Sunday, April 01, 2012

Μια τέτοια άνοιξη

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi
φωτογράφιζα τις άγριες ίριδες από το κέντρο της πόλης, την καρδιά της. Μια γυναίκα με μαντίλα προπορευόμενη κι ένα τσούρμο παιδιά κι άλλες γυναίκες μαζί της, με ζύγωσαν. Κοίταξαν μέσα από το φακό μου τις ίριδες. Προηγουμένως πατούσαν αμέριμνα τα χόρτα, μετά άρχισαν να προσέχουν. Μου είπαν κάτι στην πολύχρωμη γλώσσα τους. Τους χαμογέλασα και είπα "ωραίο, ε;". Ξεκαρδίστηκαν τα μάτια τους στα γέλια. Πήραν τα δικά τους κινητά κι άρχισαν να φωτογραφίζουν. Να βλέπουν την άνοιξη μέσα από το φακό μου. Μεγάλωσαν οι ίριδες κι έπνιξαν το απόγευμα, εκείνος ο ολλανδός με το κομμένο αυτί τους είχε ψιθυρίσει στ' αυτί την άνοιξή μου. Άρχισαν να λένε ένα δικό τους τραγούδι που ανασταίνει και νεκρούς και χάθηκαν μέσα στην άνοιξη. Τη δική μου.

4 comments:

Τζων Μπόης said...

Πόσο ανάγκη έχουμε όλοι από μια άνοιξη...κι αν αυτή αργεί, είναι καιρός να επινοήσουμε μια εντελώς δική μας...

scalidi said...

Τι να κάνουμε, Γιάννη, έχω φτιάξει μερικές φέτος... Πώς θα έβγαινε αλλιώς ο χειμώνας...

Γεώργιος Χοιροβοσκός said...

Απρίλιος θα πεί ανοιχτός. Εξ ου και η άνοιξη. Η δική σου. Γιατί των περισσοτέρων άστα και βράστα!

scalidi said...

Αγαπητέ Χοιροβοσκέ, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Για μένα.
Η δε φυγή μου από τη γειτονιά μας κάνει επιτακτική την ανάγκη να μην ξεχάσω τον τρόπο που με έκανε να βλέπω τον κόσμο την πιο ανοιξιάτικη δεκαετία της ζωής μου.