιεύτηκε στη "Βραδυνή" στις 2 Μαρτίου 2012)

Thursday, March 01, 2012

Μάρτυς μήνας

photo: scalidi
ο Μάρτης μου
για τον παράδεισο που καλλιεργώ.