Wednesday, May 12, 2010

Φλου (flu) - Η γρίπη των φλου

Κάποτε εμφανίζονται κάτι-κάποιοι φλου μπροστά μας, μάς κόβουν τη μισή θέα, πείθοντάς μας ότι αποτελούν ολόκληρο το δάσος. Κάποτε. Και αγωνιζόμαστε από τόσο κοντά να τους εξετάσουμε, λες και γίναμε πρεσβύωπες πριν την ώρα μας. Μας ρουφάνε το οπτικό μας πεδίο και μας πείθουν με το μισό προσωπείο που μας εμφανίζουν και φυσικά εμείς διψάμε να το πιστέψουμε, ότι εμείς δεν είμαστε για παραπέρα. Ότι το κοντόφθαλμο και λίγο και μισό μας αξίζει.
Επειδή, όμως, το γονίδιο του μύωπα ζει στην ψυχή μας, από συνήθεια, από περιέργεια, γιατί έτσι μπορούμε, βρε αδερφέ, να δούμε τελικά τον κόσμο, βγάζουμε τα γυαλάκια μας, πλησιάζουμε  για να ψηλαφίσουμε αυτά τα καταραμένα τα φλου, μισοκλείνοντας τα ματάκια μας, και τι να δούμε; (Ναι, βρε, ακόμα βλέπουμε, έστω και με την παραγνωρισμένη μας αφή). Δεν υπάρχουν πια. Κενό. Άπλα. Δρόμος. Μονοπάτι. Λεωφόρος. Αεροδρόμιο για απογείωση. Θάλασσα ανοιχτή για πλεύση.
Τρίβουμε τα μάτια μας με τις γροθιές μας και προσπαθούμε να πιστέψουμε το θαύμα. Το θαύμα της απομάγευσης. Φοράμε τα καθαρά μας γυαλιά ή έστω τους φρέσκους και λαμπερούς φακούς επαφής μας και ναι, μπορούμε πια να δούμε ολόκληρη την εικόνα. Ακόμη κι αν το δάσος είναι πιο μακριά μας. Ακόμη κι αν έχουμε να διασχίσουμε ένα χλοερό και δροσερό και ανοιξιάτικο λιβάδι, έτσι για να ξελαμπικάρουμε πριν ξαναμπούμε στα σκοτάδια του δάσους. Στα ανακουφιστικά του ξέφωτα και στους βαρείς του ίσκιους.
Το δάσος θα μας περιμένει, αλλά ας μπούμε σ' αυτό γνωρίζοντας ότι περάσαμε τη γρίπη των φλου που δεν μας άφησε και ακροαστικά, απλώς μια υγρασία παραπάνω στα μάτια λόγω πεπαλαιωμένου πυρετού. Είναι το φυσικό μας εμβόλιο για παρακάτω. Άμα δεν μπολιαστούμε με το φλου, πώς θα αναγνωρίσουμε το ξεκάθαρο, με τις αδρές του γραμμές και τις πάμπολλές του λεπτομέρειες;



4 comments:

Λένα said...

"Εθελούσια στραβωμάρα", αν υπάρχει τέτοιος επιστημονικός όρος.
Αυτό ακριβώς ή περίπου ακριβώς, σκεφτόμουν σήμερα διαβάζοντας ένα άλλο ποστ. Πόσες φορές στραβώθηκα από "λίγους" ανθρώπους χάνοντας έτσι τους "σημαντικούς"...Πόσες φορές έδωσα αξία σε "μικρά" αφήνοντας πίσω τα "μεγάλα"...
:-)

kovo voltes... said...

Το θαύμα της απομάγευσης...Σπουδαίο όταν συμβαίνει ακόμη και αν αργεί. Γιατί συνήθως αργεί να απομαγευτεί η φλου εικόνα...Κάλλιο αργά παρά ποτέ όμως...Εξαιρετικό κείμενο!

scalidi said...

Λένα, νομίζω ότι τα αληθινά "μεγάλα" πράγματα στη ζωή, κρύβονται μέσα στα πιο "μικρά". Ενώ αυτά που νομίζουμε για μεγάλα ή που μας έχουν πουληθεί ως τέτοια σε όλη μας τη ζωή από τους άλλους, ίσως να μην είναι και τίποτα, αέρας κοπανιστός...

scalidi said...

@kovo voltes, νομίζω ότι το θαύμα της απομάγευσης είναι το αποτέλεσμα μια στιγμιαίας κατάκτησης μιας κάποιας ωριμότητας κάθε φορά, αλλά αν ήταν έτσι θα καταντούσαμε "υπερήλικες" ως προς την ωριμότητα αμέσως. Το να επιτρέπουμε να μαγεύομαστε και πάλι από την αρχή με άλλα πράγματα, άλλους ανθρώπους, άλλες συνθήκες, νομίζω ότι είναι το μεγαλύτερο θαύμα που μπορούμε να παραχωρήσουμε στον εαυτόν μας, το να διατηρούμε την παιδική μας ορμή και να τρέχουμε μ' αυτή την αγκαλιά μας προς τους ανθρώπους, τις καταστάσεις, την ίδια τη ζωή...