Friday, September 24, 2010

20-30=10

photo: scalidi
Δεν ξέρω αν είναι στοιχείο ωριμότητας ή απανθρωπιάς. Αν περνάει κανείς τελειωτικά στους "μεγάλους" και χάνει την αφελή του ψυχή ή απλώς αφήνει πίσω του το περιττό φιδίσιο σαρκίο του και κινείται πιο ελαφρύς γύρω του. Γιατί το προς τα μπρος σταματάει. Μένεις στο ρελαντί για κανά δυό τρεις το πολύ δεκαετίες, μέχρι να εμφανιστούν οι καινούριοι "μεγάλοι", και μετά προφανώς σταθμεύεις, κάνεις στάση ή και βάζεις όπισθεν. Το πήγα πολύ μακριά το πράγμα κι εγώ θέλω να πω για το 20-30.
Ξυπνάς μια μέρα στα 30 κάτι σου και ανακαλύπτεις ότι όλα εκείνα τα συναισθήματα, οι σκέψεις, οι ιδέες, τα σταθερά λιμνάζοντα νερά σου που υποτίθεται σε χαρακτήριζαν στα μάτια των άλλων, οι τάχα μου ευαισθησίες σου, ρε παιδί μου, που είχες εκθρέψει με τόση προσοχή, τόσο ζήλο, τόση χάρη, την προηγούμενη δεκαετία, απλώς δεν υπάρχουν. Δεν ευσταθούν. Δεν έχουν πώς να στέκονται κι εσύ έχεις πάψει να βοηθάς πια -αλλά δεν το έχεις καταλάβει, γιατί έχεις και δουλειές- και πέφτουν. Κατακρημνίζονται για τα καλά. Και περπατάς μόνος σου πια, χωρίς το βάρος τους και τη βαρύτητά τους.
Νιώθεις απλώς ένα κενό στο ηλιακό σου πλέγμα και μια ελαφρά αμηχανία-ζάλη-ναυτία του τύπου πού πήγαν αυτά που γιγάντωνα καμιά δεκαριά χρόνια τώρα, σπαταλώντας ατελείωτο χρόνο από τη ζωή μου και μετά σηκώνεσαι στα πόδια σου λίγο πιο φρέσκια και άνετη και χαμογελάς στραβά στον εαυτόν σου και αναρωτιέσαι ακόμα μήπως τελικά στα δέκα σου πάλι είχες αισθανθεί τέτοια ελευθερία.
Δεν ξέρω πώς τελειώνουν οι παλιοί εαυτοί μας. Αλλά τελειώνουν. Κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και βλέπεις για πολλοστή φορά έναν άγνωστο άνθρωπο. Φαίνεται πώς για λόγους επιβίωσης αποσύρουμε τους παλιούς εαυτούς μας, φτιάχνουμε καινούριους και θέλουμε να βγαίνουμε έξω μόνο με τα γυαλιστερά μας νέα αμαξώματα, χωρίς τις στραπατσαρισμένες γωνίες μας από τον καιρό και τους άλλους, αυτούς που βλέπουμε στον καθρέφτη μας.

*Το ποστάκι είχε μείνει πολύ καιρό στο διάκενο του μπλόγκερ. Σήμερα, πέρασε στην απέναντι όχθη.

9 comments:

Stella said...

τί σύμπτωση....πριν λίγο σκεφτόμουν πόσα πράγματα προσπερνάω πια....πράγματα για τα οποία μάτωνα μέχρι χθες και κυρίως συναισθήματα....κι άλλα πάλι τα οποία ούτε που φανταζόμουν ποτέ πως θ αμου συμβούν, από φοβίες, πάθη, υστερίες και τώρα μου συμβαίνουν. Μα, ναι! το τοποθετείς πολύ σωστά....για χάρη της επιβίωσης βλέπουμε στον καθρέφτη έναν άλλον....κι ας μη γελιόμαστε.... τα χρόνια περνούν είτε είσαι νέος είτε όχι κι αλοίμονο αν ο χρόνος δεν μας άλλαζε...

scalidi said...

Στέλλα, σκέψου ότι το κείμενο έχει γραφτεί πολύ καιρό νωρίτερα, μπορεί και κανένα χρόνο κι έμενε ως draft στον blogger.
Κατά τύχη το ανακάλυψα κι βρήκα ότι μου ταίριαζε ακόμα γάντι.
Νομιζω ότι έχω απαλλάξει και απαλλαγεί από πολλούς εαυτούς, πολλά πουκάμισα για χάριν ευζωίας, πολλά κέλυφη που σπάνε και φτιάχνονται στη θέση τους καινούρια. Βρίσκομαι στο μεταίχμιο για ένα ακόμα... Όπως πάντα. Αλλά δεν έχει γούστο η ζωή χωρίς τις αλλαγές, ε;

Τζων Μπόης said...

από τωρα αυτες οι αναζητησεις Σταυρουλα μου?
στα 40 τρεχα τι θα κανεις?

ξερω ακριβως το σημειο της φωτογραφιας, μαλιστα εχω αγορασει ενα απο αυτα απο το συγκεκριμενο μαγαζι

scalidi said...

Γιάννη, να φανταστείς είναι και παλιό το κείμενο και το ανακάλυψα "κρυμμένο" στο μπλογκ μου. Στα 40, καλά να είμαστε, θα ξανανιώνω κι όπως λένε και τα γυναικεία περιοδικά τα 40 είναι τα νέα 30...

Ε, βέβαια, ξέρεις τέλεια το σημείο, εσύ αναβιώνεις άλλωστε, με τον καλύτερο τρόπο, τη φοβερή δεκαετία 0-10, κάτι ξέρεις περισσότερο από μας :)))))))))

Кроткая said...

Τι όμορφο και πόσο αληθινό!

scalidi said...

Κροτ, όσο γινόμαστε όλο και περισσότερο ο εαυτός μας, όσο ακολουθούμε τις δικές μας επιταγές τόσο πιο δύσκολο είναι στους άλλους να μας παρακολουθήσουν -και φυσικά να τους παρακολουθήσουμε- παραμένοντας βαθιά μέσα μας οι ίδιοι.
Τους χαιρετισμούς μου :)))

Orelia said...

μπήκα να πω κάτι αλλά θα μείνω και θα συμφωνήσω με το τελευταίο σου σχόλιο

επίσης θα ήθελα να θαυμάσω την συμμετρία με την οποία αποδίδεις τις ευθύνες στις σχέσεις
σπάνια βρίσκεται αυτό σε άνθρωπο

καλή σου ημερα

scalidi said...

orelia, η συμμετρία στέκεται πλάι πλάι με την ασυμμετρία...
Η μία προϋποθέτει την άλλη...

scalidi said...

orelia, η συμμετρία στέκεται πλάι πλάι με την ασυμμετρία...
Η μία προϋποθέτει την άλλη...