| photo: scalidi |
καμωμένο πως είναι από τη σκόνη που θα γίνουν οι άλλοι. Όλοι.
Εκείνοι που έρπουν μια ζωή το χώμα ριγώντας
κι ονειρεύονται αέρας να γίνουν.
Φτερουγίζει. Φυσάει. Γίνεται ο άνεμος.
Ψυχή απτή. Η μόνη.
Με το σώμα που ξέρει.
Όλη.
2 comments:
Dust in the wind...
Έτσι, Αντουάν... :))))))
Post a Comment