Tuesday, March 15, 2011

"Το αντίθετο του Θανάτου είναι ο Πόθος"

Πηγή: Αθηνόραμα
Θα ξεκινήσω από το τέλος. Από τα λυτρωτικά δάκρυα, όταν νοητά έπεσε η αυλαία. Όταν τα δάκρυα του κοινού συναντήθηκαν με τα δάκρυα των ηθοποιών. Η στιγμή της μαγείας. Προφανώς, εκείνη που επιβεβαιώνει σε έναν ηθοποιό, γιατί πήρε αυτό το δρόμο στη ζωή του και στο θεατή γιατί αποφάσισε εκείνο το βράδυ να βυθιστεί στο κάθισμά του και να τρέμει ανεπαισθήτως από συγκίνηση.
Μιλάω για το έργο "Λεωφορείο ο Πόθος", ανεβασμένο από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας, στη σκηνή του θεάτρου Ιλίσσια-Ντενίση, σε ουσιαστική και μετρημένη σκηνοθεσία από το Βασίλη Νικολαϊδη. Η μετάφραση του έργου από τον Ερρίκο Μπελιέ. Σκηνικά και κουστούμια από το Γιάννη  Μετζικώφ.
Θέλω κυρίως να γράψω για την αποθέωση της λέξης "ηθοποιός" που ένιωσα το Σάββατο το βράδυ από την Κάτια Γέρου. Απ' αυτό το απαστράπτον πλάσμα που είδα πρώτη φορά στη ζωή μου να κάνει μια σκηνή να ανεβαίνει στον έναστρο ουρανό της ψυχής μας. Είναι πολύ πέρα και πάνω από το θαυμασμό αυτό που θέλω να περιγράψω. Η Μπλανς Ντυμπουά αληθινή. Μπροστά μου. Ενσαρκωμένη η καρδιά του έργου σε όλο της το μεγαλείο. Μου αποκαλύφθηκε ο ίδιος ο Τεννεσσί Ουίλλιαμς . Μόνο τα μέσα και τα έξω δάκρυά μου έχω να καταθέσω απ' αυτή την ιδανική ερμηνεία. Η ψυχή του ανθρώπου, μια τρεμάμενη καρδούλα, στα μάτια της Μπλανς. Όλη η τραγικότητα της ζωής του Τεννεσσί, της ζωής μας. Και στο βάθος της σκηνής το σαξόφωνο να ξεδιπλώνει την αφήγηση του δράματος, μ' ένα λυγμό μουσικής.
Νομίζω ότι και οι συνάδελφοι της πρωταγωνίστριας την κοίταζαν με τον ίδιο θαυμασμό. Εξαιρετικοί οι συντελεστές και καίριοι ακόμη και στον πιο μικρό ρόλο. Θεσπέσια και η Ηλέκτρα Νικολούζου ως Στέλλα Κοβάλσκι. Με εντυπωσίασε και η ερμηνεία του Ιωσήφ Ιωσηφίδη ως Μιτς.
Και θα ξαναπώ για το τέλος. Για τη στιγμή που δεν μπορούσε να χειροκροτήσει άλλο το κοινό σαν να μην το άντεχε, σαν αν μην ήθελε να διαταράξει εκείνη τη μαγεία που είχε ζήσει, σαν να μην το άντεχαν οι ηθοποιοί. Αλήθεια, πότε σταματάς να χειροκροτάς;
Εμένα ακόμα κρατάει αυτό το χειροκρότημα. Μην χάσετε την Κάτια Γέρου με τίποτα σ' αυτό το ανεπανάληπτο έργο του Τεννεσσί Ουίλλιαμς.