Saturday, October 30, 2010

Εποχικοί ορίζοντες

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi
αλλά ορίζοντες.
Είναι πιο ενδιαφέροντες από το τέρμα τους,
αν υπάρχει ποτέ αυτό.
Και ακόμη πιο προκλητικοί οι δρόμοι τους.
Άλλοι με αγκάθια στα πλάγια
να σε κρατούν μες στη μέση.
Άλλοι εύφοροι, μέσα σε ασφαλείς κοιλάδες,
γεμάτοι καρπούς και ελαιώνες αντιοξειδωτικούς.
Άλλοι ξεροί και μόνοι,
χωρίς διαβάτες.
Άλλοι χόρτινοι,
παπλωματένια πράσινα σύννεφα
να ξεκουράσεις το κορμί σου
και να το παραδώσεις στην υγρασία.
Άλλοι απλώς μακρινοί.
Ορίζοντες των ονείρων.
Αυτοί που ολοένα σου υπόσχονται.
Κι άλλοι, ταπεινοί,
ήσυχοι να απολαύσεις ένα γλυκό περίπατο
μέσα στις πορτοκαλιές
και τα κυκλάμινα,
τα μυστικά μανιτάρια,
εκείνοι οι μύκητες κρυμμένοι κάτω από τα δέντρα
και σπαραγγιές τρυφερές
μπερδεμένες με πικρούνες.
Ορίζοντες με λουίζα και μυρτιά σπαρμένοι
να σε κρατήσουν για πάντα δικό τους
αιχμάλωτο των αρωμάτων τους.
Κι άλλοι βαρείς 
κι ασήκωτοι
να τους ζυγώνει η συννεφιά
κι η καταιγίδα
και να τους σβήνει.
Μα εκείνοι είναι εκεί
πίσω από την κουρτίνα της βροχής,
έξω από την άχνη της ομίχλης,
πίσω από τις στάλες της πρωινής δροσιάς,
έξω από τους στροβιλισμούς του ανέμου.



Friday, October 29, 2010

Thursday, October 28, 2010

Μετά τη βροχή

photo: scalidi

photo: scalidi
Τα ρόδα μετά τη βροχή σκύβουν ευλαβικά το κεφάλι.
Να στεγνώσουν οι δροσοσταλίδες τους.
Να αποτινάξουν από τα βελούδινα πέταλά τους το νερό
και να αντικρίσουν τον ήλιο φρεσκοπλυμένα
και διαυγή.


Wednesday, October 27, 2010

Αντιοξειδωτική κάθοδος

photo: scalidi

Η Περσεφόνη έχει πάρει το δρόμο για τον Κάτω Κόσμο. Τέτοια εποχή. Απομακρύνεται όλο και πιο πολύ από τα ρημαγμένα στάχυα της Δήμητρας, από τα στυμμένα σταφύλια που αχνίζουν στα βαρέλια και ξεκουράζονται μέσα στις μουσταλευριές παρέα με το σουσάμι και την κανέλα.
Στα χέρια της ανοίγει ρόδια, κρακ, κρακ, κρακ. Τρέχουνε οι σπόροι και της βάφουνε τα χέρια. Να μην ξεχάσει να γυρίσει πίσω, από Μάρτη μήνα θα αρχίσει την ανάβαση. Τα ρόδια θα της δείξουν το δρόμο, τον αντιοξειδωτικό της δρόμο στο αέναο ταξίδι της. Γιατί ολοένα πρέπει να διαλέγει από ποιο μονοπάτι θα πάει, με ποιους θα πορευτεί και ποιους θα αφήσει. Ολοένα.


*****Update: Κι ένα αντίστροφο ταξίδι, ανάτασης και μόνον, ξεκινάει στις διαδρομές μιας "άγνωστης πέτρας"... Μια υπόσχεση για το σημερινό απομαγευμένο εαυτό μας να βουτήξει σε αχαρτογράφητα μονοπάτια μέσα του.

