Wednesday, April 22, 2009

Η υπέροχη ομορφιά των 80 και κάτι

Ένα μάτσο κοριτσόπουλα. Πάνω από 80 ετών. Στο multiplex. Να ανεβαίνουν πάνω πάνω στις θέσεις, στην τελευταία σειρά, αναζητώντας μαζί με σένα την καλύτερη θέα και θέση και θέαση. Τις χάρηκα. Με τα λευκά ή λουλακί τους μαλλιά. Και το κέφι τους. Για ζωή. Η δική μου γυναικοπαρέα λίγο μετά τα τριάντα σέρνεται απογοητευμένη. Κυρίως από τον εαυτόν της. Και τη ζωή, τάχα μου, δήθεν και άλλα τέτοια συναφή.
*
Οι κοπελιές με τα ανέμελα γέλια των τόσων χρόνων, ανέβαιναν με κόπο τις σκάλες στη σκοτεινή αίθουσα. Φορούσαν γυαλιά ηλίου, γιατί κάτι τα λέιζερ για τον καταρράκτη κάτι ο καιρός, τα μάτια τους είναι πιο ευαίσθητα. Τουλάχιστον έχουν απωλέσει την άχρηστη ευαισθησία των 30 και κάτι. Πολύ σημαντικό. Δεν κολλάνε να πάνε σινεμά. Δεν διαπραγματεύονται ώρες για την πιο απλή έξοδο και στο τέλος να μην την τολμάνε, λες και θα παντρευτείς τον πρωταγωνιστή στο σινεμά και πρέπει να το σκέφτεσαι μια ζωή -για τον Κλάιβ Όουεν άλλωστε δεν χρειάζεται να το σκεφτείς καθόλου, I do με το πρώτο- και τα κορίτσια, που λέτε, με τα αργοκίνητα σώματα και τις παλλόμενες ψυχούλες, σχολίαζαν, σχολίαζαν, σχολίαζαν. Τιτίβιζαν ελεύθερες κι ωραίες. Πολύ ωραίες.
*
"Μα, τι χαριτωμένη, αυτή η κοπελίτσα!", για την Τζούλια Ρόμπερτς έλεγε η μία. "Όχι, και κοπελίτσα ακόμα η pretty woman", σκεφτόμουνα δίπλα τους κι εγώ. "Κι αυτός ο νεαρός μια χαρά είναι", συνέχιζε η άλλη. "Μια χαρά είναι μόνο; Ο Κλάιβ Όουεν;", θα με τρελάνουν τα κορίτσια με τα γούστα τους. Συγκρατήθηκα μιας και ήθελα να τους πω να πάνε να δουν τον Ίστγουντ που πάω στοίχημα θα κόβανε φλέβες για πάρτη του. Και με κάνανε να χαμογελάω μέσα κι έξω μου.
*
Και της Τζούλιας και της Λίζας, τέτοια ονόματα είχαν τα κορίτσια, σας το ορκίζομαι, τους φαινόταν περιπεπλεγμένη πολύ η πλοκή. Τόση βιομηχανική κατασκοπεία πια, το είχαν το δίκιο τους. Και μιλούσαν για την Αθήνα που γεννήθηκαν. Για τα πατρικά τους σπίτια στην Πατησίων που τώρα στεγάζουν καταστήματα ρούχων. Και για τον κόσμο που άλλαξε, αλλά το καινούριο έρχονται να μάθουν στο σινεμά. Αυτό τις απασχολεί. Και μου δίνουν τόση χαρά. Πονάνε τα αρθριτικά τους αλλά δεν τις εμποδίζει να είναι έξω στον κόσμο, στη ζωή.
*
Οι δικοί μου έχουν κλειστεί μέσα με τα ντιβιντί και τις ταινίες και τις μουσικές που κατεβάζουν από το ίντερνετ. Είναι πάντα πολύ κουρασμένοι για βόλτα στον ήλιο, για περίπατο στην εξοχή, για μια επίσκεψη στη θάλασσα. Είναι όλο μπλεγμένοι με το γραφείο, τους διευθυντές και τους συναδέλφους. Παραπονιούνται για τα λεφτά, ενώ τα έχουν και στο κάτω κάτω δεν τα κάνουν και τίποτα που να τους δίνει ευτυχία. Δεν τους νοιάζει τίποτα. Δεν ξέρω πότε θα ταρακουνηθούν ή αν θα τους συμβεί ποτέ αυτό. Ούτε ο διπλανός τους ενδιαφέρει ούτε καν ο φίλος. Δεν πάνε σε κηδείες, σε νοσοκομεία, σε γειτονιές -σαν τη δική μου- δεν θέλουν καλά καλά να περνάνε που μπορεί να δουν και κάποιον να υποφέρει φάτσα φόρα μπροστά τους. Περιφέρουν μια άχρηστη τάχα μου ευαισθησία που μπορώ με δυο μου λέξεις να τη στηλιτεύσω, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να την αναστρέψω.
*
Δεν βρίσκουν να παρκάρουν, δεν βρίσκουν λόγο κι αιτία και χρόνο να δώσουν λίγη χαρά στον άλλον και στον εαυτόν τους. Δεν φτάνουν εκεί που θέλουν. Δεν ξέρω καν αν θέλουν τίποτα. Δεν φεύγουν από το πατρικό τους και την επίδρασή του. Δεν πιάνουν σπίτια δικά τους. Δεν μπορούν τις σκοτούρες και την καθημερινότητα, ενώ η ίδια τους λιώνει, χωρίς να το παίρνουν χαμπάρι. Ζουν μια απαθή εφηβεία σε διάρκεια που με τρομάζει.
*
Αναρωτιέμαι τι γέροι θα γίνουμε, άμα γίνουμε. Τώρα είμαστε χειρότερα από γέροι. Με φαντάζομαι στα 80 μου, παθιασμένη γριά που θα σέρνομαι στα σινεμά της εποχής -τίποτα διαστημικά με ασανσέρ να μην κουράζονται τα τριμμένα μου γόνατα- για να βλέπω τον Κλάιβ Όουεν του 2059. Έτσι, Τζούλια; Να την σκαπουλάρουμε από την άνοια, την παράνοια και την απάθεια.



