Thursday, July 29, 2010

Ολόφρεσκα άνθη

ξημέρωσαν με το φως της μέρας

τα κάκτινα λουλούδια

της οικογένειας...
"cactus kalokairinious scalidius"
παραθερίζουν

ξεκαλοκαιριάζουν



Tuesday, July 20, 2010

Το κακό

είναι ότι η βία δεν έχει συμβεί μόνο, αλλά συνεχίζει να συμβαίνει διαρκώς. Όσο ανήμπορες και φτωχές κι αν είναι οι λέξεις μπροστά στο θάνατο, συνεχίζουν να υπάρχουν ακόμη και μετά απ΄ αυτόν, ίσως να είναι η μοναδική νίκη απέναντί του. Μάταιη.
Σκέφτομαι να μην χάσουμε τις λέξεις μας, την ανθρωπιά μας, τον μόνο τρόπο να μην γίνουμε σφαίρες στα κορμιά των άλλων, ουσιαστικά στο δικό μας κορμί, να μην αλληλοφαγωθούμε για την έξαψη μιας εξουσίας (που θέλει να υποκαθιστά την αγάπη που λείπει, ή ό,τι άλλο λείπει), για την υποψία μιας ισχύος που δεν έχει άλλο αντίκρισμα από τον φόβο.
Μην παραδώσουμε τις λέξεις μας.

Tuesday, July 06, 2010

Αποτοξίνωση

χθες το βράδυ, με μουσική που σε χτυπάει κατευθείαν στο συκώτι, σου διώχνει τις τοξίνες από την ψυχή και καθαρίζει την καρδιά σου. "encardia" που σημαίνει άγνωστη πέτρα. Ήταν μαγικά. Χάρη στη Στέλλα, ένα πραγματικό αστέρι, που με κάλεσε.
Θυμήθηκα ότι όταν ήμουν μικρή, φανταζόμουν τα βράδια όταν έπεφτα για ύπνο, ότι ήμουν κρυμμένη μέσα σε μια πέτρα και δεν μπορούσε να με δει κανείς. Για να μην φοβάμαι το σκοτάδι. Κι έπλεκα ιστορίες καταδίωξης, όπου εγώ τελικά γλίτωνα γιατί κατάφερνα επιτυχώς να περιπλανηθώ από πέτρα σε πέτρα και στο τέλος να με χάσουν οι διώκτες-φόβοι μου.
Η άγνωστη πέτρα, λοιπόν, εμφανίστηκε μπροστά μου με τον αρχέγονο ήχο της που μιλάει σε μια πλευρά άγνωστη και ανεξερεύνητη του εαυτού μου, εκείνη που νικάει το φόβο με μια ταραντέλα...

Το διεφθαρμένο κράτος

είμαστε ΚΑΙ εμείς. Επιτέλους. Να το καταλάβουμε. Τις τελευταίες ημέρες γίνομαι αποδέκτης μηνυμάτων που αφορούν το ΦΠΑ.Φόρος Που δεν Αποδίδεται, θα έπρεπε να λέγεται έτσι όπως καταντάει το ζήτημα. Μ' αρέσει που η κυβέρνηση προσπαθεί να αυξήσει τα έσοδα του κράτους από τις αυξήσεις του Φόρου Που δεν Αποδίδεται.
Ξεκινάω από τα γεγονότα: όχι ένας ούτε δύο, αλλά αρκετοί ταξιτζήδες -όπως μου λένε φίλοι- όταν τους ζητάς απόδειξη, σου λένε ότι θα σε χρεώσουν και ΦΠΑ και δεν είναι διατεθειμένοι να σου δώσουν τελικά απόδειξη. Άμα επιμείνεις σε βλέπουν σαν απόβλητο της κοινωνίας και με δυσθυμία σου δίνουν τη ρημάδα την απόδειξη, παίρνοντας παραπάνω χρήματα φυσικά. Εταιρεία μεταφορική -η οποία λογικά θα εκδώσει παραστατικά- αρνήθηκε να δώσει απόδειξη ότι παρέλαβε αντικείμενα προς μεταφορά, γιατί λέει τότε θα έπρεπε να χρεώσει και ΦΠΑ. Ηλεκτρολόγος επίσης δεν ήθελε να κόψει απόδειξη και αφού εξαναγκάστηκε από τον πελάτη, του χρέωσε και 4% παραπάνω.
Άντε να συνεννοηθείς με όλους αυτούς καθημερινά που θέλουν να κλέψουν εσένα, το κράτος, εντέλει τον ίδιο τους τον εαυτό.
Σκεφτόμουν μια διαφημιστική καμπάνια με σλόγκαν "Μην είσαι μ%@#*ας, κόψε απόδειξη", θα μας απαλλάξει από διαπληκτισμούς και εξηγήσεις, ίσως.

