Thursday, June 12, 2008

Όπου φύγει φύγει - Φυγείν αδύνατον

Στα πενήντα φεύγα του, με λευκό κεφάλι πια, ξεστομίζει μια χούφτα λέξεις προς το νεαρό παλικαράκι απέναντί του, με απόγνωση: "Ρε φίλε, δουλειά ψάχνω, μήπως ξέρεις τίποτα;".

Την ίδια ώρα ο πληθωρισμός και η τιμή του πετρελαίου ανεβαίνουν. Στην εικονική οικονομία που η πραγματικότητα αδυνατεί να συλλάβει. Οι γραμμές με μετοχές και αριθμούς τρέχουν καλπάζοντας στις οθόνες των χρηματιστηριακών αγορών όλου του κόσμου. Αναβοσβήνουν σταφταλίζοντας, καθρεφτιζόμενες στα μάτια των "νικητών" που γυαλίζουν. Για πόσο ακόμα; H ξέφρενη κούρσα των ανυποψίαστων pixels πού "κρασάρει"; Οι ηττημένοι, από την πείνα, δεν έχουν όραση να δουν την ίδια τη φρίκη.

Τυφλώθηκε ο Οιδίποδας.

Οι ώρες εργασίας, λέει, αυξάνονται, δηλαδή πού πάνε; Ξεπερνούν τις 24 ώρες το 24ωρο; Ποιος Θεός του Χρόνου μπορεί να το κάνει αυτό; Ύβρις-Άτη-Δίκη, αγαπητοί μου. Έλεος, φόβος και κάθαρση.
Ποιος θα είναι εκείνος που θα απομείνει θεατής να την απολαύσει την κάθαρση;

3 comments:

ΙΩΑΝΝΗΣ ΞΕΝΙΔΗΣ said...

Κάποτε λέγαμε "όπως στρώσεις και θα κοιμηθείς".Νομίζω πως αυτό το λέγαμε σε κάποιο μακρινό παρελθόν.Σήμερα νιώθω πως οι εξελίξεις στη ζωή μας αποτελούν υπόθεση μεταφυσικής."Έχει ο θεός", "ό,τι βρέξει ας κατεβάσει", λες και ΟΛΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΕΡΗΜΗΝ ΜΑΣ!!!Αυτή η μοιρολατρία από την οποία εξορίζουμε τη σχέση αιτίας και αποτελέσματος με εκνευρίζει αφάνταστα!
Σε χαιρετώ.

. said...

Εμενα ολο αυτο το μεταφυσικο κολαστηριο με οδηγει σε ενα μελαγχολκο συμπερασμα ...
Λιγοι κουκοι δεν φερνουν την ανοιξη ...
Δυστυχως ο Γιαννης εχει δικιο ..και δυστυχως οι λίγοι ματώνονται στις τσεπες των πολλων


Σταυρουλα ολα ομορφα τα εχεις κανει εδω μεσα και τα χρωματα ειναι ενα χαμόγελο αισιοδοξιας μεσα στο τουνελ που βρικομάστε .


Ιωαννα

scalidi said...

Κ. Ξενίδη, καλώς ήρθατε εδώ. Αυτό ακριβώς ειρωνεύομαι κι εγώ: τη μοιρολατρεία που υιοθετούμε για να καλύψουμε το βόλεμα και την αδιαφορία μας. Και το πόσο εύκολα η ανάγκη χτυπάει και τη δική μας πόρτα...

Γλυκιά Ιωάννα, σε ευχαριστώ. Λίγο φως, έστω και τεχνητό το χρειάζονταν αυτό το ιστολόγιο. Το περισταστικό που περιγράφω, είναι πραγματικό με τον άνεργο μεσήλικα και μου μάτωσε την καρδιά. Θα μπορούσε να είναι πατέρας μου και ζητούσε απεγνωσμένα μια δουλειά. Πώς το λέγανε αυτό παλιά; Δικαίωμα στην εργασία; Η απόλυτη ειρωνεία...Το κακό είναι ότι όλοι κοιτάμε την τσέπη μας.