Wednesday, April 08, 2009

Με περνάς απέναντι

Περπατούσα στο κέντρο της πόλης. Εκεί που οι δρόμοι της στενεύουν την καρδιά μας. Απορροφημένη στις σκέψεις μου τόσο, που εμπιστεύτηκα για να περάσω απέναντι σε ένα περίεργα απαιτητικό φανάρι, δύο αλάνια, δυο πιτσιρίκια που οργώνουν τους δρόμους με λουλούδια στα χέρια. Αυτά συνήθως ξέρουν καλύτερα από τον καθένα, ενδόμυχα πείστηκε ο ενστικτώδης εαυτός μου.
Και το πέρασα ανέμελα το φανάρι. Με πέρασαν τα παιδιά απέναντι. Συνέχισα το δρόμο μου. Ακόμα πιο βυθισμένη σε ένα δίλημμα βλακώδες. Αυτά με προσπέρασαν. Χαμογέλασα στην προσπέρασή τους, με ειρωνεία προς τον εαυτό μου. Παρακάτω σε άλλο σταυροδρόμι μια ακόμη πιο ενστικτώδης αντίδραση με έκανε να απλώσω το αριστερό μου χέρι στο πλάι. Χωρίς να ξέρω γιατί. Απλώς το έκανα. Κι ανέκοψα την πορεία του ίδιου μικρού που πήγαινε να περάσει απέναντι με κόκκινο φανάρι για τους πεζούς. Το αυτοκίνητο πέρασε ξυστά μπροστά μας. Ίσα που πρόλαβα. Μόλις είχα ξεπληρώσει το άδηλο χρέος μου προς το παιδάκι. Ταράχτηκα, μόλις συνειδητοποίησα τι είχε συμβεί. Προφανώς το ευρύ οπτικό πεδίο της γυναικείας φύσης είχε κάνει τη δουλειά του ερήμην μου. Αυτόματα. Όπως η αδρεναλίνη της στιγμής ξεκαθάρισε και τη λύση για το ανόητο δίλημμα.

5 comments:

Antoine said...

Αυτοί οι περίπατοι στις πόλεις... πόσο μοιάζουν ανάμεσα στους ανθρώπους!

;)

scalidi said...

Ναι, Αντουάν. Επιφυλάσσουν από τα πιο δυνατά ερεθίσματα και όχι πάντα ευχάριστα... :)

kiki said...

Το ένστικτο άπλωσε το χέρι σου...

witch of daffodils said...

Σταυρούλα,
μάλλον έχω ξεχάσει να βιώνω ακόμα και έναν περίπατο..όλα μηχανικά, σχεδόν χωρίς συναίσθημα.

scalidi said...

Ή απλώς ο εγκέφαλός μας λειτουργεί με πολύ διαφορετικό τρόπο απ' αυτόν που νομίζουμε, kiki. Άλλωστε χρησιμοποιούμε συνήθως ένα πολύ μικρό μέρος των δυνατοτήτων του. :)


witch, είναι πολύ απελευθερωτικό να περπατάς είτε ανάμεσα στους ανθρώπους είτε σε φυσικές ερημιές. Ακόμη κι όταν νομίζουμε ότι λειτουργούμε μηχανικά, ότι έχουμε βάλει τον εαυτόν μας στον "αυτόματο", τα συναισθήματά μας είναι εκεί, μέσα μας, ζυμώνονται και πλάθονται. Από μας εξαρτάται άμα θα τους δίνουμε σημασία. Κι αυτά δεν είναι πάντα οι καλύτεροι σύμβουλοι, μη νομίζεις. ;)