Wednesday, September 28, 2011

"Mind the gap", το κάτι είναι πολύ, μπροστά στο τίποτα

photo: scalidi

Εκείνο που με πληγώνει τον τελευταίο καιρό, είναι το πώς σερνόμαστε ανάμεσα στα άκρα, χωρίς να αναζητούμε ένα μέτρο, μια αρμονία, ένα δικό μας κέντρο. Κυρίως με την πολιτική έννοια, αλλά όχι με τον κομματικό χρωματισμό. Με ενοχλεί ο αραχνιασμένος τρόπος σκέψης. Έχω βαρεθεί τον κόσμο να λέει πόσο απογοητευμένος είναι και να το στηρίζει αυτό με επιχειρήματα. Επιχειρήματα που απορρέουν από ακραία παραδείγματα. Και συνεχίζει να πορεύεται μ' αυτά. Χωρίς να αναρωτιέται για την ορθότητά τους, χωρίς να αμφισβητεί το χιλιομασημένο που καταπίνει, χωρίς, χωρίς, χωρίς. Απλώς ασκώντας το δικαίωμά του στην επικριτική κριτική και έτερον ουδέν.
Έχω διαπιστώσει ότι ένα από τα συμπτώματα της εποχής είναι ο καθένας να καμουφλάρει τα προσωπικά του προβλήματα, τα συμπλέγματά του, τις ανασφάλειές του, τα ψυχολογικά του ακόμα, πίσω από τάχα μου απόψεις, ιδεολογίες, κατά την ταπεινή μου γνώμη απέραντες προκαταλήψεις. Με ενοχλεί που η υγιής αμφιβολία δίνει τη θέση της σε μια φοβερή ανάγκη να βρεθείς κάτω από μια ομπρέλα μιας ιδεοληψίας για να επιβιώσεις. Τι κρίμα, η ανασφάλεια να οδηγεί σε σώνει και καλά τοποθέτηση από τη μια πλευρά ή από την άλλη, αλλά να μην μας φέρνει στην αναζήτηση μιας άλλης εκδοχής, μιας άλλης αντίληψης, μιας άλλης δράσης.
Δεν αντέχω άλλο τους ανθρώπους να στέκονται από το ένα πεζοδρόμιο και να λοιδωρούν τους άλλους του απέναντι πεζοδρομίου. Και να μην κάνουν τον κόπο να βρεθούν στη μέση του δρόμου και οι δύο και να κοιτάξουν για μια άλλη διέξοδο, έναν άλλον δρόμο που θα το δουν μαζί. Αλλά όχι, να μας καταπιεί ο σκοταδισμός.
Την ώρα που κάθεσαι κι αναλώνεσαι εσύ για το ασήμαντο, με την ανοησία του να θες να πάρεις θέση -ήδη γνωστή θέση, όχι μια δική σου, που θα κάνεις τον κόπο να την σκεφτείς και να την εφεύρεις εσύ- οπωσδήποτε, ο κόσμος γύρω αλλάζει. Αλλάζει. Και υποφέρει. Εσύ υποφέρεις από την άγνοια. Και βυθίζεσαι όλο και πιο βαθιά στο τίποτα. Κρίμα, θα μπορούσες να προσφέρεις πραγματικά κάτι. Και το κάτι είναι πολύ, μπροστά στο τίποτα.
Σήμερα, όπως ερχόμουνα στο γραφείο, ένας κύριος με σταμάτησε να με ρωτήσει πού γράφει το τάδε όνομα σε ένα κουδούνι. Ήταν ξένος, πιτσαδόρος. Μεσήλικας. Και δεν ήξερε να διαβάσει. Πρόσφατα μια νεαρή κοπέλα μπροστά στο ATM μου ζήτησε να τη βοηθήσω να ολοκληρώσει μια συναλλαγή, γιατί δεν ήξερε να διαβάζει.
Μεγάλο το χάσμα, κύριοι, από τα μεταπτυχιακά και τα διδακτορικά. Να το χαιρόμαστε. Εγώ που αγαπώ τόσο τη γνώση και τη μάθηση,λυπάμαι. Λυπάμαι να βλέπω αυτό το τεράστιο χάσμα."Mind the G.A.P" που λέει και το αστειάκι των ημερών. Λυπάμαι να στεκόμαστε μόνο στη μια πλευρά, την περισπούδαστη, και να μην κοιτάμε πιο δίπλα, την άλλη. Ας αντικρίζουμε τουλάχιστον την αλήθεια. Ας ανοίξουμε τα μάτια μας. Κι ας κάνουμε τον κόπο να βρεθούμε στη μέση του δρόμου, περιμένοντας τον απέναντι να έρθει δίπλα μας, ίσως και να προχωρήσουμε μαζί προς μια νέα κατεύθυνση, τουλάχιστον δική μας, όχι δοσμένη από συμφέροντα άλλων, από τα GPS των προθέσεων που δεν καταβάλλουμε προσπάθεια να αμφισβητήσουμε, να ανιχνεύσουμε, εντέλει να καταλάβουμε.

