Tuesday, March 10, 2009

Γλωσσοκοπάνα βία

Κατέβαιναν πίσω μου στις κυλιόμενες του μετρό. Και την τυραννούσε, θεέ μου, τόσο. Με τα λόγια του. Ψυχολογική βία με τα όλα της. Γλωσσοκοπάνα βία. Φοβόμουν ότι θα τη σπρώξει να τη ρίξει κάτω. Κι αυτή μένει μαζί του. Παίζοντας τον ωραίο ρόλο του θύματος. Με χτυπούσαν οι λέξεις του βαθιά στην καρδιά. Σκέψου εκείνη...

Και μετά στις πιο κάτω σκάλες, μια γυναίκα-δυνάστης. Ακριβής αντικατοπτρισμός της ίδιας λεκτικής βίας. Εκείνη του μιλούσε λες κι ήταν ο δούλος που την υπηρετούσε. Και η δικιά της βία μου τρύπησε τ' αυτιά. Κι άλλα τύμπανα του πολέμου. Μέσα στα ζευγάρια. Από τους χειρότερους πολέμους. Με πολλά θύματα. Και θύτες.

Σκέψου άμα δεν έχεις να γείρεις σ' ένα φιλόξενο ώμο ούτε μέσα στο ίδιο σου το σπίτι...

8 comments:

Orelia said...

σκέψου..
βεβαια υπαρχει κι η άλλη λογικη
πως μερικοι εχουν αναγκη τους άλλους μερικους αντικατοπτρισμους τους
ωστοσο, δεν ειναι λιγες οι φορες που σταθηκα να παρατηρω τα ίδια
καλημερα ναχεις

scalidi said...

orelia, τη βία πάντως δεν την έχει ανάγκη κανείς και πραγματικά έχω ταραχθεί σήμερα με τις τραγωδίες στα σχολεία. το πρώτο που πληγώνει αυτός ο κόσμος είναι η παιδική ψυχή...

kiki said...

Τραγικό δεν είναι να υπάρχει αυτό μέσα στο ίδιο σου το σπίτι; Τι είναι αυτό άραγε που κάνει έναν άνθρωπο να μένει ενώ έχει την οικονομική δυνατότητα να φύγει; Ο φόβος; Η συνήθεια; Το ότι αυτό συνέβαινε και στο πατρικό του σπίτι και το αποδέχεται; Άβυσσος η ψυχή...

scalidi said...

kiki, είναι διάφορες ψυχοπαθολογίες, οι ειδικοί έχουν τις δύσκολες απαντήσεις γι' αυτά. Αλλά είναι τόσο θλιβερό να το συναντάς και να μην μπορείς να αντιδράσεις, γιατί είσαι ένας ξένος ωτακουστής και σε πνίγει αυτό και κάπου πρέπει να το πεις, μπας και σου φύγει η θλίψη ή ο θυμός... Γίνεται να είσαι μάρτυρας της βίας και να παραμένεις στη σιωπή σου;

witch of daffodils said...

παίζοντας το ρόλο του θύματος...συχνά ως επιλογή (ανομολόγητη) γιατί η αποποίηση του ρόλου και πονάει αλλά και ξεβολεύει..

scalidi said...

Και ελευθερώνει, βεβαίως, witch. Και η ελευθερία ή τουλάχιστον η αναζήτησή της θέλει γερά κότσια, σε κάθε επίπεδο της ζωής.
Πονάει κανείς μια φορά, αλλά κατακτά τη ζωή του, την κερδίζει, ενώ μένοντας εκεί, πονάει για πάντα και συνήθως αρρωσταίνει και κάνει κακό και σε άλλους όπως τα παιδιά του. Για να το συνδέσω και με το σημερινό.

Orelia said...

ειμαι σαφως υπερ της αναζητησης και της παλης για ελευθερια
οπως και για τον σεβασμο του άλλου
ωστοσο, υπαρχει κι η πλευρα που θιγει, οπως την θιγει ο/η witch με αποτελεσμα αρκετες φορες η ωθηση και η αλλαγη ρολου σε τετοια τομα να τα βγαζει εντελως εκτος προσωπικης διαθεσης
τα γεγονοτα στα σχολεια, ακομη κι αν δεν εννοουμε τα ιδια, απιθανο βεβαια, με συνταραξαν και μενα
διδασκω σε μια δυσκολη γειτονια
αρκετα χρονια
δεν ειχαμε μεταξυ των περιοικων τετοια φαινομενα εντος σχολειου και εκτος αυτου ομως, στην γειτονια
ανησυχω ιδιατερως, οχιμονο για την κορη μου αλλά γενικοτερα για τις επιρροες αυτων των φαινομενων σε "ευαισθητες" μεριδες πληθυσμου και την μιμιση ως αποτελεσμα αυτων των επιρροων
δε παυω ωστοσο να ελπιζω και να παλευω προς την αντιθετη κατεθυνση
φιλιά

scalidi said...

Για τα ίδια λέμε, orelia. Καλή δύναμη, σου εύχομαι. Να συνεχίσεις.