Monday, October 25, 2010

"Δεύτερη ζωή δεν έχει"

Το σενάριό της υποδειγματικό. Το ζήλεψα. Γιατί δεν μπορεί μια ελληνική ταινία να έχει τέτοια πλοκή, ευαισθησία, ανθρωπινότητα; Η φωτογραφία σε μαγνητίζει. Τα χρώματα επί της οθόνης, εκείνα που αποκαλύπτουν τη λάμψη στα μάτια, εκείνα που ξεσκεπάζουν τα μυστικά μιας ζωής που δεν βιώθηκε, από κακό συγχρονισμό, από φόβο, από αναστολή, από αναβολή. Σε πλήρη αντι-παράθεση με τη βία που δεν αποσοβείται. Συμβαίνει. Σε αντίθεση με το καλό, την  αγάπη, τον έρωτα που κρατιούνται επτασφράγιστο μυστικό, προφανές και γι' αυτό ακόμα πιο αδήριτο. Οι ερμηνείες είναι αυτές που θα είχαν πρωταγωνιστές από τη ζωή την ίδια. " Το μυστικό στα μάτια της". Μην την χάσετε αυτή την ταινία. Εγώ την έχασα πέρυσι. Αλλά φέτος την ξαναβρήκα. Υπάρχει η δεύτερη ευκαιρία, κάποτε. Να την δίνουμε στον εαυτό μας, πάντα αξίζει τον κόπο. Δεν νομίζω ότι μιλάω πια για την ταινία. Μα, η ταινία μιλάει κυρίως γι' αυτό. Α, και τα βλέμματα δεν κάνουν ποτέ λάθος, τα μάτια μπορεί, αλλά τα βλέμματα όχι.



Sunday, October 24, 2010

Έδιωξε τα σύννεφα


με το Νέο Κύμα

κι έφυγε για τον ουρανό


για πάντα

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi


photo:scalidi












photo: scalidi



photo: scalidi

Friday, October 22, 2010

Αναγνωστική άνοιξη

photo: scalidi
εξαιρετικό ιστολόγιο για κείνους που αγαπούν στ' αλήθεια τη λογοτεχνία
και δεν φοβούνται να το δείχνουν
αλλά και να την υπερασπίζονται,
τη λογοτεχνία

Friday, October 15, 2010

Μαρτυρία από το πύρινο μέτωπο

photo: scalidi


"...Το χαρτί γράφει ό,τι του πεις. Μα τα κρατάει όλα για τον εαυτό του. Τα δίνει στους άλλους. Σε σένα πίσω, τίποτα..."


