Monday, May 11, 2009

Ο μικρός Νικόλας (εμπλουτισμένο)

Το απομεσήμερο του Σαββάτου άπλωνα ρούχα στο μπαλκόνι. Ο πολύς ήλιος έφευγε σιγά σιγά και απολάμβανα τη θαλπωρή της αντηλιάς, όσο το φαγητό μαγειρεύονταν στο φούρνο. Από το διπλανό μπαλκόνι που μας χωρίζουν σίδερα, καλώδια από κεραίες και αραιά αναρριχητικά φυτά, ακούστηκε μια περιχαρής φωνούλα. "Μια κυρία, μια κοπέλα, ένα κορίτσι", έλεγε ο μπόμπιρας προσπαθώντας να καθορίσει τι είμαι. Έλα μου ντε, τι να είμαι; Πώς να του συστηθώ; "Θέλω να της μιλήσω", έλεγε στην κυρία που τον πρόσεχε, όσο έκανε βόλτες με το ποδήλατό του στον πέμπτο όροφο. "Θέλω να συζητήσω", επέμενε το πιτσιρίκι.
Και του μίλησα πρώτη εγώ. "Γεια σου. Πώς σε λένε;", όπως λέγαμε παλιά στο σχολείο.
"Με λένε Νικόλα, εσένα;".
"Εγώ είμαι η Σταυρούλα".
"Σταυρούλα; Έχω και στο σχολείο Σταυρούλα, αλλά είναι παιδί. Κι εσύ κάποτε θα ήσουνα παιδί, ε;".
"Ναι, κάποτε ήμουνα κι εγώ παιδί".
"Θέλω να συζητήσω για το σχολικό μου. Εσύ πόσα παιδιά έχεις στο σχολικό σου;".
"Εγώ δεν πάω πια σχολείο και δεν έχω σχολικό".
"Ουφ!", ξεφύσηξε απογοητευμένος ο μικρούλης και έκρυψε το κεφάλι του στα χέρια που ακουμπούσαν στο ποδήλατο. Δεν πτοήθηκε. Συνέχισε να μου συζητάει και μετά, μόλις τελείωσαν τα ρούχα απ' τη λεκάνη και γέμισε η απλώστρα, τον χαιρέτισα με την υπόσχεση ότι θα ξανασυζητήσουμε. Μου είπε με τη σειρά του "Θα σε λέω μπλε ρέιντζερ". Φόρεσα αμέσως το γαλόνι που μου έδωσε ως τίτλο τιμής να είμαι συνομιλήτριά του και χάθηκα στη δροσιά του σπιτιού, με την απορία γιατί να είμαι μπλε ρέιντζερ, αν είναι καλό αυτό και τέλος πάντων χάρηκα που έγινα κάτι "δικό του", κάτι από τη δική του γλώσσα κι ας με ξενίζει.
Κυριακή βράδυ από το ανοιχτό παράθυρο άκουγα τον πιτσιρικά να τρώγεται στους γονείς του ότι θέλει να συζητήσουμε και βλέπει φως στο σπίτι και ακούει φωνές και τέλος πάντων είναι σίγουρος ότι είμαι μέσα και θέλει να μου μιλήσει οπωσδήποτε. Ήταν σκοτεινά στο μπαλκόνι τους, άνοιξα την πόρτα μου και βγήκα με τις πιτζάμες -αν και μιλούσα στο τηλέφωνο, ας περιμένει όποιος κι αν είναι να μιλήσω πρώτα στο Νικόλα που θέλει να συζητάει, όπως κι εγώ- και του μίλησα. Επιβεβαιώθηκε μπροστά στους γονείς του: "Ορίστε, σας το 'λεγα εγώ ότι είναι μέσα το κορίτσι και θα μου μιλήσει, αφού το ξέρω".
Ήξερε, λοιπόν. Μου είπε "Καληνύχτα, Ρούλα", γιατί πού να θυμόταν ολόκληρο "Σταυρούλα" και έφυγε ήσυχος για ύπνο. Σίγουρος ότι εισέπραξα τη γλύκα του και την υπέροχη συζήτησή του.


*****
Ανακάλυψα σήμερα στο "Δεύτερο" αυτό το πανέμορφο τραγούδι με τη Φωτεινή Βελεσιώτου. Να είναι καλά η Μαργαρίτα Μυτιληναίου με τις υπέροχες εκπομπές της. Μέλισσες, λοιπόν. Θέλω να σας τις χαρίσω. Από μια φωνή που νομίζεις ότι έρχεται από πολύ παλιά και βαθιά, κάπου από την ψυχή, ας πούμε.
Το άκουγα από το ένα αυτί και περπατούσα κάτω στον Πειραιά, ανάμεσα στα χαμίνια. Είδα το Θεόφιλο να κοιμάται σε ένα παγκάκι και η ψυχή μου πιάστηκε. Άκουσα την ανάσα του με το άλλο. Τατουάζ-πληγές ξέφευγαν από τη σηκωμένη του μπλούζα.
Και μετά εσύ να πρέπει να θυμάσαι ότι είσαι μπλε ρέιντζερ...

*****Θέλω να πω και γι' αυτή την υπέροχη γυναίκα, τη Μαρία Χούκλη. Χθες, την παρακολουθούσα να παρουσιάζει τη ζωή και το έργο του Παπανικολάου στο ΣΚΑΪ και ομολογώ ότι συγκινήθηκα. Συγκινήθηκα γι' αυτή την τόσο αξιοπρεπή και ωραία γυναίκα. Ωραία από μέσα μέσα της που σε κερδίζει με τη γλυκύτητα και την αρτιότητα του επαγγελματισμού της, με την καλλιέργεια και τον πολιτισμό της. Πολιτισμό εκπέμπει. Σε μια τηλεόραση που δεν εκπέμπει τίποτα άλλο παρά μόνον βλαβερή ακτινοβολία πια.