Sunday, September 25, 2011

Η αιώνια αγορά είναι η ανάγκη

Πώς το είπε η Μαρία, χθες; Μπορεί όλο αυτό να έχει πεθάνει, αλλά εγώ είμαι ζωντανή. Ναι, έτσι το είπε η Μαρία.
photo: scalidi
 Όταν πάψουμε να μεμψιμοιρούμε αυτό θα δούμε. Ότι είμαστε ζωντανοί. Παρά το τι συμβαίνει. Παρακάτω το ότι είμαστε ζωντανοί θα καθυποτάξει και το τι συμβαίνει. Μαθηματικά αποδεδειγμένο στην ανθρώπινη ιστορία. Αρκεί να το καταλάβουμε. Εμείς το πάμε το πράγμα, εκτός από τα ηφαίστεια, τους σεισμούς, τους καταποντισμούς. Και θα το συνειδητοποιήσουμε, όταν σταθούμε λίγο στο τι έχουμε και όχι τόσο στο τι δεν έχουμε πια. Με χαρτί και μολύβι. Λίστες. Λες θα πάμε σε μια μεγάλη αγορά και θα αγοράσουμε εαυτό. Καινούριο. Έχω. Δεν έχω. Στη μέση χωρίς κάθετη γραμμή, το έχω και το δεν έχω, να μπαίνει το ένα μέσα στο άλλο. Και η αγορά αυτή είναι η ανάγκη. Αλλά η πραγματική ανάγκη. Όχι του έμπορα που μας πουλάει. Η δική μας. Η ανθρώπινη.
photo: scalidi
Ανοίγω τα μάτια το πρωί και λέω αναπνέω, κινούμαι -άμα μπορώ-, ζω. Βλέπω -άμα μπορώ-, ακούω -άμα μπορώ-, αισθάνομαι -άμα μπορώ. Πιάνω. Σε πλησιάζω. Δεν είσαι πια μακριά. Από μένα εαυτέ μου, μέχρι τον πιο πέρα άνθρωπο. Ποια άλλη ανάγκη υπάρχει; Πεινάω, διψάω, θέλω ένα χάδι, μια αγκαλιά, θέλω να γελάσω, να κλάψω, να ακουμπήσω σε έναν ώμο, να χορέψω, να σταθώ, να γευτώ, να μιλήσω, να ακούσω, να καταλάβω. Κυρίως αυτό. (Να κρατηθώ ανεπαίσθητα από την άκρη του μανικιού σου.)
Ότι δηλαδή το μεγάλο χρηματιστήριο της ύπαρξης είναι η ανάγκη, του ανθρώπου. Όχι, οι κουστουμάτοι ανηλεείς του πλανήτη που παίζουν με νουμεράκια στις οθόνες τις τύχες εκατομμυρίων, ποντάρωντας στο πετρέλαιο, στα νομίσματα, στα εμπορεύματα, στις μετοχές, σε αέρα κοπανιστό ενίοτε. Τι να κάνουμε, θα δυσαρεστήσουμε τους οικονομολόγους, τους πολιτικούς, τους απανταχού ειδικούς αναλυτές. Μια αγορά δεν πεθαίνει, αγαπητοί. Κι αυτή δεν είναι ούτε ελεύθερη ούτε τίποτα. Είναι η ανάγκη. Τέρμα. Που σε κάνει από το πιο λαίμαργο ζώο μέχρι τον πιο τρυφερό εξευγενισμένο άνθρωπο. Εσύ αποφασίζεις τι θα γίνεις. Μέχρι ενός σημείου. Μετά είναι και η φύση με τα παιχνίδια της.