Μπορεί να γράφονται μαρτυρίες, να εκδίδονται ντοκουμέντα, να τυπώνονται ημερολόγια που αφορούν την επιβίωση του ανθρώπου από μεγάλα συμβάντα, από φυσικές καταστροφές, από περιπέτειες πρωτόγνωρες, τέλος πάντων από οριακές συνθήκες και καταστάσεις, όμως για τη ζωή του ανθρώπου μετά το θάνατο -όχι τον άμεσο δικό του, αλλά του πιο αγαπημένου του άλλου που φτάνει σε σημείο να γίνει ο εαυτός του- γράφεται μόνο λογοτεχνία. Ίσως γιατί το πένθος είναι τόσο βαρύ, ο φόβος τόσο ανερμήνευτος και η απώλεια τόσο μεγάλη που ο άνθρωπος που γράφει, χρειάζεται να ενδυθεί έναν μανδύα για να μην βγει με τις λέξεις του έξω γυμνός στο λευκό χαρτί και καεί απροστάτευτος από τον πάγο της μοναξιάς του.
Στο βιβλίο του Βασίλη Βασιλικού που επανεκδόθηκε μετά από 32 χρόνια από τον "Τόπο", με τον τίτλο "Foco d' amor" (Φλόγα της αγάπης), αποθεώνεται η αγάπη βαθιά κι ανεξίτηλα. Μέσα από το θάνατο μιας σπουδαίας για έναν άντρα γυναίκας. Εκείνος αποφασίζει να τη διασώσει, μήπως σωθεί κι ο ίδιος, με τις λέξεις του. Τις βουβές του λέξεις. Τις ανίσχυρες λέξεις του. Τη θλίψη του, την απώλειά του, το κενό του, την απουσία της. Και γίνονται οι λέξεις του σπαθιά που μπήγονται στην ψυχή του αναγνώστη και αναμοχλεύουν τις πληγές του, γίνονται οι λέξεις του δακρύροο βάλσαμο και σταλάζονται στην καρδιά, να την παρηγορήσουν, να την αναταράξουν, να την αφυπνίσουν, τελικά να την κρατήσουν ζωντανή. "...Εκείνη δεν καταλάβαινε από δυσκολίες. Δεν υπήρχαν δυσκολίες γι' αυτήν. Όταν πίστευε κάτι, έπρεπε να το φέρει σε πέρας...".
Το βιβλίο είναι ένα προσκύνημα στο παρελθόν, μιας κοινής ζωής φυσικής διάρκειας είκοσι ετών, ψυχικής διάρκειας αέναης. Ο ήρωας γυρίζει πίσω και αποτυπώνοντας τις μικρές αλήθειες που μας συνιστούν, τις λεπτομέρειες της καθημερινότητας στη συμβίωσή μας με τους δικούς μας ανθρώπους οι οποίες μας κάνουν ό,τι είμαστε, αποτίει φόρο τιμής, φόρο κεφαλικό, φόρο αίματος στην ίδια την αγάπη. Να, γιατί οι λέξεις του συγγραφέα αποτελούν μια μαρτυρία από την κατάβαση στη μεγαλύτερη λύπη, ίσως στη σκοτεινότερη άβυσσο, στο πύρινο μέτωπο της αγάπης που το ορίζει  πια ο θάνατος. Τότε που το μέτωπο καίει τ' ανθρώπου από χαμό.
Δεν θα ξεχάσω τον "Τρομερό μήνα Αύγουστο" ούτε τις πυρετώδεις συνθήκες που το διάβασα. Τα βιβλία είναι ζωντανά και πορεύονται παράλληλα με τη ζωή μας, διασταυρώνονται κάποτε και την τέμνουν με τέχνη. "...Μόνο ο χρόνος περνά. Βουλώνω τις νεκρές τρύπες του με βιβλία...". Γράφοντας για την ομοούσια, αδιαίρετη και μοναδική αγάπη, ο συγγραφέας ξετυλίγει και το φόντο μιας εποχής που ναι μεν έχει παρέλθει, ωστόσο κρύβει στα ιστορικά της κύτταρα όλα εκείνα να σπέρματα του δικού μας παρόντος σε μια εξέλιξη που πια μάλλον δεν ξαφνιάζει. "... κι η Τράπεζα που ρούφηξε τη ζωή και το αίμα τους, τους  έστειλε τελικά εκεί που τους είδα χτες, τέσσερις κλειδωνιές στο χώμα, εδώ δεν τιμούνε τους νεκρούς, μόνο τους ζωντανούς όσο τους δουλεύουν για ν' αυγατίζουν τα αποθεματικά τους κεφάλαια οι τράπεζες κι οι μεγαλοεπιχειρήσεις, από τους ζωντανούς μόνο για τους σακάτηδες νοιάζονται από κακοχωνεμένο χριστιανισμό... Αμέρικα, Αμέρικα...".




Monday, October 11, 2010

Ευφορία και απόλαυση

Είδα "Τα οπωροφόρα της Αθήνας" του Νίκου Παναγιωτόπουλου, μια ταινία που όταν βγεις έξω από την αίθουσα, πιάνεις τον εαυτό σου να γελάει, να χαμογελάει στο δρόμο. Μια ταινία για την ανθρωπιά των ανθρώπων της Αθήνας. Σου προκαλεί μιαν ευφορία, μιαν ευχάριστη διάθεση, μια ελαφράδα, δύσκολο πράγμα για ταινία. Με τον ίδιο τρόπο είχα απολαύσει πριν λίγα χρόνια και το ομώνυμο βιβλίο του Σωτήρη Δημητρίου στο οποίο βασίστηκε η ταινία.
Να κάτι που αγαπώ στην Τέχνη: το να σε φέρνει κοντά στο ανθρώπινο και στον άνθρωπο, να σε ενώνει με τον κόσμο με έναν καινούριο τρόπο.

