Monday, June 21, 2010

Δρόμος, με βρώμικες ελπίδες

Δέκα και μισή το πρωί. Στην Αχαρνών. Σε ένα σκιερό της σημείο, κάτω από τα δέντρα που τα φυσούσε το δροσερό αεράκι. Ένας πατέρας οκλαδόν με τους δυο μικρούς του γιους. Μοιράζονται ένα καρβέλι ψωμί. Κυριολεκτικά. Δεν είναι κινηματογραφικό πικ-νικ στα πάρκα της Νέας Υόρκης. Είναι επιβίωση στα πεζοδρόμια της Αθήνας. Κατευθείαν ξεπήδησαν από μέσα μου οι εικόνες του Κόρμακ ΜακΚάρθι από το "Δρόμο" του. Ο ήρωας και ο μικρός του γιος στην κοσμογονική τους περιπέτεια. Σαν και τούτης της τριάδας στα γκρίζα πλακάκια. Απλωμένες λευκές χαρτοπετσέτες. Ολοκάθαρες. Σαν τις ελπίδες τους. Περιστέρια έτοιμα να φύγουν. Τα χαμόγελα των πιτσιρικιών μπροστά σε ένα μπουκάλι κόκα κόλα.


12 comments:

Λένα said...

Ξένες εικόνες σε μας, κατοίκους επαρχιακών πόλεων (χωριών). Θλιβερές και πονάνε...τα μάτια και η ψυχή όταν τις αντικρύζεις.

Καλημέρα :)

scalidi said...

Οι ξένοι είμαστε εμείς, Λένα, σ' αυτούς τους ανθρώπους που έχουν διασχίσει ηπείρους για να φτάσουν στα βρώμικα πεζοδρόμιά μας...
Οι άνθρωποι που ψάχνουν και ζουν από τα σκουπίδια μας, έχουν τον τελευταίο καιρό αυξηθεί δραματικά.
Για πια ελπίδα δική τους να μιλάμε;

Την καλημέρα μου ;)

Roadartist said...

Δυστυχώς.. τα αντικρίζω και ντρέπομαι.. και μη χειρότερα..

..dont leave me now..

Кроткая said...

πολύ ωραίο κείμενο για μια πολύ άσχημη πραγματικότητα, Σταυρούλα.

Borrachera said...

Θλιβερή καθημερινή πραγματικότητα. Δεν υπάρχει ελπίδα.

scalidi said...

roadartist, τα χειρότερα είναι επίσης γύρω μας: μια επιστροφή βράδυ από το κέντρο αρκεί για να δει κανείς έφηβες να εκδίδονται, παιδιά τελειωμένα από τα ναρκωτικά σε τοίχους να παραπαίουν, άστεγους να κοιμούνται στις γωνίες, ανθρώπους να ανασκαλεύουν τα σκουπίδια για να φάνε.
Σκέτες λέξεις δίχως μελό, στεγνή και στυγνή πραγματικότητα.

scalidi said...

krot, πραγματικότητα, όπως τα λες. Δεν ξέρω τι βλέπεις εσύ εκεί έξω στην κεντρική Ευρώπη για να μας πεις...

scalidi said...

borrachera, υπάρχει ελπίδα κι αυτή είναι οι άνθρωποι που είμαστε, οι άνθρωποι που γινόμαστε, οι άνθρωποι γενικώς,
αλλιώς δεν θα γράφατε κι εσείς τέτοιο κείμενο σαν το σημερινό στο μπλογκ σας...

ready2shoot said...

πάντα υπάρχει ελπίδα έτσω κι αν φαντάζει φρούδα. Αν ο άνθρωπος δεν καταλάβει ότι τίποτα δεν του ανήκει, ότι όλα είναι περαστικά, όπως κι εμείς οι ίδιοι άλλωστε, τότε θα συνεχίζει να τρώει τον διπλανό του. Αν το σκεφτεί κανείς η οικογένεια που περιγράφεις Σταυρούλα, έκανε το αυτονόητο με όσα είχε πραγματικά ανάγκη. Εμείς έχουμε μάθει αλλιώς και το χειρότερο είναι ότι καταλαήγουμε πάντα ανήμποροι...

ready2shoot said...

ready2shoot:stella alisanoglou

ready2shoot said...

ready2shoot:stella alisanoglou

scalidi said...

ready2shoot, αυτό πιστεύω κι εγώ.
Από τη μία είδα την οικογένεια με μια μελαγχολία δική μου και από την άλλη σκεφτόμουν ότι μπορεί να έχουν σωθεί από τα χειρότερα και απολαμβάνουν τη δροσιά με τα χρειαζούμενα εκεί έξω στο, όπως λες, περαστικό και δανεικό κόσμο μας...