Thursday, September 03, 2009

Απατεώνες

Εκείνοι που γκρινιάζουν μόνο για τους πολιτικούς τους, για τις εκλογές στις οποίες τελικά τους ψηφίζουν, για το λαϊκισμό και το ψέμα που τελικά επιβραβεύουν συχνά με κλειστά μάτια, απλώς εθελοτυφλούν μπροστά στον εαυτόν τους ή το διπλανό τους.
Για απατεώνες θέλω να μιλήσω. Τους καθημερινούς που σου ρημάζουν το χρόνο με τα τερτίπια τους. Από εκείνους που σου πουλάνε τον εαυτόν τους για φίλο, μέχρι εκείνους που σε κλέβουν κυριολεκτικά στις απλές συναλλαγές σου ή ακόμη εκείνους που θέλουν απεγνωσμένα να σε κοροϊδέψουν σε μεγαλύτερη κλίμακα. Χθες βρέθηκα αντιμέτωπη με έναν τάχα μου μεσίτη που ήθελε τρελά να με κλέψει για ένα σοβαρό ποσό, προχθές μού έδωσε λιγότερα ρέστα στο ταμείο του σούπερ-μάρκετ η ταμίας για ένα αμελητέο ποσό, αντιπροχθές εμφανίστηκε κάποιος που το "έπαιζε" φίλος, αλλά δεν ήταν, αντί-αντιπροχθές βρέθηκε ένας εργοδότης που κορόιδεψε συγγενικό μου πρόσωπο. Ακόμα κι η ίδια σου η μάνα θέλει καμιά φορά να σε κοροϊδέψει, άμα είσαι από εκείνους τους "τυχερούς".
Για ποιους να πρωτομιλήσω; Βλέπετε να υπάρχει χώρος για να βάλει κανείς τη δημόσια απάτη στη ζωή του; Είναι γεμάτη η καθημερινότητά μας με απλές κοπιαστικές απάτες που σου ακονίζουν την κρίση, αλλά σε φέρνουν και στα όρια νευρικής κρίσης. 'Αμα δε παραμένεις ψύχραιμος και με καθαρό μυαλό απέναντι όλων αυτών των απατεώνων, τρελαίνονται, προσπαθούν να σε μειώσουν, να σε κάνουν να αμφιβάλλεις για τον εαυτόν σου, να κλονίσουν την πίστη σου σ΄συτό που βλέπεις με τα ίδια σου τα μάτια.
"Είμαι μαζί σου εγώ, είμαι καλός άνθρωπος εγώ", μουρμούριζε ο επίδοξος απατεώνας χθες και μου έκλεβε πληρωμένο τηλεφωνικό χρόνο. Έχετε ακούσει κανέναν καλό άνθρωπο να το διατυμπανίζει; "Με το οικονομικό σας συμφέρον είστε, κύριε, και δεν με ενδιαφέρει να είστε καλός άνθρωπος, καλός επαγγελματίας μπορείτε να είστε;". Έτσι, σε άπταιστο πληθυντικό εγώ, εκείνοι σε ενικό της αγενείας και της οικειότητας που νιώθει ένας εν δυνάμει θύτης με το τάχα μου θύμα του. Οι καλλιτεχνίες μας μαράνανε τέτοια ώρα.
Η άλλη, η γλυκομίλητη τάχα μου κυρία, που σε πλεύρισε για να πετύχει τον άγνωστο σε σένα σκοπό της και σου πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Όλοι αυτοί σου τρώνε τρελό χρόνο ζωής, μόνο και μόνο για να διαγνώσεις την αρρώστεια τους. Χρειάζεσαι τρελές αντιστάσεις για να μην σε "κολλήσουν" και νοσήσεις από δαύτους. Χαμένη ζωή από απατεώνες. Και όσο περνάει ο καιρός, τους ξεχωρίζεις όλο και πιο γρήγορα ανάμεσα στο πλήθος που σε περιβάλλει, αλλά η απογοήτευση είναι η ίδια για τη σαθρή, ανώφελη απάτη τους.
Από το σχολείο ήδη, θυμάμαι τον εαυτό μου να διαθέτει μια αίσθηση δικαιοσύνης του τύπου: πιστεύω στην καλοσύνη και τις αγνές σου προθέσεις μέχρι να μου αποδείξεις το αντίθετο. Δυστυχώς, όλο αυτό το αντίθετο αποδεικνύεται. Και είναι ενοχλητικό. Και κουραστικό. Τι να παίξεις εσύ; Άμυνα ή επίθεση; Να τους αγνοήσεις ή να γράψεις και πέντε αράδες για δαύτους; Δεν τις αξίζουν, αλλά τις αξίζει η ψυχική σου ηρεμία και γαλήνη και ο δικός σου τρόπος να πεις: σε βλέπω και σε βλέπουν κι άλλοι, η μικροκαμωμένη σου απάτη δεν κρύβεται ούτε από μένα ούτε από την κοινή δημόσια θέα.


4 comments:

Τζων Μπόης said...