photo: scalidi
 Σ' αυτά έχω αφεθεί τον τελευταίο καιρό. Απηύδησα με κείνους που "ξέρουν". Είπα να αποδεχτώ ότι δεν ξέρω τι θα γίνει και να συνεχίσω να αναρωτιέμαι, ρωτώντας τον καταλληλότερο να μου απαντήσει: την ανάγκη μου. Και τότε δε θα χρειαστώ άλλες πληροφορίες άχρηστες που μου κρασάρουν τη μνήμη και αφοδεύονται με ουδεμία χάρη στον κάδο ανακύκλωσης της σκέψης μου.
Και πήγα στην αγορά κι αγόρασα εαυτό.
Η ανάγκη να είμαι άνθρωπος. Να ανοίγω τα μάτια το πρωί και να βλέπω τον ήλιο. Χωρίς αιδώ. Να πέφτει γάργαρο νερό μέσα στο λαιμό μου και να ξέρω ότι είμαι ζωντανή. Να βγαίνω στο μπαλκόνι και να βλέπω τη ματζουράνα και το φασκόμηλο μόλις να σκάνε μύτη από το χώμα. Και ο ιβίσκος να μην παίρνει χαμπάρι από ειδήσεις και μαύρα μαντάτα, ειρωνικά να συνεχίζει να ανθοφορεί με μανία. Είμαι μαζί του. Να μυρίζει ο βασιλικός πεισματικά, ακόμα κι όταν είναι στα τελευταία του. Κι όλα αυτά να μου επιβεβαιώνουν ότι είμαι ζωντανή.
Μπορώ να υπάρχω και χωρίς. Χωρίς όλα. Αλλά όχι χωρίς την ανάγκη μου να είμαι και να υπάρχω. Ο δύοσμος σαλεύει από τον αέρα και φέρνει το άρωμά του μέσα από τη μισάνοιχτη πόρτα η αιωρουμένη κουρτίνα. Τώρα που φαλιρίσανε όλες οι ιδέες, καιρός να θυμηθούμε τις αισθήσεις, όχι τις ψευδαισθήσεις, τις αισθήσεις μας. Σκέτες. Χωρίς φτιασίδια. Χωρίς πωλητές.
Στο απέναντι μπαλκόνι γλεντούν, γελάνε, χαίρονται. Τραγουδούν με το στόμα, απογευματάκι Κυριακής, πάνω από ένα τραπέζι. Πόσον καιρό είχα να το δω και να τ' ακούσω αυτό, το αφτιασίδωτο, της ανάγκης. Να υπάρχουμε και μαζί.
Χθες βράδυ, 3.30 το πρωί υπήρχε ο καθένας μόνος του, μ' ένα ποτήρι στο ένα χέρι, στο άλλο ένα τσιγάρο, όρθιοι, λες και περίμεναν ένα πολλά υποσχόμενο συσσίτιο από κάπου μακριά, περίμεναν στο δρόμο, μόνοι. Κι απλώς ήθελαν τον ολόκληρο εαυτό τους και ίσως και τον άλλον. Δηλαδή να μην είναι και να μην αισθάνονται μόνοι. Η ανάγκη δούλευε ως αργά.
photo: scalidi

