Friday, May 01, 2009

Η μέρα της σφαγής των λουλουδιών

Μποτιλιαρισμένοι στις εξόδους της πόλης, μέσα στα τσίγκινα κλουβιά με ρόδες για να ξεφύγουν από την πόλη και τον εαυτόν τους που καθρεφτίζεται στις διάφανες βιτρίνες της. Ωραίος Μάης που σε ελευθερώνει. Πώς σου το είπε η φίλη, που έχει δεσμευτεί για τα καλά, όταν της είπες ότι νιώθεις πιο ελεύθερος άνθρωπος από ποτέ; "Ναι, καταλαβαίνω τι λες. Έχω νιώσει κι εγώ έτσι μια φορά". Λαμπρά. Μαγικά. Μαγιάτικα. Να ξεφύγουν από τον κύριο στη γωνία, έξω από το ζαχαροπλαστείο, με την ηλικία ίσως του πατέρα μου και γένια σαν τα δικά του στο ηλιοκαμένο του πρόσωπο. Μια χουφτίτσα κόκκαλα και μια στάλα σάρκα, ρημαγμένη. Τρώει ένα κουλούρι. Σε κοινή θέα. Ντράπηκα που ήμουν εγώ ο θεατής. Να άνοιγε η γη να με καταπιεί.
Οι άλλοι μέσα στα αυτοκινητάκια τους. Βρίζονται με τη γυναίκα και τα παιδιά και ίσως και την πεθερά. Κάτι τέτοιες ώρες ευγνωμονώ τη δημοσιογραφία που με θέλει στο γραφείο τις αργίες και την προηγούμενη εγώ να αργοασχολούμαι. Αντίθετα απ' όλους. Και μουντζώνονται στο φανάρι, γιατί άλλαξε γνώμη και δεν έστριψε την τελευταία στιγμή. Και ο πισινός τρελάθηκε, σε αμόκ έχει πάρει τα χέρια του από το τιμόνι και μουντζώνει. Και πατάει το γκάζι ταυτόχρονα στη στροφή. Εν εξάλλω. Έξω Μάιος. Ταλαιπωρημένα λουλούδια σε κουβάδες. Με νερά. Τα λυπάμαι σήμερα τα λουλούδια. Εγώ διέπραξα τη δική μου σφαγή στο ανθοπωλείο χθες. Με τον καινούριο ανθοπώλη που έχει όρεξη και μιλάει για τα λουλούδια και μου λέει κολπάκια για να τα διατηρώ, κι εγώ του λέω για τα λουλούδια του παππού μου που τότε κι αν τα έσφαζα μικρή. Κινέζικα γαρίφαλλα και φούξια τριαντάφυλλα να φιλτράρουν τον αέρα του σπιτιού. Σε βάζο. Στο γραφείο μια ξεραμένη φρέζια, μέσα σε νερό. Βλαστάρι που δεν άνθισε. Μου φαίνεται σήμερα έχει βγάλει ένα ξερό άνθος. Μου φαίνεται. Και τι δεν μου φαίνεται.
Τα ράδια-τηλέφωνα λένε για τις πορείες στο κέντρο. Και παίζουν "Το μεσημέρι καίει το μέτωπό σου", όπως περνάω από μπροστά του. Καίει. Ο κύριος στη γωνία ισχνός και μαραζωμένος περιφέρει τα χαρτόκουτά του. Και την άστεγη όψη του. Η πορεία είναι για το κέντρο, όχι για τις γωνίες, καλέ μου φίλε. Δεν είναι για σένα αυτά. Θα σε ποδοπατήσουν άμα περάσουν από μπρος σου. Θα τους εμποδίζεις. Να διαδηλώσουν. Άσε που είναι και πολύ μελό η φιγούρα σου και δεν μπορείς ούτε σ' ένα λογοτεχνικό κείμενο να πρωταγωνιστήσεις (άσε το δημοσιογραφικό θέμα, θα πουν ότι κιτρινίζει). Θα πουν το συγγραφέα παρωχημένο, άμα τον διαβάσουν, θα τον πούνε φτηνό κι εύκολο, άμα σε πάρει στα χέρια του να σ' αγκαλιάσει με το λευκό του χαρτί σαν μικρό κοτοπουλάκι να σε ζεστάνει. Και στο κάτω κάτω, δεν συμφέρεις, κανέναν. Ούτε ένα συγγραφέα, πάρ' το απόφαση. Θα πρέπει να μιλάνε γι' αυτόν και να πουν όσα δεν είπαν ούτε για το Χέμινγουέι. Κι εσύ δεν τον βοηθάς καθόλου. Με τα άγρια γένια σου, το βλέμμα σου που το φοβάμαι με την ανθρωπιά του και τα χέρια σου που κρατούν λαίμαργα το κουλούρι. Μηδέν. Κουλούρι. Σε συγγραφέα και άνθρωπο. Στο λευκό χαρτί. Σαν σφαγμένο λουλούδι σε βλέπω σήμερα. Συμπάθα με. Αυτό θέλω. Να με συμπαθήσεις.

10 comments:

Bitch said...