σε ένα super market σε παρεθεριστική περιοχή πρόσφατα αγόρασα ένα προϊόν το οποίο στο ράφι έκανε 2 ευρώ λιγότερα από ότι στο ταμείο, ενώ η συνολική του τιμή ήταν 4,50 ευρώ! Όταν πολύ ευγενικά παραπονέθηκα και ζήτησα είτε να ακυρωθεί η συναλλαγή είτε να μου δώσουν τη διαφορά (όπως έχω πράξει άλλωστε και στο παρελθόν με επιτυχία), σχεδόν όλοι οι υπάλληλοι του καταστήματος με κοιτούσαν λες και τους μιλούσε ο Τζακ ο αντεροβγάλτης, μία μάλιστα ή πιο τσαούσα μου επιτέθηκε φραστικά και μου είπε ότι είναι ανήθικο να μην συγχωρεί κανείς ένα λάθος και να δημιουργεί πρόβλημα όταν υπάρχει τέτοιος φόρτος εργασίας και ότι χρήματα από το ταμείο δεν επιστρέφονται, άλλωστε οι τιμές στο ταμείο είναι πάντα οι πραγματικές!!! Όταν συνέχισα σε ευγενικό τόνο, ενώ το μάτι μου είχε αρχίσει να γυαλίζει άσχημα, η υπεύθυνη του καταστήματος με εντελώς απαξιωτικό ύφος, μου είπε: "εντάξει κύριε, παρ΄τε το προϊόν στην τιμή του ραφιού να ησυχάσουμε επιτέλους" και άλλαξε τη συναλλαγή. Όλοι με κοιτούσαν σαν ούφο, ενώ εγώ σχεδόν ντροπιασμένος που τόλμησα να διεκδικήσω το δίκιο μου, έφυγα νιώθοντας να με πετροβολούν! Την επόμενη ημέρα ένα άλλο κατάστημα δεν είχαν ρέστα 5 ευρώ, σε συναλλαγή αξίας 13 ευρώ, όταν στο τέλος τα βρήκε μου πέταξε το χαρτονόμισμα στη μούρη, λες κι ήμουνα σκυλί που του πέταγες το κόκαλο.
Αυτό που καταδείξω είναι το γεγονός ότι είμαστε εθισμένοι στο να μας κοροϊδεύουν και δεν αντιδρούμε, με αποτέλεσμα όταν πάμε να πούμε μια κουβέντα να φαινόμαστε κακοί. Το ίδιο συμβαίνει και στην πολιτική, από εκεί που μας χρώσταγαν μας πήραν και το βόδι.
Ξέρεις τι έχουν να ακούσουν τα αφτιά μας μέχρι τις εκλογές (αλλά και μετά);
Βλέπω στο τέλος να κάνουμε έρανο να τους συνδράμουμε για τα έξοδα που έχουν.

Είχα καιρό να σχολιάσω και μπούκαρα απότομα :)

scalidi said...

Γιάννη, τα λες πολύ καλά. Γι' αυτό τον εθισμό στην κοροϊδία μιλάω κι εγώ.
Έχω να διηγηθώ άπειρα τέτοια περιστατικά. Παλιά μπορεί να δίσταζα και να μην τους έβαζα στη θέση τους. Τώρα όχι. Δεν επιτρέπω να μου πουλάει ο καθένας το συμφέρον του για τάχα μου δική μου ανάγκη. Σε όλα τα επίπεδα.
Καλώς επέστρεψες. Ωραία τα ποστ σου. Δυναμική επάνοδος. Ελπίζω να ξεκουράστηκες και να πέρασες υπέροχα.

Orelia said...

είναι σα να παρακολουθεις την ζωή μου!!!
δεν μου εδωσε ουτε στην μιση της αληθινης τιμης-αυτη τη φορα- αποδειξη κι εγω δεν αντεδρασα..! και.. προσθεσα μια ακομη ενοχη.. κι ισως αυτος ειναι ο λογος που οταν αντιδρω γινομαι τοσο μα τοσο ευγενικα επιθετικη εγω των χαμηλων τοννων, που ξενιζω

εχω καιρο να σχολιασω
απο τοποστ με αναφορα σου στην κυρια Μαρια Χουκλη οπου εγραψα ενα κατεβατο απο σεβασμο προς αυτην, αλλά ο μπλογκερ με ..προδωσε και δεν το πηρε

ευχαριστω για τα οσα γραφεις με τον τροπο που τα γραφεις
με συνοδευουν με τροπο ιαματικο και δεν βρισκω πιο καταλληλη λεξη για να εκφραστω.. :))

καλη σου ωρα

scalidi said...

Orelia, να είσαι καλά. Αυτό είναι το "κόλπο" τους, να σε κάνουν να αισθάνεσαι εσύ ένοχος που υπερασπίζεσαι το δίκαιο και το νομότυπο, έτσι επιβιώνουν: ενοχοποιώντας τους άλλους για τα δικά τους θέματα. Πολλοί. Μην "ψαρώνεις". Η ευγένεια σπάει κόκκαλα, το πιστεύω, ακόμα και σε κείνους που δεν την διαθέτουν, δεν μπορούν να την πολεμήσουν με τα όπλα τους: τις ύβρεις.