Tuesday, September 20, 2011

Ανασφάλεια είναι, άμα είχαμε ασφάλεια...

photo: scalidi
 Πώς το λέει ο εμπειρικός φιλόσοφος; Ο φόβος είναι όταν περνάς από την ασφάλεια στην ανασφάλεια. Να το σκεφτώ λιγάκι. Πότε είχα ασφάλεια; Πολύ αστείο. Ποτέ.
Πότε άραγε να είχα ασφάλεια;, ξαναρωτάω. Ίσως στην κοιλιά της μάνας μου, αλλά κι εκεί δεν ξέρω τι γινότανε, άσε που δεν το θυμάμαι. Δεν  μπορείς να εμπιστευθείς κανέναν σ' αυτή τη ζωή για τη ζωή σου... Μετά παιδικά χρόνια, καλά πριν πάω σχολείο, προφανώς πέρναγα ζάχαρη, μετά είχα χίλια δυο θέματα. Μπαμπά, με χτύπησε ο τάδε, την πρώτη φορά που το 'πα στην πρώτη δημοτικού, ο Μπαμπάς επέπληξε λάθος παιδάκι, οπότε εκεί αποφάσισα να κάθαρίζω μόνη μου τις υποθέσεις μου. Δεν μπορείς να βασίζεσαι σε κανέναν. Ούτε καν στην οικογένειά σου, τσ, τσ, τσ. Γονείς, παιδί μου... Μετά εφηβεία, τρελή ανασφάλεια. Από μόνη της η ηλικία σε βαράει στον τοίχο με όλους σου τους φόβους.
Αλλά η ακόμα μεγαλύτερη ανασφάλεια ήρθε με τον ερχομό μου στην Αθήνα. Όσο και να ήθελα, δεν θα καθάριζε κανείς για μένα, από το σπίτι μου, μέχρι τη ζωή μου, το μυαλό μου, τις υποθέσεις μου. Μεγάλη δύναμη αυτή να ξέρεις ότι δεν θα σε υπερασπιστεί κανείς. Μόνο εσύ έχεις αυτή την υποχρέωση, το προνόμιο, την επιθυμία, βρε αδερφέ. Ε, επειδή σε ωθεί και το ζώδιο, μπορεί να τρέχεις να υπερασπιστείς εσύ κανέναν άλλον, αλλά τρως με μαθηματική ακρίβεια τα μούτρα σου. Έτσι για να θυμάσαι τι είναι η ανασφάλεια. Μυαλό δεν θα βάλεις.
Βέβαια, βολεύεσαι κάποτε τόσο πολύ στην ανασφάλειά σου, που νιώθεις πια ασφαλής. Κάπως έτσι είμαι τώρα. Από το 2000 στην εφημερίδα βιώνω την απειλή της εργασιακής ανασφάλειας μέχρι το μεδούλι, τόσο που νιώθω πια ασφαλής, ό,τι και να προκύψει σ' αυτούς τους χαλεπούς καιρούς. Τώρα, λοιπόν, που η χώρα κλυδωνίζεται καθώς λένε οι αναλύσεις, εγώ δεν φοβάμαι. Ναι, δεν φοβάμαι. Φοβόμουν τα χρόνια που οι άλλοι κάνανε πάρτι -οικονομικό, ίσως και στην πλάτη μου, αλλά δεν είχα χρόνο να το σκεφτώ, εγώ δούλευα μέχρι τελικής πτώσεως. Φοβόμουν μήπως δεν τα καταφέρω και δούλευα 9 το πρωί με 12.30 τη νύχτα τον πρώτο χρόνο της δουλειάς μου. Φοβόμουν και διάβαζα σαν τρελή, θυσιάζοντας τον ύπνο μου. Φοβόμουν και προσπαθούσα για ό,τι φαινόταν ακατόρθωτο, ε, λοιπόν, όλα τα κατάφερα. Αλλά έφτυσα αίμα, δεν μου δόθηκε τίποτα. Δεν ήθελα άλλωστε να μου δοθεί τίποτα, ό,τι πετυχαίνω εγώ είναι δικό μου. Τίποτα άλλο. Δεν τα θέλω, πάρτε τα, χαρείτε τα εσείς που δεν μπορείτε να κουραζόσαστε και πολύ. Εγώ μπορώ. Και κυρίως θέλω.
Και τώρα, που λες, που όλοι λένε τι κακό μας βρήκε, εγώ το καταγράφω δημοσιογραφικά, από απόσταση. Όπως όταν γράφω τα Διεθνή μου. Σαν να μιλάω για τη Γερμανία, ένα πράγμα. Έχω φτιάξει και ένα ημερήσιο πρόγραμμα κατά της κρίσης ή μάλλον της απειλής της, του φόβου της, της ανασφάλειάς της: να έχω πιο γεμάτη ζωή από ποτέ. Με όλα εκείνα που ήθελα να κάνω, με όλα εκείνα που μου ανοίγουν έναν άλλον ορίζοντα να βλέπω τη ζωή μου αλλιώς, από άλλη σκοπιά. Με διεξόδους.
Ανασφαλής, ανασφαλής η ζωή, αλλά δεν σκαμπάζει από αδιέξοδα. Σου λέει κάθε φορά: διάλεξε, εκεί είναι οι δρόμοι, πάρτους. Και τους παίρνεις τους δρόμους, άμα είναι και χωρίς λεφτά στις τσέπες. Δεν τρέχει τίποτα, ξέρεις από τέτοια. Δεν θα 'ρθει κανείς να σε σώσει, μην φοβάσαι. Ευστάθεια -του Αγίου Ευσταθίου σήμερα- δεν θα σου δώσει κανείς. Μέσα σου είναι. Στάσου όρθιος, μπορείς. Και πάρε το δικό σου δρόμο, όποιος είναι.