8 comments:

ΙΩΑΝΝΗΣ ΞΕΝΙΔΗΣ said...

Oι μεγαλύτεροι, Σταυρούλα, είναι πιο δυνατά σκαριά.Χαίρομαι τους ηλικιωμένους που ξέρουν πως είναι πιο κοντά στον θάνατο κι όμως εξακολουθούν να 'ναι περίεργοι και να ψάχνουν...χρόνια πολλά.

scalidi said...

Έτσι, διαπιστώνω. Έχω μεγαλώσει με όλους μου τους παππούδες και τέλος πάντων είμαι δέκτης των ιστοριών τους και καλός αγωγός της περιέργειάς τους. Τους χαίρομαι κι εγώ για το κουράγιο τους και την αγάπη τους για τη ζωή.

witch of daffodils said...

Σταυρούλα, χτύπησες κέντρο as usual :)
Φαντάζομαι πως αυτά τα κορίτσια ξέρουν πια πολύ καλά πως τα ωραία πράγματα δεν είναι για να τα προσπερνάς, δεν υπάρχει περιθώριο.

Τι κρίμα να το καταλαβαίνουμε στην τρυφερή ηλικία των 80!

scalidi said...

Σωστά, μάγισσά μας. Ξέρουν ότι οι στιγμές δεν επιστρέφουν ούτε γυρίζουμε να ξαναζήσουμε τη ζωή μας. Κάλλιο αργά παρά ποτέ... :)))))))

Orelia said...

απέχοντας ακριβώς τριάντα χρόνια πριν το 80 και κάτι.., ήθελα πολύ να αφήσω ένα σχόλιο όταν το πρωτοδιάβασα το κείμενο σου αυτό γιατί και μου άρεσε και με συγκίνησε αμφιδρομα κι ας είμαι στη μέση.., και κυρίως για τον προβληματισμό το δικό σου για τους κοντά στην ηλικία σου ανθρώπους
δεν τα κατάφερα να βάλω σε λογική σειρά τις σκέψεις-απόψεις μου, δεν το έκανα
χαίρομαι όμως που βρήκε ανταπόκριση απο άλλους.. :))

[θεωρώ ωστόσο υποχρέωση μου να σημειώσω πως οι σκέψεις μου κάθε άλλο παρά απαξιωτικές είναι..:)]

scalidi said...

Ορέλια, κι εγώ σε 50 τους πλησιάζω. Μακάρι να φτάσω, άμα είναι να φτάσω. Τους αγαπάω αυτούς τους νέους-ηλικιωμένους με ψυχή και πνεύμα που έχουν να σου δώσουν σοφία ζωής, χωρίς καν να το επιδιώξεις ή να το επιδιώξουν. Έχω έναν υπέροχο τέτοιο φίλο 92 ετών που μοιάζει 70 και με εμπνέει καθημερινά η αγάπη του για ζωή κι αγάπη και χαρά και δημιουργικότητα και αισιοδοξία.

Orelia said...

είσαι τυχερή :))
πολύ τυχερή!
θα φτάσεις
αμέ :)

聖諭 said...

體育,衛視,教育網,教育局,字典,大學,教育,教育,教育局,大學,教育大學,辦公室,體育,津貼,教育網,教育局,美髮,育達商職,教育館,緯來,教育局,廣播電台,教育處,教育局,教育大學,教育,教育局,育嬰假,教育網,月眉,性教育,育英,育英護專,教育,幼兒教育,喜滿客,天堂,喜來登,夢時代,影城,壽喜燒,京華城,喜帖,喜餅,壽喜燒,假期,西喜,喜帖,牧羊犬,夢時代,喜鴻,春喜,喜多,喜羊羊,天喜,喜帖,壽喜燒,喜樂蒂,燒肉店,喜歡,喜歡你,喜宴場地,喜美,皆大歡喜,喜歡,歡喜,喜來登,喜帖設計,墨水匣,婚禮