Tuesday, June 03, 2008

Στη μοναξιά των δρόμων




Κατέβηκα από τα σκαλοπάτια και τον πήρε λοξά το μάτι μου. Τον είχαν ξαπλάρει απέξω απ' το σκουπιδοτενεκέ. Ελπίζω να μη μείνει εκεί για πολύ ώρα* να βρεθεί καμιά τρυφερή παιδική καρδιά και να τον πάρει μαζί της... Για να μην μείνει εκτεθειμένος στα αδιάκριτα βλέμματα σαν και το δικό μου. Προφανώς εξορίστηκε από κανένα εφηβικό ή φοιτητικό πια δωμάτιο.


4 comments:

paroussa said...

Γειά σου Σταυρούλα,

Φέτος τόν χειμώνα, μετά από ένα γερό ξεκαθάρισμα που έκανα στό πατάρι, ήλθαν στό φως ξεχασμένα παιχνίδια και κούκλες των παιδιών, πού δέν ήθελα να πετάξω, αλλά καί δέν είχε νόημα νά τα κρατήσω άλλο.Προσπάθησα να τα δώσω αλλά κανείς δέν τα ήθελε εκτός κι άν τα πήγαινα εγώ σέ μέρη που μου υπέδειχναν, πολύ μακριά καί μέ μεγάλη αδιαφορία.Σάν να μου κάνανε και χάρη.
Αφού μοίρασα κάποια σε γνωστά μου άτομα, ο άνδρας μου είχε τήν εξής ιδέα.
Κατεβήκαμε κάτω από τό σπίτι μας και στολισαμε μέ κουκλάκια τά μηχανάκια καί τα παρμπριζ των σταθμευμένων αυτοκινήτων. Ηταν πολύ ωραίο τό θέαμα καί οι λίγοι περαστικοί (ήταν περασμένα μεσάνυχτα)μας κοιτούσαν χαρούμενα!
Τήν άλλη μέρα δέν βρήκα ούτε ένα πεταμένο όχι μόνο στό πεζοδρόμιο, αλλά ούτε και στόν κάδο.
Είδες τί μου θύμησες;
Το είχα ξεχάσει.(νόμιζα...)

Φιλάκια!

scalidi said...

Παρούσα μου, καταπληκτική η ιδέα του άντρα σου...
Ξέρω ότι τον αρκούδο θα τον πάρει κάποιος από τη γειτονιά και θα τον δώσει στο παιδάκι του. Μόλις γυρίσω το βράδυ δεν θα υπάρχει εκεί έξω και είναι μια παρηγοριά αυτό...
Ε, καλά, πολύ μου άρεσε αυτό που κάνατε!

Alexandra said...

πονεμένα τρυφερός ο πάλευκος αρκουδάκος.

στο έχω πει στα σκουπίδια κάτι κάνεις και τα αλλάζεις...

scalidi said...

αλχαντρούλα, οικολόγα και υπέρ της ανακύκλωσης... λίγο επικίνδυνο, βέβαια, αυτό με τους ανθρώπους. φιλιά πολλά :)))
Όντως το βράδυ που γύρισαμ δεν υπήρχε στα σκουπίδια...