Friday, April 03, 2009

Κινηματογραφικά ψιχί-α

Ήθελα να γράψω για το "Slumdog Millionaire". Καθυστερημένα. Για την ευφυή του σεναριακή σύλληψη. Για τα απίστευτα παιδιά που παίζουν σ' αυτήν την ταινία. Για τα δάκρυα που δεν μπορούσα ούτε να ελέγξω ούτε να εκβιάσω. Μου τα έκλεβε τα δάκρυά μου. Η ταινία.
Γιατί ξέρω ότι η ζωή από μόνη της είναι ακόμα περισσότερο μελό. Γι' αυτό δάκρυσα. Για τη δυνατότητα ή την πιθανότητα να είναι η ζωή μας τόσο απίθανα δυνατή κι άγρια. Μην χάσετε την ταινία. Και τη θερμοκρασία της.
*
Διαβάζω και τα "Κινηματογραφικά φιλιά", ένα μαγικό βιβλίο.


3 comments:

kiki said...

Μα δεν ήταν καταπληκτική ταινία;;;

georgia said...

H ταινία είναι αριστούργημα. Χωρίς άλλα λόγια. Το βιβλίο θα το αγοράσω άμεσα! Φιλάκια!

scalidi said...

Ναι, kiki. Ιδίως η εμμονή του μικρού στην αγάπη και η αγάπη τελικά του αδερφού του με συγκίνησαν απίστευτα και κάτι μου θύμισαν: ότι είμαστε ικανοί για το καλύτερο και το χειρότερο, άμα πρόκειται για την αγάπη. :)

Γεωργία μου, μόλις διαβάσεις το βιβλίο, νομίζω ως πιο ειδήμων του φωτός και της αιχμαλωσίας του μέσα από φακούς, που είσαι, θα το εκτιμήσεις ιδιαίτερα.
Την ομορφιά του μπορεί να την αισθανθεί ο καθένας...