***
"Eat, pray, love", η άλλη ταινία που παρακολούθησα. Ένα έργο για την απόλαυση, για να το απολαύσει καταρχάς ο θεατής με την όμορφη φωτογραφία του και για να μας θυμίσει να συγχωρούμε τον εαυτό μας, το πιο δύσκολο. Διαπιστώνω πόσο "ενοχοποιούμε" την απόλαυση, την ελαφρότητα, την απλή ευχαρίστηση στη καθημερινή μας ζωή, πόσο τις εξοστρακίζουμε αφοριστικά ξεκινώντας από το τι ταινίες θα δούμε, μέχρι το τι βιβλία θα διαβάσουμε.

Friday, October 08, 2010

αποδόμηση-ΑΝεργία- αναδόμηση

Στις 3 Ιανουαρίου 2000 έπιασα δουλειά. Για πρώτη φορά. Τη γνωστή δημοσιογραφική δουλειά: δεν ξέρεις αν θα πληρωθείς, πότε, αν θα σε βάλουν στο μισθολόγιο. Είσαι υπό δοκιμή. Καλά, υπό δοκιμή είσαι παντού και πάντα, από το πρώτο δευτερόλεπτο που εκτίθεσαι δημοσίως με το λόγο σου.
Είχα ήδη περάσει προηγουμένως την πρώτη "δοκιμή-δοκιμασία" σε ειδησεογραφικό ραδιόφωνο, ντάλα καλοκαίρι να δουλεύεις από το πρωί μέχρι το βράδυ και μια μέρα του Οκτωβρίου να σε ευχαριστούν για τις υπηρεσίες σου, αλλά δεν έχουν σκοπό να σε πληρώσουν, φεύγεις. Τότε βρέθηκε ένας άνθρωπος, χρόνια μετά απέκτησα το δικαίωμα να λέγομαι συνάδελφός του ίσως, που μου είπε μην πάρω τα κομμάτια μου και φύγω, εννοούσε από τη δημοσιογραφία. Από την Αθήνα. Από το χώρο. Από το όνειρό μου, όπως αποκωδικοποίησα εγώ τη φράση του.
3 Ιανουαρίου λοιπόν 2000. Πριν τέσσερις ημέρες πίστευα ότι είχε έρθει το τέλος του κόσμου που δεν είχα βρει ακόμα δουλειά. Την Πρωτοχρονιά -ναι,δουλεύουν την Πρωτοχρονιά οι δημοσιογράφοι- της νέας χιλιετίας, χτύπησε το τηλέφωνό μου και απέκτησα το νέο μου ρόλο: εργαζόμενη. Σε ένα μήνα με είχαν πληρώσει και μάλιστα πάνω από τη συλλογική σύμβαση για να παραμείνω στη θέση μου. Το πρώτο εξάμηνο της δουλειάς μου δεν έχω μνήμη από τη ζωή μου. Έβγαζα λεφτά και αρκετά για άνθρωπο στα 22 του τότε, αλλά δεν είχα πού να πάω να τα ξοδέψω. Δούλευα από τις 9 το πρωί μέχρι τη 1 τη νύχτα. Ο διευθυντής μου με είχε ρωτήσει με περιέργεια αν σηκώνομαι από τη θέση μου για να πιω νερό και να πάω στην τουαλέτα. Δεν με είχε δει ποτέ. Με αυτόν τον τρόπο απέκτησα εγώ μια ταυτότητα, ένα πλαίσιο του τι άλλο είμαι εγώ. Ένας άνθρωπος που δουλεύει, που έχει δουλέψει πολύ για κάτι και δεν μπορεί να ακούει "όχι", "δεν μπορώ", "δεν γίνεται", "δεν ξέρω". Που έμαθε να ψάχνει και να βρίσκει. Το τι είμαι λοιπόν πια καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από την εργασία μου, τη δουλειά μου, το γραφείο μου, τον υπολογιστή μου, το στυλό που κρατάω στα χέρια μου, το συρραπτικό που με κοιτάζει απειλητικά ξαπλωμένο στα χαρτιά μου. Η κάρτα της ΕΣΗΕΑ στην τσάντα μου μεταφράζεται για μένα σε ανυπολόγιστο χρόνο αφιερωμένο στη δουλειά μου και μια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στον ΕΔΟΕΑΠ, προνομιακή σε σχέση με άλλους ασφαλισμένους, που μου είναι πια απαραίτητη μετά από τόση ταλαιπωρία σωματική, πνευματική και ψυχική.
Προφανώς για πολλούς ανθρώπους- αν όχι για όλους-, ιδίως για τις γυναίκες που αποφάσισαν να έχουν την κυριαρχία του εαυτού τους, η εργασία είναι όχι ένα εξωτερικό κουστούμι που φορούν, αλλά ένας τρόπος να δομήσουν την ίδια τους την προσωπικότητα. Και τη ζωή τους. Τουλάχιστον αυτό είναι για μένα. Την τελευταία διετία πολλοί φίλοι και συνάδελφοι έχουν βρεθεί χωρίς δουλειά. Έχει αποδομηθεί η ζωή τους. Κάποιων αναδομείται, κιόλας, -ίσως και με επιτυχία- από την αρχή. Παντρεύονται, χωρίζουν, φεύγουν για το εξωτερικό, φεύγουν για την ελληνική επαρχία. Αλλάζουν.
Δεν φοβάμαι να αλλάξω, άλλωστε μέσα στην τελευταία δεκαετία έχω υπάρξει πολλοί και διαφορετικοί άνθρωποι μαζί, που ίσως δεν είχα καν φανταστεί. Δεν φοβάμαι την αναδόμηση. Με ενοχλεί όμως η καταναγκαστική αποδόμηση, αυτή που καταργεί την προσωπικότητά σου, αυτή που θέλει να την υποβαθμίσει και να την ευτελίσει. Αυτή που δεν είναι για καλό, αυτή που δεν είναι στο χέρι σου να την γυρίσεις σε θετική εξέλιξη της ζωή σου.

