Friday, April 09, 2010

Έμπνευση

Θέλω να γράψω για τους ανθρώπους που χωρίς να το επιδιώκουν, γίνονται έμπνευση στη ζωή μας. Απλώς χαράζοντας οι ίδιοι την πορεία τους. Με συνέπεια. Απέναντι στον εαυτόν τους. Και γενναιοδωρία απέναντι στους άλλους. Χωρίς να κραυγάζουν συνθήματα, χωρίς να επιζητούν χειροκροτήματα και φώτα που σε στραβώνουν και τυπικά χτυπήματα στον ώμο και ανούσιες νεκρές χειραψίες, χωρίς να σου μπαίνουν μπροστά να σου κλείσουν το δρόμο, ίσα ίσα. Σου στέλνουν έναν  ψίθυρο για να κρατήσεις το θάρρος σου, το κουράγιο σου.
Όπως λέει η φίλη μου η Δ., να προσπαθήσουμε να γίνουμε καλοί σε ό,τι κάνουμε. Αυτό είναι αντίδοτο στα spread. Γιατί έχουμε γίνει spread στοψωμί  άλλων. Ανέμπνευστο spread. Κι έχει ψωμί η προσπάθεια να μην πνιγούμε στη μιζέρια και το λίγο. Πολύ ψωμί. Ας ζυμώσουμε μια φορά κι εμείς, μην τα περιμένουμε όλα έτοιμα, και την παραμικρή μας σκέψη έτοιμη από αλλού να τη μασήσουμε. Λίγο να βάλουμε τα μηχανάκια του μυαλού μας να δουλέψουνε. Από φιλότιμο.
Με ενοχλεί η παραίτηση. Και βλέπω "τελειωμένους", παραιτημένους και παρατημένους στην ηλικία μου, μια δημιουργική και παραγωγική ηλικία. Σκέτη θλίψη. Για να μην κουραστούν. Χάνουν το πιο ωραίο κομμάτι: την ικανοποίηση ότι κατάφερες κάτι μόνος σου, με τα χέρια σου, με το μυαλό σου, με τις ικανότητές σου. Με ενοχλεί να βλέπω "σβησμένους" ανθρώπους που δεν πήραν ποτέ τελικά μπρος. Απο-γοητευμένους. Λες και δεν θέλουν οι ίδιοι να ασκήσουν την προσωπική τους γοητεία στην ίδια τη ζωή που χαραμίζουν.
Και δεν μιλάω για τίποτα μεγάλες ιδέες, αλλά για τα πιο απλά καθημερινά και ουσιαστικά. Να μπορείς να κάνεις μια ωραία συζήτηση. Να είσαι ικανός. Να μπορείς να μαγειρέψεις ένα φαγητό της προκοπής. Να θέλεις να φροντίζεις τον εαυτόν σου, το σπίτι σου, την  αυλή σου. Δεν πάω μακριά. Στη σημασία του να θέλεις να είσαι ο εαυτός σου. Να βρίσκεις ποιος εαυτός θέλεις να είσαι. Να είσαι σε θέση να υπερασπίζεσαι την καλύτερή σου εκδοχή. Πόση έμπνευση θέλει πια αυτό;




8 comments:

Roadartist said...

Πάρα πολύ όμορφο. Έχεις σκεφτεί πως μόλις μας πρόσφερες μια έμπνευση; Και κοίτα που μόλις συνειδητοποίησα πως είσαι η συγγραφέας ενός από τα βιβλία που διάβασα στις περσινές μου διακοπές (Προδοσία και εγκατάλειψη), μου άρεσε πολύ κ χαίρομαι που μπορώ να στο πω από εδώ. Τώρα που το σκέφτομαι κ το blogging μια μορφή δημιουργίας δεν είναι; Μια μη-παραίτηση; Να'σαι καλά! Καλό σκ!

scalidi said...

Roadartist, μακάρι... Είπα απλώς αυτά που τριγυρίζουν στο μυαλό μου, ακόμη κι αν είναι τετριμμένα.
Και η ανάγνωση είναι μια μορφή δημιουργίας... Ωχ, κι εσένα έβαλε στο μάτι ο Ευ Καθομίλ; ;)

Όσο για τα ιστολόγιά μας, δεν είναι κι αυτά ένα κομμάτι μας που καθρεφτίζουν τις σκέψεις μας, τις απόψεις μας, τον εαυτόν μας, τι επιθυμίες μας και φυσικά τη δημιουργική μας διάθεση;

landlord45 said...

κάθομαι σε μια γωνία και χειροκροτώ όσο πιο διακριτικά μπορώ :-)

scalidi said...

Καλέ, εσείς "λίσταρχος" και χειροκροτάτε;
Στη δική σας γωνία κάνετε πολύ ωραία πράγματα :)))

Roadartist said...

Σίγουρα ότι γράφουμε μας αντιπροσωπεύει, κάθε μια ανάρτηση και ένα κομμάτι από σκέψεις μας.. Συμφωνώ, η ανάγνωση είναι μορφή δημιουργίας.. Μα και πόσοι σήμερα διαβάζουν βιβλία; Δυστυχώς λίγοι..

scalidi said...

Roadartist, η ανάγνωση είναι απόλαυση και όποιος την ανακαλύπτει, νομίζω ότι τελικά μαγεύεται για πάντα :)))

kiki said...

Αχ πόσο δίκιο έχεις...

scalidi said...

Κική, εσύ δεν έχεις ανάγκη. Είσαι σε εγρήγορση βλέπω συνέχεια... :)))