Wednesday, June 08, 2011

"Πέσε!"

photo: scalidi
Μόλις νοτίζουν τα βράδια και τα μεσημέρια με καλοκαίρι, θερίζει η απελπισία. Από το ανοιχτό τζάμι οι γρίλιες σκούζουν το γυμνό "Πέσε!" που φωνάζει μια γυναίκα αυτή τη φορά κοντά στο μεσονύχτι. Πότε μια γυναίκα. Πότε ένας άντρας. Θέρος που βγάζει το δρεπάνι και περιγελάει τη ζωή. Μια φοβέρα ότι κάποιος θα πάρει το εκατό. Οι γειτόνοι στα σκοτεινά μπαλκόνια αφανείς, με τις καύτρες των τσιγάρων να προδίδουν. Η κραυγή σκίζει τη νύχτα στα δυο.
Κι η Ιουλιέτα έχει απλώσει τους κάκτους με τα μακριά μαλλιά για να αναρριχηθεί η καημένη της ελπίδα, ματωμένη και λειψή, όπως ορίζει ο έρως. Μια σειρήνα στο δρόμο φεγγίζει, δειλά βγάζει τη φωνή της και σιωπά. Λες για εκφοβισμό. Ο Ρωμαίος περπατά σκυφτός στο δρόμο, μετράει αποτσίγαρα, δεν θα κοιτάξει ποτέ πάνω. Δεμένος στο κατάρτι του και με αυτιά βουλωμένα, δεν θα το ακούσει το τραγούδι. Ούτε καν την κραυγή που φωνάζει "Πέσε!".


6 comments:

Τζων Μπόης said...

O Ρωμαίος αυτός μπορεί και να μετρά τα ψιλά στο πορτοφόλι του, την 5η δόση της Τρόικα και ποιός ξέρει και τι άλλο, η Ιουλιέτα μπορεί να έχει βάλει μπουγάδα περιμένοντας να γίνουν τα φασολάκια, καθώς ο Ρωμαίος σε λίγο θα ανέβει πεινασμένος...

scalidi said...

Μου το κατέστρεψες το μικρο-δράμα, καλέ Γιάννη...
Το έκανες ελληνική ταινία...

Τζων Μπόης said...

Συγνώμη Σταυρούλα, αλλά να σκεφτείς ότι συγκρατήθηκα κιόλας, είχα έτοιμο και το κάστινγκ με την Άντζελα Ζήλια και τον Νίκο Ξανθόπουλο...θα ήταν και μουσικοχορευτικό!

Σταυρούλα Σανίδα said...

Από το όμορφο κείμενο που έγραψες θέλω να μείνω στη λέξη "ελπίδα". Μπορεί να είναι ξεφτισμένη, τσαλακωμένη ή ξεθωριασμένη, αλλά είναι το μόνο που έχει απομείνει...

scalidi said...

Πράγματι, Σταυρούλα. Αλλά καλό είναι να κινηθούμε πια και πέρα από την ελπίδα.
Καλή και χρυσή η ελπίδα, αλλά θέλει πίστη από μας στο καλύτερο και φυσικά δραστηριοποίηση. Μη σου πω πρώτα πράξεις και μετά ελπίδες... Αλλά αυτά θέλουν μια ωριμότητα την οποία κυνηγάμε ως άνθρωποι και κοινωνίες σε όλη μας τη ζωή.

scalidi said...

Σταυρούλα, η αυριανή ανάρτηση θα χρειαστεί και τη δική σου "συμβολή" και θα καταλάβεις γιατί έγραψα αυτή τη μικρή ιστοριούλα.