Tuesday, September 13, 2011

Ταξίδια (χωρίς αποσκευές)

photo: scalidi

Τα κείμενα του Αντόνιο Ταμπούκι συγκεντρωμένα στον τόμο με τίτλο "Ταξίδια και άλλα ταξίδια", σε μετάφραση Ανταίου Χρυσοστομίδη από τις εκδόσεις Άγρα, είναι μια περιπλάνηση από την Πορτογαλία και τη Λισσαβόνα (με τον Οδυσσέα-Ulisse εντός της), μέχρι την Ιαπωνία και την Αυστραλία. Η αναζήτηση της ομορφιάς, τα βαθιά ίχνη των ανθρώπων στους τόπους και στο χρόνο, είναι εκείνα τα στοιχεία που σπρώχνουν τον αναγνώστη να ταξιδέψει κι εκείνος. Είτε χωρίς αποσκευές, με όχημά του τις λέξεις είτε με το ξύπνημα του οδυσσεϊκού ταξιδιού στην ψυχή και το μυαλό του. Εκεί χωράει πια όλος ο πλανήτης από τον Καναδά, μέχρι την Ελλάδα και την Ινδία. Μια γοητευτική περιήγηση στον κόσμο που δεν μπορεί παρά να αφυπνίσει την επιθυμία της περιπλάνησης.
***
Ένα βαθύ ταξίδι στους ανθρώπους κάνει και η Ιζαμπέλ Αλιέντε στο βιβλίο που έχει γράψει για την κόρη της Πάουλα, με τον ομώνυμο τίτλο, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανίδα σε μετάφραση Κλαίτης Σωτηριάδου. Με το νυστέρι της μνήμης της η Αλιέντε, γυρίζει στο παρελθόν και αφηγείται με το μοναδικό της τρόπο τη ζωή της δική της και της οικογένειάς της, αποτίωντας φόρο τιμής στη νεότητα και τη ζωή της Πάουλα που χάθηκε. Από το κρεβάτι του πόνου της κόρης της, η συγγραφέας αφηγείται, γράφει, για να μην χαθεί η ίδια και η κόρη της. Πιάνεται από το γράψιμο και την ιστορία της οικογένειάς της για να επιβιώσει. Η γραφή ως στοιχείο επιβίωσης. Γιατί τι άλλο θα μπορούσε να είναι η γραφή; Η Αλιέντε σε μαγεύει με την αλήθεια της και τη δύναμή της να θελήσει να "πει" τα πιο δύσκολα: από τις πολιτικές δολοφονίες στη χώρα της, μέχρι το θάνατο του παιδιού της. Η αφοπλιστική αλήθεια αυτής της γυναίκας που δεν σταματά να παλεύει, είναι το πιο συγκλονιστικό στοιχείο που αν έχει να προσφέρει κάτι στον αναγνώστη, αυτό είναι η επιθυμία να παραμείνει δυνατός και μέσα στη ζωή.
***
Όλα εκείνα που υιοθετεί ενστικτωδώς η Αλιέντε για να μην παραδοθεί η ίδια και η μνήμη της κόρης της άνευ όρων στο θάνατο, ο Ίρβιν Γιάλομ τα σκιαγραφεί στο βιβλίο του "Στον κήπο του Επίκουρου-Αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγρα, σε μετάφραση από την Ευαγγελία Ανδριτσανου και το Γιάννη Ζέρβα. Πρόκειται για ένα βιβλίο που ζητά από τον αναγνώστη του να δει τη ζωή του με περισσότερη αγάπη και πίστη σε κείνη, δηλαδή με ωριμότητα. Ο μόνος μας δρόμος για να παλέψουμε με την ιδέα της θνητότητάς μας, είναι το να αναζητήσουμε τους άλλους ανθρώπους, να συνδεθούμε μαζί τους, μεταδίδοντας τα "ηλεκτρικά" φορτία των σκέψεων και των πράξεών μας στη ζωή. Το καλύτερό μας ταξίδι. Με αποσκευή τον εαυτό μας.