Thursday, July 01, 2010

Πολύς θυμός

κι αγκάθια.
Είτε ένας μεγάλος θυμός είτε πολλοί μικροί καθημερινοί θυμοί που σηκώνουν ένα υπόκωφο κύμα στην ψυχή και τη δηλητηριάζουν.
 *
Στο τρένο σήμερα. Ένας μεσόκοπος κύριος, ντυμένος και παπουτσωμένος σαν αστακός, όπως έπρεπε για εκστρατεία, πολύ καθώς έπρεπε. Γύρισα να τον κοιτάξω γιατί νόμισα ότι θα έκλεβε το πορτοφόλι της κυρίας δίπλα του. Ψηλή, νταρντάνα, με όλα πολύ πάνω της, στηριγμένη σε δυο δίπατα τακούνια peep toes. Πόδια πρησμένα και κουρασμένα, έτσι σκέφτηκα και τη συμπόνεσα. Στη μέση της ξέφευγε η υποψία τατουάζ από τη χαραμάδα που άφηνε η σηκωμένη μπλούζα της. Όλα μαύρα. Και στο γυμνό μπράτσο της ένα συρματόπλεγμα δεύτερο τατουάζ να την τυλίγει. Εκείνη γύρω στα σαράντα ίσως. Με μαλλιά γοργόνας, ανταύγειες κυματιστά. Άμα ζούσε ο Μποτιτσέλι μπορεί να τη ζωγράφιζε, σκέφτηκα. Πρόκληση ολόκληρη κραύγαζε η εμφάνισή της, αλλά δεν με απώθησε τίποτα από την αισθητική της. Ένιωσα μια συμπάθεια εγώ η βολεμένη στα αεροδυναμικά μου αθλητικά και το cargo παντελόνι μου.
*
Θα ήξερα σε λίγο γιατί. Δεν ήξερα ακόμα. Κοίταξα λοιπόν τον κύριο με τα λευκά μαλλιά και τα χακί ρούχα, όταν αντελήφθην ότι ανεβοκατέβαζε το σακίδιό του με κρότο, ενοχλώντας τη γυναίκα με τα γοργονίσια μαλλιά, ενώ εκείνη έμενε ακούνητη με τη μαύρη της τσάντα προς την πλευρά του εκτεθειμένη. Τι στο διάολο, λέω, πάει να τη ληστέψει; Και τότε τους κοίταξα.
Εκείνος μάλλον βυθισμένος στην προσωπική του κλιμακτήριο, με θυμό ανείπωτο, δεν άντεχε να τη βλέπει. Όχι, δεν ήθελε να τη ληστέψει. Εκείνος φοβήθηκε μην του κλέψει την απάθεια και τον αφήσει γυμνό με τον εαυτό του και τις επιθυμίες του, μεσημεριάτικα, ντάλα καλοκαίρι, μέσα στο τρένο. Ανεβοκατέβαζε αγενώς την τσάντα του και ενοχλούσε τη γυναίκα, γιατί δεν άντεχε να είναι τόσο κοντά του. Κάνε πιο πέρα, της είπε. Φύγε από δω. Δεν έχει χώρο.
*
Ντράπηκα για τον απωθημένο του θυμό, τα καταπιεσμένα του ένστικτα, μα περισσότερο για κείνη τη γυναίκα που λυπήθηκε. Αλύγιστη, δεν του έριξε ματιά. Στάθηκε μερικά δευτερόλεπτα ακόμα και με μιαν αξιοπρέπεια που άμα είχε τσίπα εκείνος θα του είχε σπάσει τα κόκαλα, απομακρύνθηκε από κείνον, χωρίς να του δώσει την ευχαρίστηση ότι το προκάλεσε αυτός. Δήθεν τυχαία. Και μετά από λίγο την πήρε το μάτι μου να τον κοιτάει κλεφτά με θλίψη για το τι ήταν εκείνος. Τόσο θυμωμένος. Με τον ίδιο του τον εαυτό. Κρίμα. Οι περισσότεροι στο τρένο εκείνη τη στιγμή θα επεδίωκαν να σταθεί δίπλα τους για ένα δευτερόλεπτο αυτή η γυναίκα, προσωποποιημένος πειρασμός και πόθος και λαγνεία.
 *
Στο γυρισμό, μετά από πολύ ώρα και αλλαγή με το μετρό, διασταυρώθηκα και πάλι με τον άντρα. Πήγε άνετος και με σίγουρη απαίτηση να καθίσει δίπλα μου στο παγκάκι του σταθμού. Δεν με φοβήθηκε με τα αθλητικά και τα cargo παντελόνια μου. Φοβήθηκα εγώ το θυμό του που τον θυμόμουν και σηκώθηκα επιδεικτικά -επίτηδες- από τη θέση μου να του αφήσω όλο το χώρο σ' αυτόν και το θυμό του.
Αν όχι για μένα, για κείνη τη γυναίκα με τα κουρασμένα πόδια και τα ζωγραφιστά συρματοπλέγματα στο αριστερό μπράτσο της καρδιάς.