Monday, May 18, 2009

Out to lunch,

λέει, είναι ο ευφημισμός των Αμερικανών για να πουν ότι κάποιος είναι τρελός.
Μάλιστα... Και για να πουν ότι κάποιος είναι έξω για φαγητό, τι μένει να λένε;
Βγήκε μια βόλτα έξω στο τρελοκομείο να πάρει τα χάπια του, υποθέτω.
Οι ίδιοι επιμένουν να λένε όταν κάποιος πέθανε ότι "passed away".
Προτιμώ τους Άγγλους με το "kick the bucket". Ή το απλό: die.
Τρία γράμματα πιο δραματικά κι αληθινά από τα λεξικά όλου του κόσμου.
Η πολιτική ορθότητα είναι ο πιο αποτελεσματικός παραμορφωτικός καθρέφτης της αλήθειας.
Κι όπως γράφει και ο μεγαλειώδης Λεονάρντο ντα Βίντσι στα σημειωματάριά του (Εκδόσεις Μεταίχμιο, εισαγωγή-επιμέλεια: Έμμα Ντίκενς, μετάφραση: Πάνος Τομαράς),
"Η αλήθεια είναι τόσο εκθαμβωτική, ώστε δίνει αξία ακόμη και στα ευτελέστερα πράγματα".
Ακόμη και στην πολιτική ορθότητα...
Πάω να γευματίσω. Έξω.


***** Καλή καινούρια αρχή εύχομαι στη Φάβα. Μόλις τώρα είδα τα εγκαίνιά της. Κάνει καταπληκτικά δημιουργική δουλειά. Τη χαίρομαι.





8 comments:

Γλυκό - Κερασο - Ζουζούνα said...

Το παίρνω στην κυριολεξία του και συγχίζομαι. Τα λένε αυτά σ' όσους εργάζονται τέτοιες ώρες? Εεεε? Δεν τα λένε. Αντε σχωρεμένη, να πας, να φας και να περάσεις καλά! Εδώ ειναι Ελλάδα και μας αρέσει το φαγητό έξω!

scalidi said...

Μεταφορικά πάντα μιλώντας, ζουζούνα... :)
Τόνο εντός γραφείου περιελάμβανε το μενού, μην το λιμπίζεσαι, δεν αξίζει τον κόπο.

witch of daffodils said...

Α, έτσι εξηγείται γιατι οι αμερικανοί συνεργάτες μου
μου προτείνουν συνεχώς να γευματίσουμε έξω..

:)

scalidi said...

Τώρα, εξηγήθηκαν όλα, dear witch... ;)

Τζων Μπόης said...

ναι στα lunch
όχι στα business lunch, αυτά μυρίζουν φορμαλδείδη.

Με τις υπέροχες μπουκαμβίλιες σου ομόρφηνε ο μπλογκόσφαιρα Σταυρούλα, βέβαια ο γράφων δεν έχει πει ακόμα την τελευταία του κουβέντα :)

scalidi said...

Καλά τα λες, Γιάννη.
Με τρομάζεις με τις φωτογραφικές προκλήσεις σου. Διαθέτεις καλύτερη βοκαμβίλια και "μη πειραγμένη" χρωματικά σαν τη δική μου; Να τη δούμε παρακαλώ...
Τα μπαλκόνια στα Πατήσια έχουν γεμίσει ανθισμένες βοκαμβίλιες τέτοια εποχή, εγώ που κοιτάω ψηλά τις απολαμβάνω, όσο για τα άνθη τους τα παρασέρνει ο αέρας κάτω στα βρώμικα τσιμέντα. Κι ομορφαίνουνε κι αυτά μια στάλα.

Τζων Μπόης said...

αυτή των Πατησίων τελικά με ιντριγκάρει τώρα που το σκέφτομαι, η άλλη του Ναυπλίου είναι κάπως "προφανής" και "δεδομένη" αν το καλοσκεφτείς...

...stay tuned πάντως, καλού κακού!

scalidi said...

Έτσι είναι. Στα Πατήσια οι βοκαμβίλιες είναι έκπληξη ευχάριστη, στο Ναύπλιο συνηθισμένο ντεκόρ.
Αναμένω.