Monday, January 17, 2011

Η φυλακή της αλαζονείας

'Εβλεπα χθες βράδυ τους "Πρωταγωνιστές" με το Σταύρο Θεοδωράκη. Έβλεπα τον ανοιχτό κι ανθρώπινο τρόπο που προσέγγιζε κάθε γυναίκα, μέσα στη φυλακή. Αφουγκραζόμουν την αλήθεια της κάθε μιας. Από απόσταση, θα πεις. Εκ του ασφαλούς, θα πεις. Να πεις.
Και σκεφτόμουν ότι ζούμε ερήμην μας σε μια φυλακή μέσα μας: τη φυλακή της αλαζονείας. Εκείνης της ιδεοληψίας που δεν μας αφήνει να φανταστούμε τον εαυτό μας στη φυλακή, τον εαυτό μας σε μια οριακή κατάσταση, τον εαυτό μας σε ανάγκη των άλλων. Παρατηρώ και βλέπω ότι οι θεσμοί, οι νόμοι, οι "κανονικότητες" είναι θεσπισμένα όλα από ανθρώπους που πίστεψαν ότι δεν τους αφορά. Με τον ίδιο τρόπο είναι δομημένη και η καθημερινότητά μας. Σαν να μην μας αφορά. Πρώτα ο εαυτός μας και μετά οι άλλοι.
Βλέπω τους ανθρώπους εκείνους που εισηγούνται για τη "μοίρα" των υπόλοιπων να κοιτούν από  μια ψυχρή απόσταση. Για την κοινωνία, για την οικονομία, για την πολιτική κατάσταση. Είναι άνθρωποι που σκέφτονται, μιλούν, πράττουν, αφ' υψηλού. Δεν τους αγγίζει τίποτα στα "χρυσά κλουβιά" τους που δεν περνάει η φτώχεια, η δυστυχία, η ανέχεια, η μοναξιά. Κι αυτοί, λέει, φτιάχνουν το μέλλον ή τουλάχιστον  το εισηγούνται... Βλέποντας όλους εμάς μέσα από το κελί της αλαζονείας τους.
photo: scalidi


8 comments:

me :) said...

Αυτό ακριβώς ή σχεδόν ακριβώς, σκεφτόμουν και γω χθες, βλέποντας την εκπομπή.
Παρατηρούμε εκ του αφσαλούς και εξ' αποστάσεως τέτοιες ή ανάλογες καταστάσεις.
Μέσα από τη σιγουριά που μας δίνει το προσωπικό μας "χρυσό" κλουβί ή κελί!
"Απάνθρωποι" και ανίκανοι αντίδρασης πολλές φορές.

καλημέρα :)

scalidi said...

me:), καλώς ήρθατε εδώ. Η αναλγησία μας ξεκινάει από έναν παράδοξο ανορθολογισμό, πολύ φοβάμαι...

kovo voltes... said...

Πώς το είπε μια απο τις φυλακισμένες; (η Μπουμπούλια ήταν νομίζω). "Η φυλακή είναι μέσα μας...". Μια φράση, χίλια νοήματα...

scalidi said...

έτσι ακριβώς, αλλά επειδή είναι μέσα μας, φτιάχνουμε κι απέξω μας θλιβερές φυλακές...

Alastor said...

Πριν θεσπίσουν κοινωνία οι ταγοί του ανθρώπου θέσπισαν φυλακές. Όλων των ειδών. Έπειτα, τις βάφτισαν σωφρονιστικά ιδρύματα, σχολεία, νοσοκομεία και έκλεισαν ερμητικά τις πόρτες τους... Γυναίκες απόκληρες. Πρώην μητέρες, πρώην άνεργες, πρώην ναρκομανείς, πρώην γενικά… Άνθρωποι που υπάρχουν. Άνθρωποι που ξεπλήρωσαν τη ζωή τους μια κι έξω. Και ‘μεις κοιμόμαστε ακόμα ήσυχοι τα βράδια στην ασφάλεια του οίκου μας… Όλεθρος αναλγησίας ή απλά "η ζωή συνεχίζεται";..

scalidi said...

alastor, παραλογισμός...

Τζων Μπόης said...

Σταυρούλα, ως εστέτ, θα σου πω ότι το blog σου δίνει ρέστα εμφανισιακά!

Λες το ΔΝΤ να είναι κι αυτό εγκλωβισμένο μέσα στη δική του φυλακή και να ορίζει αφ' υψηλού τις ζωές των άλλων;

Μήπως αυτό που πολλές φορές ορίζουμε ως φυλακή είναι ενδεχομένως κι ένα σύστημα αξιών το οποίο μας αναγκάζει να κινούμαστε μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια;

Αλλού το πήγα, αλλά δεν έχει και πολύ σημασία.

scalidi said...

Γιάννη, σ' ευχαριστώ. Καταλαβαίνεις η ανάγκη ανανέωσης έστω της όψης...

Εμ, δεν είναι οι επιτελείς του; Πώς ζουν αυτοί και πώς ζουν (ή πεθαίνουν) εκατομμύρια παιδάκια των οποίων τη μοίρα οι ίδιοι ελέγχουν οικονομικά, αλλά δεν αντικρίζουν ποτέ στη ζωή τους... Φαντάσου αυτή την άγνοια της αλήθειας, της πραγματικότητας, δεν είναι κάτι παραπάνω από φυλακή; Την ώρα που χαίρονται τη ζωή τους στην ευμάρεια της δυτικής ανάπτυξης...

Καλά το πήγες. Ας υποθέσουμε ότι είναι απλώς ένα πλαίσιο, γιατί το πλαίσιο αυτομάτως πρέπει να σημαίνει και περιθώριο; Και άθλιες συνθήκες διαβίωσης; Και, και, και... Ποιον εκδικούμαστε στα περιθώρια και τα πλαίσία μας;

Ερωτήσεις απευθύνω απλώς,πρώτα στον εαυτό μου.