15 comments:

Τζων Μπόης said...

Υπέροχο, πραγματικά!

Λατρεύω αυτά τα πάρε δώσε με παιδιά ξέρεις...

Ο δικός σου βυθός έχει και αχινούς βλέπω...

scalidi said...

Εμ, πώς αλλιώς; Χωρίς αχινούς γίνεται; Στο λιμάνι του Ναυπλίου είναι, γι' αυτό και τα νερά είναι θολά...

Είναι καταπληκτικός ο μπόμπιρας. Πού να τον άκουγες τι όμορφα μιλούσε...

Τζων Μπόης said...

Δοξάζω την τύχη μου που αρχίζω να μπαίνω στη φάση αυτή των απολαυστικών διαλόγων με τα παιδιά...
...δεν το κρύβω αλλά είναι ότι καλύτερο μου έχει τύχει σε αυτή τη ζωή μακράν, απλά είναι τόσο υπέροχο που το κρατώ (εγωιστικά βεβαίως) μόνο για τον εαυτό μου και δεν το μοιράζομαι δημοσίως...

scalidi said...

Καλά κάνεις κι έτσι πρέπει. Εγώ ενθουσιάστηκα πολύ, γιατί είναι κάτι διαφορετικό για μένα, όπως καταλαβαίνεις. Δεν το βρίσκω κάθε μέρα.

Orelia said...

α, μα σταζεις μέλι!!!... :))

scalidi said...

Δεν φταίω εγώ, ο μπόμπιρας με κατέκτησε ;)))))

witch of daffodils said...

η αθωότητα που σκλαβώνει!

scalidi said...

Απολύτως. Γι' αυτό εκτίμησα δεόντως και την απρόσμενη δήλωσή του "είσαι πολύ όμορφη" κι ας ήμουν άβαφη, άφτιαχτη κι άπλωνα ρούχα, μες στην αντηλιά...
Απλώς του χαμογελούσα. Κι αυτό έφτανε.

Babis Dermitzakis said...

Γεια σου Σταυρούλα. Με τον πιτσιρίκο περιμένω τη συνέχεια. Για τη Μαρία Χούκλη συμφωνώ απόλυτα, είναι η πιο συμπαθητική τηλεπαρουσιάτρια που έχω δει ποτέ. Φιλιά.

scalidi said...

Καλώς τον Μπάμπη! Μας χρωστάς ένα κέρασμα, δεν το ξεχνάμε. ;) Θα κανονίσουμε να έρθει και η Maria Ir. που πολύ το θέλει.

Τον πιτσιρίκο τον αφήνω ήσυχο να ζήσει την παιδική του ηλικία, μακριά από το αδιάκριτο βλέμμα μου.

Babis Dermitzakis said...

Εγώ δεν το ξέχασα, εσείς το ξεχάσατε, περιμένω τηλέφωνο, πού και πότε. Πολύ ωραία που θα είναι και η Μαρία.
φιλιά.

scalidi said...

Μπάμπη, θα το κανονίσουμε. Και θα είμαστε όλες, εννοείται.

el-bard said...

Καλά αυτά για την τηλεόραση. Για τη Χούκλη συμφωνώ απολύτως. Αλλά δεν είναι μόνο βλαβερή ακτινοβολία. Έχει και τα καλά της η τηλεόραση.Τον Εφιάλτη στην Κουζίνα, ας πούμε...

el-bard said...

Καλά αυτά για την τηλεόραση. Για τη Χούκλη συμφωνώ απολύτως. Αλλά δεν είναι μόνο βλαβερή ακτινοβολία. Έχει και τα καλά της η τηλεόραση.Τον Εφιάλτη στην Κουζίνα, ας πούμε...

scalidi said...

Σωστά. Μην το γελάς.
Καθόλου.
Μου είναι πολύ γνώριμες οι αντιδράσεις των ιδιοκτητών εστιατορίων.
Μου θυμίζουν γνωστές που προτείνω να τις μακιγιάρω, δέχονται, είναι όλο παρατηρήσεις κατά τη διάρκεια τις οποίες εγώ αγνοώ και παραβλέπω φυσικά για να κάνουμε δουλειά της προκοπής, ναι δεν είμαι καθόλου συγκεντρωτική και απόλυτη καθώς γνωρίζεις ;), -αλλιώς καλές ήταν και άβαφτες γιατί να βασανιζόμαστε αδίκως άμα είναι να μην πετύχουμε μια κάποια βελτίωση;- και μόλις δουν την εκδοχή του εαυτού τους που τους δίνω -πιο λαμπερή και φωτεινή εκδοχή, που αναδεικνύει σαφέστατα τα πιο κολακευτικά τους χαρακτηριστικά- φρικάρουν, δεν αντέχουν την εικόνα του εαυτού τους που "βλέπει" ένας απέξω και τη δημιουργεί... Η πρώτη αντίδραση είναι "δεν είμαι εγώ". Εσύ είσαι, ρε παιδάκι μου, απλώς σε είδαμε λίγο πιο εντυπωσιακά ωραία, πάρτο απόφαση. Και δεν ξαναβάφονται...
Καταλαβαίνεις, το πολύ καλό για να είναι αληθινό δεν το τολμά εύκολα κάποιος κι ας είναι εκεί και τον περιμένει.
Έτσι και με την τηλεόραση.