Monday, September 12, 2011

Η γυναίκα

photo: scalidi
με το σώμα ενηλικιωμένο
και την ψυχή στο παιδί
χαμογελάει ένα τραγούδι
λες αμέριμνη
αλλά κουβαλάει στους ώμους
στο σακίδιο με τα βάρη της
τους κόσμους όλους
τα μαλλιά της γκρίζα
ο νους αλλού
και στα χέρια ένα τσιγάρο
κάνει πλάκα με τη φωτιά στο ασταθές της βλέμμα
και στην απλανή της κίνηση
περιπλανώμενη
γυναίκα
αφημένη
στα χέρια της αγκιστρωμένη
η λούτρινη ύπαρξή της
κι από κάτω ο δρόμος
τα τροχοφόρα
οι περαστικοί από πάνω
σε θέση ισχύος
με σιγήν ιχθύος.
Η γυναίκα
στο λούτρινο
κόσμο.
Δεν αξίζει ούτε έναν κόμπο
στο λαιμό.
Που σφίγγει
τα δάκρυα
και εντέλει στραγγαλισμένα
τα πετάει πίσω από τα μάτια.

Στη γυναίκα των Πατησίων
με τη λούτρινη ψυχή
στην αγκαλιά της

"Αναζητώντας το τρεμάμενο σώμα"


Το Θανάση Τριαρίδη τον πιστεύω, από την αρχή που ήρθα σε επαφή με το έργο του, ως συγγραφέα, διανοητή και άνθρωπο. Τον θεωρώ ένα ίδιαιτερα φωτεινό και ουσιώδες κεφάλαιο στα ελληνικά γράμματα. Ένα ιζηματογενές έδαφος που τρέφει εκείνον που θέλει να σκεφτεί και να αναζητήσει, με υποστρώματα ενδιαφέροντα που αντλούν από τα βάθη της ανθρώπινης ύπαρξης. Η δίψα του για ελευθερία και η βαθιά του προσήλωση στον άνθρωπο με συγκινούν βαθύτατα. Η δε αγάπη του για την Τέχνη προσφέρει στον αποδέκτη της απόλαυση, όπως μπορεί να ανακαλύψει κανείς περιπλανώμενος στις έντυπες δοκιμιακές-εμπειρικές του καταθέσεις για τη ζωγραφική.
Δεινός ομιλητής ο ίδιος, καταλαβαίνει κανείς ότι οι διαλέξεις του για τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό θα είναι κάτι παραπάνω απ' αυτό που δηλώνουν και υπόσχονται. Θα είμαι εκεί να το διαπιστώσω ως πνεύμα αντιλογίας και αμφιβολίας.

