Monday, March 16, 2009

Λισαβόνα,Αλέξάνδρεια, Βούρβουρα, Νέα Υόρκη

Πριν χρόνια στο κέντρο της Αθήνας, είχα δει ένα σωσία του Καβάφη. Εξωτερικά. Όπως θα ήταν ο ποιητής ίσως νέος. Με τάραξε η όψη του τότε. Χλωμά χαρακτηριστικά. Μαύρο κουστούμι. Λευκό πουκάμισο. Παπιγιόν μαύρο. Σαν νεκροθάφτης. Λίγο κοντό το παντελόνι για το ύψος του άντρα. Λοξά κομμένα μαλλιά σαν του ποιητή σε προσωπογραφίες διασωσμένες κι εκείνα τα στρογγυλά γυαλιά.

Τον θυμήθηκα χθες βράδυ που είδα την ταινία για "Τη νύχτα που ο Φερνάντο Πεσόα συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη". Κράταγα την αναπνοή μου σ' όλη τη διάρκεια της προβολής. (Και η παρέα μου που προτιμούσε στην αρχή να πάμε για καφέ και να μην δούμε την ταινία κι ενθουσιάστηκε μετά, περισσότερο κι από μένα).Όλο έβαζα κάτω με το μυαλό μου ημερομηνίες να διακριβώσω άμα ήταν αληθινή η συνάντηση. Και ο μάρτυράς της. Μόλις αφέθηκα, δεν με πείραζε πια ούτε αν είχαν συναντηθεί ούτε αν δεν είχαν. Φτάνει που συναντιούνται στη σκέψη των ανθρώπων που συναντούν την ποίηση. Και φτάνει που συναντήθηκαν στη φαντασία των δημιουργών της ταινίας. Εξαιρετικό τόλμημα. Απόλαυσα την ατμόσφαιρά του και την απαγγελία-ερμηνεία του Μηνά Χατζησάββα στα ποιήματα του Καβάφη. Λειτουργικό εκ του αποτελέσματος το εύρημά τους. Μαγευτικά τα πορτογαλέζικα και η Λισαβόνα του Πεσόα. Το φιλμ το είδα όπως ακούω τα αγαπημένα μου αισθαντικά φάδος, παρόλο που εκείνα δεν ξέρω τι λένε, απλώς τα αφουγκράζομαι.

4 comments:

Τζων Μπόης said...

τι να λένε αλήθεια τα fados...
της Λισσαβώνας είναι τα πιο χαρούμενα και της Κοίμπρα τα λυπημένα...
λένε για τη θάλασσα, για τη μοναξιά, για την αγάπη, για τον πόνο των ναυτικών, για τα ταξίδια, για αυτούς που μένουν πίσω, για αυτούς που ταξιδεύουν, για την ξενιτιά...
...αν γράφονταν σήμερα τα fados, θα μιλούσαν για την οικονομική κρίση, για την πτώση των χρηματιστηρίων, για την χρεοκοπία των επιχειρήσεων για την παγκοσμιοποίηση, για την απο-παγκοσμιοποίηση, για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και άλλα τέτοια πονεμένα πράγματα...

Του Ευαγγελισμού θα ανοίξω ένα λευκό Alvarinho που είχω φέρει από το Πόρτο, φυσικά συνοδεία μπακαλιάρου, που είναι και το εθνικό φαγητό των Πορτογάλλων, σκέφτομαι απλά εάν θα κάνω και σκορδαλιά ή θα το συνοδεύσω με...μπακαλιάρο για να ολοκληρώσω έτσι την πορτογαλλική γαστριμαργική πανδαισία....

scalidi said...

Λίγο να με βοηθήσουν οι συνθήκες, Γιάννη, και θα μάθω τι λένε τα φάδος. Έχω σκοπό να μάθω τη γλώσσα τους. Εκείνη της ψυχής τους βέβαια, μια χαρά την ακούω...

Ένα φάδος για την οικονομία, μάλιστα. Δεν νομίζω ότι τον πόνο τον νοιάζουν τα λεφτά, υπάρχει και χωρίς αυτά, όπως και η νοσταλγία και η μελαγχολία και η χαρά. "Εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί". Εσύ μπορείς να το παραλλάξεις "εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε εστέτ", για σένα...

Μπακαλιάρος και κρασί είναι τα σίγουρα, αλλά χωρίς σκορδαλιά θα ανέβει η πίεση, οπότε είναι θέμα υγείας, must το σκόρδο για την καρδιά, κυριολεκτικά. Μην το σκέφτεσαι, ζούμε και κρίση...

Τζων Μπόης said...

Οι μπουκαμβίλιες σου πάντως άλλο πράμα!

κάτσε καλά γιατί ετοιμάζω ποσταρίσματα λουλουδιασμένα :)

scalidi said...

Ωχ! Προβλέπεται σφοδρή μάχη με άνθη και για άνθη, διότι διαθέτουμε και εφόδια, κύριε...