Η "σφαγή" δεν είναι σφαγή. Εϊναι η συμμετοχή του ανθρώπου στην πανδαισία της αναγεννώμενης φύσης...
Με την καλημέρα μου

aura voluptas said...

Με έριξες λίγο ψυχολογικά Σταυρούλα μου αλλά δεν πειράζει, πολύ ωραίο κείμενο .

Ευτυχώς που εγώ με τα λουλούδια και τα φυτά δεν τα πηγαίνω πολύ καλά ( έχω και κάτι αιώνες να αγοράσω ανθοδέσμη ) και τα καμαρώνω και τα θαυμάζω στους κήπους, στις αυλές και τις γλάστρες των άλλων . Διαφορετικά θα ένιωθα μεγάλες ενοχές ... Όποτε διάβαζα " σφαγή " φανταζόμουν αίμα να στάζει από κοτσάνια και μίσχους και είχα φρικάρει ! :-))

Καλό Μήνα να έχεις !!

Sue said...

Καλησπέρα,
συγχαρητήρια για την βράβευση. Χωρίς να έχω διαβάσει τα υπόλοιπα υποψήφια βιβλία της κατηγορίας, είμαι σίγουρη ότι την αξίζεις την πρωτιά. Και "εις άλλα" με υγεία και πολύ ευαισθησία - όπως άλλωστε συνηθίζεις.

Καλό βράδυ!


ΥΓ: Μελαγχολικό έως σκληρό το ποστ αυτό, αλλά ευτυχώς οι τελευταίες γραμμές του διαψεύσθηκαν περίτρανα.:)

Sue said...

Διορθώνω: και εις άλλα χωρίς εισαγωγικά - τα εισαγωγικά έπρεπε να μπουν μόνο στο καθαρευουσιάνικο "εις"

aura voluptas said...

Τώρα έμαθα κι εγώ το νέο το καλό !!

Χαίρομαι πολύ και ειλικρινά για εσένα Σταυρούλα . Μπράβο, μπράβο !! :-))))

Julia Gkanasou said...

Σταυρούλα μου,
ειλικρινά συγχαρητήρια για το βραβείο του Διαβάζω, το βιβλίο το αξίζει απόλυτα.
Ελπίζω και, κατά τα άλλα, όλα καλά.
Σε φιλώ.
Τζούλια

scalidi said...

Bitch, καλώς ήρθατε εδώ.
Η σφαγή είναι σφαγή, όπως η ζωή είναι ζωή και ο θάνατος, θάνατος. Τα θύματα και οι θύτες αλλάζουν, οι πρωταγωνιστές και οι δευτεραγωνιστές, οι ηττημένοι με λίγα λόγια. Μ' αυτούς είμαι. Και ο Μάης είναι μια ήττα του Φλεβάρη.

άουρα, ο Μάιος φταίει, όχι εγώ... Να σου έρχονται ανθοδέσμες εύχομαι για τους σωστούς λόγους, κι ας σφάζονται και λίγα λουλούδια στα πόδια μας, ενίοτε. Πώς θα περάσει η ζωή; Ευχαριστώ και για τα υπόλοιπα.

Sue, ευχαριστώ πάρα πολύ.Κάθε καλό εύχομαι με τη σειρά μου.Αντιγράφω και πάλι εδώ "Η Τέχνη είναι η νίκη των ηττημένων", Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης.

Ευχαριστώ, Τζούλια. Να είσαι καλά.

Τζων Μπόης said...

να ευχηθώ κι εγώ από καρδιάς και φυσικά ελπίζω να λάβω ειδική πρόσκληση (μαζί με τα αεροπορικά εισητήρια φυσικά) για τη Στοκχόλμη, όταν με το καλό θα πάρεις και το Νόμπελ...μη το κοροϊδεύεις, στη ζωή χρειάζεται να έχουμε υψηλούς στόχους και αργά ή γρήγορα όλα γίνονται με το δικό τους τρόπο!

Πάντως, μια ανησυχία την έχω με το σταριλίκι, αλλά ας ελπίσουμε ότι θα παραμείνεις ταπεινή, αν και εδώ που τα λέμε, αυτές οι ταπεινοφροσύνες είναι βρε παιδί μου εντελώς ξενέρωμα :)

Αναμένω με αγωνία το νέο σου βιβλίο, ειλικρινά.

scalidi said...

Ουφ, ξεφύσηξα με ανακούφιση. Είναι καλά ο Τζων Μπόης! Είπα κι εγώ μήπως από τον πολύ Παράδεισο, πήγες κατά κει, γιατί είχες μέρες να φανείς... Φτου, φτου, φτου! Χτυπάω ξύλο.

Σε ευχαριστώ πολύ, Γιάννη. Να είσαι καλά κι εσύ και να χαίρεσαι και να σε χαίρεται η οικογένειά σου.

Κι όπως λέει κι ένας ωραίος συγγραφέας, σοφός και πραγματικά σπουδαίος: πρέπει να γινόμαστε το βέλος που θα χτυπήσει το στόχο :))))))))))))))))))))))

聖諭 said...
This comment has been removed by a blog administrator.