Sunday, September 11, 2011

Ένα με ...μηχανισμό και απ' όλα

Η ενηλικίωση εμπεριέχει μεταξύ άλλων και την κατάκτηση ενός μηχανισμού χειρισμού της ζωής και των πάσης φύσεως κρίσεων ενός ανθρώπου, με τρόπο που του εξασφαλίζει όχι μόνο την επιβίωση, αλλά και ένα προσωπικό ευ ζην, με βάση το τι είναι ο ίδιος: κυρίως τα όρια της αξιοπρέπειάς του. Αυτός ο μηχανισμός προϋποθέτει την οικοδόμηση ενός αντίστοιχου τρόπου σκέψης. Προφανώς κάτι τέτοιο σημαίνει ωριμότητα.
Κάνουμε τη σύγκριση με τη ζωή μας ως συνόλου σ' αυτή τη χώρα και καταλαβαίνουμε ότι ούτε κατά διάνοια υπάρχει ενηλικίωση, ωριμότητα, στοιχειώδης αξιοπρέπεια, στη ζωή μας ως κράτους. Ηλίου φαεινότερο.
Ξαναπερνάω στο μικρόκοσμο. Δεν πάω μακριά. Κοιτάξτε γύρω σας. Που υποτίθεται ότι είναι ο σκληρός στίβος της καθημερινής επιβίωσης. Αναζητήστε τα ίδια πράγματα: ωριμότητα, σοβαρότητα, αξιοπρέπεια και ολίγη αξιοκρατία. "Mind the gap". Το κενό χάσκει. Και δεν το λέω με μεμψιμοιρία. Ούτε με πικρία. Μια απλή διαπίστωση. Όπως οφείλουν οι ενήλικες να βλέπουν τον εαυτό τους. Με τα μειονεκτήματά του, μήπως και ξεφύγουν από τη στενοκεφαλιά και διορθώσουν κάτι. Θεωρώ ότι ακριβώς ο μηχανισμός που αναπτύσσει ο καθένας μέσα του, όλες του οι ιδέες, οι επιθυμίες, αυτά τέλος πάντων που τον συγκροτούν, τον οδηγούν και σε μια γραμμή ζωής που δεν μοιάζει με κανενός άλλου. Αυτό που κάποιοι λένε μοίρα ή ριζικό.
Τι γίνεται όμως, όταν μαζεύονται πολλά "εγώ" χωρίς κανένα μηχανισμό εντός τους της προκοπής; Ας πούμε ότι βασίζουν τη ζωή τους, την πορεία τους στη "λούφα και παραλλαγή", πώς θα παραμείνουν στην επιφάνεια, εποπτεύοντας παρασκηνιακά δαδρομάκια, πριονίζοντας ανύπαρκτες καρέκλες άλλων και παραμένοντας τα ίδια αυτά μικρά "εγώ" σε μια αθεράπευτη μικρότητα, αμάθεια και φυσικά αναποτελεσματικότητα. Δεν αποτελούν πια ένα "εμείς" ενηλίκων, βεβαίως βεβαίως στα λόγια και στους αριθμούς, αν μη τι άλλο, έτοιμο για πτώχευση;
Μα, πώς αφού την έχουν βγάλει καθαρή έτσι μια ζωή, αυτό είναι "εγχειρίδιο επιβίωσης", διδάσκεται με κάποιον αόρατο και τόσο αποτελεσματικό τρόπο από γενιά σε γενιά... Και παραμένουμε ένα δωμάτιο με ξεκούρδιστα, άνευ μηχανισμού ρολόγια. Βρίσκεται πού και πού κανένα ελβετικής ακρίβειας ρολογάκι και παλεύει ολομόναχο, αλλά οι υπόλοιποι το χλευάζουν. Ρολόι από τον τόπο σου, ψιθυρίζουν, και χτυπάει το καθένα μεσάνυχτα κατά το δικό του το χαβά. Συνήθως στο παραπέντε...
photo: scalidi
Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Τον τελευταίο καιρό συναντώ ανθρώπους που έχουν ήδη ένα πλάνο διαφυγής από την τριβή με την καθημερινή "κρίση". Και το εφαρμόζουν. Για τον καθένα είναι μεν διαφορετικό, αλλά έχει ένα αισιόδοξο κοινό στοιχείο: ξαναβρίσκουν τον εαυτό τους, αν τον είχαν χάσει, ξεκαθαρίζουν τη ζωή τους άμα το χρειάζεται και προσηλώνονται σ' αυτά που τους κάνουν μοναδικούς, ωραίους ανθρώπους, με τρομερή εργατικότητα και καρτερία. Α, και ορθολογισμό. Ταυτόχρονα, μοιράζονται απλόχερα με τους γύρω τους την ψυχή τους κι αυτόν το συγκροτημένο τρόπο σκέψης που τους οδηγεί μακριά από τον πανικό. Τέλος πάντων, πιστεύουν λίγο παραπάνω στον εαυτό τους και κατ' επέκταση στο καλύτερο που υπάρχει μεν μέσα τους, αλλά και απέξω τους, στους άλλους ανθρώπους, δηλαδή.
Το χαίρομαι αυτό. Κι ας βασιλεύουν γύρω μας, άλλες συνθήκες, άλλοι άνθρωποι, άλλες φωνές κι άλλοι τόποι... Πιστεύω στα δυνατά, ξεχωριστά "εγώ" που ανθίστανται στη σημερινή σαλαμοποίηση της κρίσης, μπορεί να αποτελέσουν παρακάτω ένα υγιές ισχυρό "εμείς". Ακόμη κι αν είναι πολύ ρομαντικό για να είναι αληθινό.
ΑΝΘΟΦΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ
photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi
 

Saturday, September 10, 2011

Αρωματικά χώρου

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi