Monday, March 31, 2008

Έκοψες το Μάρτη

μόλις, από το χέρι σου.

Μόλις κατάλαβες ότι τελείωσε ο μήνας
που μαζί με τους Αύγουστους
θα σέρνει τη ζωή σου.

Πήρες το χαρτοκόπτη απ' το συρτάρι και τεμάχισες τις καημένες κλωστούλες.
Λευκό και κόκκινο.
Πάντα κλείνεις προς το λευκό της ενοχής.
Το κόκκινο το θες καλύτερα κρυμμένο μέσα σε πολύ πράσινο.

Παπαρούνες οι μέρες γέμισαν τους δρόμους τριγύρω
από τις πορείες που παίρνεις.
Ήρθε το τρένο και σε βρήκε.
Καθώς ήθελες.
Περίμενες βέβαια.
Καλώς.

Ανεμώνες πουλάνε στη γωνία.
Μαραμένες.
Μαδημένες.
Σε κοροϊδέψανε πάλι
και πλήρωσες
τρία ευρώ
για αέρα κοπανιστό.
Για την άνοιξη που φέτος ξεκαθάρισε το τοπίο.

Το Μάρτη τον έκοψες
και δεν τον έκαψες.
Δεν θα σουβλίσετε το Πάσχα.
Λόγω πένθους.
Άρα έπρεπε να τον τελειώσεις εδώ το μήνα, καθώς σε βολεύει.

Ένα μνήμα με το όνομά σου πάνω.
Μάρτιος του 2008.
"Να την κλείσετε καλά", παράκληση.
Έφυγες.

Μαζί με τις κλωστούλες τις χαρμόσυνες του Μάρτη.
Παραλίγο να κόψεις τη φλέβα σου με τον κόπτη.
Χάρτινη κι αυτή σαν τη ζωή.
Μελό θα έλεγαν άμα σε βλέπανε τραυματισμένη.
Δεν σε είδαν όμως.

Το μελό σου το πήρα εγώ
μόνο που το ξέρω.
Και κοροϊδεύω.
Το.

Έχεις το νόμισμα
για να περάσεις απέναντι.
Το κύλησα δίπλα σου.
Πιάστο και φύγε.
Να προλάβεις.
Τους άλλους.
Μην πας και τον βρεις στο είπα.
Άστον ήσυχο.
Πλήρωσα για τον αέρα σου.
Κοπάνα την.

Το Μάρτη μήνα
τον έκοψες στα δυο.

Κόκκικο
Λευκό


Στη μνήμη της Σ.Σ.

13 comments:

Τζων Μπόης said...

Τι ωραίο...

Ερχεται όμως ο Απρίλιος με τα κοψίδια του, το ω γλυκύ μου έαρ, τους επιταφίους του και άλλα πολλά και όμορφα...

...εκεί να δούμε τι θα γράψεις...

scalidi said...

Όσο για Επιτάφιο, δεν τον χάνουμε, αγαπητέ. Με τις βιολέτες του να μοσχοβολάνε. Και τις ψαλμωδίες από τον Άγιο Ανδρέα να φτάνουν στην κουζίνα μου...Και μετά στο χωριό, στον Αγιο Νικόλα, Επιτάφιο και Ανάσταση...

Και γλυκύ μου έαρ και φως των ομματιών μου, τι ωραίες λέξεις...

Στα κοψίδια λέμε όχι, καθότι δεν τρώμε το σουβλιστό αρνάκι, με τζατζίκι και σαλάτα τη βγάζω από μικρό παιδί, δεν έχει βρεθεί άνθρωπος να τον ψήσει της προκοπής τον αμνό, οπότε εγώ κάθε Πάσχα "νηστεύω". Μου ψήνουν κανένα κοτοπουλάκι στα κάρβουνα να αρτηθώ...

Ωραιοτάτη και η Καθαρά Δευτέρα ήτο, από τις καλύτερες του κόσμου φέτος :))))))

Τζων Μπόης said...

ΧΑΝΕΙΣ!

Μείνε συντονισμένη και θα δεις ξεροψημένο αρνάκι
εν ευθέτω χρ΄νω στο blog...

Μα Πάσχα με κοτοπουλάκι;

scalidi said...

Συνήθως είμαι η πιο καλοταϊσμένη (μου φαίνεται κιόλας) και η πιο τυχερή, μη νομίζεις, οι άλλοι νηστικοί περιμένουν να φάνε το συνήθως άψητο κρέας...

Εμένα λένε δύσκολη, εκείνοι μένουν νηστικοί.

Εσύ βλέπω έψησες την καημένη την τσιπούρα τη συγγένισσά μου... :))))))) Από μακριά κι αγαπημένοι και με την τσιπούρα...

Τζων Μπόης said...

χααααχαααα

δεν αφήνω λέπι!

αλλά εσύ αυτό το έγραψες εις μν;hμη κάποιου, εμένα τι με έπιασε να το ρίξω στο φαί?

scalidi said...

Στη μνήμη της γιαγιάς Σταυρούλας που μαγείρευε πολύ ωραία και ήθελε με το ζόρι να ταϊζει τους μουσαφιραίους της...
Θα της άρεσε νομίζω που το ρίξαμε στο φαϊ...

Έφτιαχνε καταπληκτικές γκόγκες, σπιτικά μακαρόνια χειροποίητα ζεματισμένα με βουτυράκι...
Α, ρε γιαγιά...

dr.Uqbar said...

Φλερτάρει με τη θλίψη, μα δεν την αφήνει μια έκρηξη λεβεντιάς να καταρρεύσει.

Καλώς σε ξαναβρίσκω!

Τζων Μπόης said...

ε τότε, πράγματι θα της άρεσε που μιλάμε για φαγητό

Dimitris Athinakis said...

"Μικρές ιστορίες", μεγάλες στιγμές. Ας τις πούμε μεγάλες. Κι ας είναι ό,τι είναι.

Καλησπέρα, Σταυρούλα μου.

Alexandra said...

κρατάω το νόμισμα, το λευκό της δικής τους αθωότητας, και την αγάπη γραμένη σε χαρτί με έναν κόμπο στο λαιμό και βουρκωμένα βλέφαρα.

φιλί και ζεστή φωτεινή αγκαλιά

scalidi said...

Αυτά κρατάω κι εγώ αλχαντρούλα μου, κι εκείνο το μήνυμα και το τηλεφώνημα της περασμένης Πέμπτης. Να μας φωτίζεις πάντα με την αγάπη σου...


Μικρές ιστορίες, Δημήτρη, απλώς, ανθρώπων. Την καλημέρα μου. :)))

Γιάννη, αφού σου είπα, φιλοξενία χωρίς φαγητό δεν γίνεται. Κι εκείνο που με μάθανε στο σπίτι μου, βαθύ βίωμα, είναι να τιμώ τη φιλοξενία και τη φιλοτιμία, μαζί με το φιλότιμο. Δηλαδή φαγητό σπιτικό σου φτιάχνουν μόνο φιλότιμοι άνθρωποι κι ανυπόκριτοι... :)

dr., η δική μου χαρά να δεις πόσο μεγάλη ήταν όταν σε ξαναβρήκα εγώ...
Λεβεντιά είναι να μπορείς να καταρρέεις.
Καλώς ξανάρθες...

Кроткая said...

σνιφ.

scalidi said...

κροτούλα, τι ωραία ταξίδια που κάνατε με τη Νίνα, σας ζήλεψα με τον ωραίο τρόπο...
Φιλιά και όχι δάκρυα :)