Tuesday, October 05, 2010

Εμπνευστική ταινία

photo: scalidi

με εξομολογήσεις σκηνοθετών είδα την Κυριακή. "Great Directors". Δίνει θάρρος σε όποιον ασχολείται με κάτι που αγαπάει πολύ, ιδίως αν έχει να κάνει με την τέχνη. Φεύγεις με μια αίσθηση ευφορίας και ελαφράδας.
Στον αντίποδα μια πολυδιαφημισμένη ταινία "Είμαι ο έρωτας", βασανιστική και κουραστική, χωρίς συναίσθημα, με έκανε να γίνω ακόμα πιο επιφυλακτική κι εκλεκτική στις κριτικές ταινιών που διαβάζω. Για να μάθω να ακολουθώ μόνο το προσωπικό μου γούστο. Οι δε συνθήκες που το είδα, απελπιστικές... Η παρακείμενη κυρία με φρικτό και δυνατό άρωμα, οι θέσεις άβολες να ακουμπάνε τα γόνατά σου στο μπροστινό κάθισμα και να μην μπορείς να κουνηθείς και ζέστη αφόρητη στην αίθουσα. Κι έξω ορδές να περιμένουν να δουν την επόμενη προβολή... Τι ειρωνεία. Μάθημα: να μην ξαναπάω σινεμά Σάββατο βράδυ.
Αγόρασα ένα πολύ χρηστικό βιβλίο κι επιτέλους κατάφερα να ρυθμίσω την ψηφιακή φωτογραφική μηχανή που μου είχαν χαρίσει από τα Χριστούγεννα και έμενε ανενεργή λόγω της αδυναμίας μου να την χειριστώ, γιατί φυσικά δεν διέθετε οδηγίες λεπτομερείς. Είμαι πολύ χαρούμενη, τελικά είμαι πολύ γκατζετάκιας.
Είμαι βυθισμένη σε ένα πολύ εμπνευστικό επίσης βιβλίο που μου έχει ανοίξει έναν άλλον ορίζοντα να βλέπω την πραγματικότητα γύρω μου, αλλά σ' αυτό θα αναφερθώ εμμέσως κάπου παρακάτω, καλά να είμαστε.
Εκτιμώ πολύ το συγκεκριμένο, το πρακτικό, το χειροπιαστό τελικά, μάλλον επειδή με βοηθάει να τακτοποιώ το συναίσθημα που ξεχειλίζει και αφθονεί.