Thursday, March 13, 2008

Στην άκρη

Σαν μουρμουρητό επαίτη η άδεια φωνή
έμαθε να ζητάει τα εύκολα κέρδη.
Όπως μια θέση κενή σε παγκάκι της αρεσκείας της.
Είναι μακρά η σιωπή
και βαθαίνει.
"Δώσε μου κάτι, σε παρακαλώ"
συνεχές παραμιλητό
του ενικού της ανάγκης.
Δεν θα έχεις χάρη.
"Να χαρείς"
Κρεμασμένο χέρι να ζητάει.
Και ένα μανίκι ξηλωμένο στην άκρη.
Αν τραβήξεις την κλωστή, λες
θα γκρεμιστεί η ματιά που σπιθίζει σκυμμένη.
Αν αγγίξεις το χέρι
θα σπάσει ο πάγος στη δική σου σιγή.
"Παρακαλώ, κάντε στην άκρη"

10 comments:

Τζων Μπόης said...

γι αυτό μου αρέσει αυτό το μπλογκ...
δεν θέλω να πω περισσότερα, απλά ότι μου αρέσει τόσο!

scalidi said...

;))) (Αμφιτρύων στο βάθος, έστω και ασπρόμαυρος...)

Τζων Μπόης said...

ε ναι, δεν ήθελα να το κάνω θέμα γιατί θα νόμιζες ότι είμαι ψωνάρα :)

...αυτός πάντως ο ασπρόμαυρος Αμφιτρύωνας μου θυμίζει κάπως την κατάστασή του, πριν από 10 περίπου χρόνια...

εκείνη η αφημένη στην μοίρα της πισίνα μπροστά κάνει τη ζημιά ακόμα, αλλά που θα πάει, κάποιο κορμί δεν θα την τιμήσει κι αυτή στο μέλλον;

scalidi said...

α, γι' αυτό κάνεις εσύ βουτιές στο εστέτ μπλογκ, προετοιμάζεσαι... έχεις δίκιο για την πισίνα, αυτό σκέφτομαι κι εγώ χρόνια τώρα

σαν της αρβανιτιάς τη θαλασσίτσα δεν είναι τίποτα πάντως, όσα απέραντα γαλάζια του αιγαίου και πράσινα του ιονίου...

Τζων Μπόης said...

κοίταξε, κάνεις που κάνεις μια ανακαίνιση, φτιάχεις που φτιάχνεις τον τόπο, φτιάξε κι αυτή την πισίνα φάντασμα που έχει γίνει σκουπιδότοπος και στέρνα και χίλιες δυο βρωμιές...

ναι, το εστέτ μπλόγκινγκ είναι μια καλή ιδέα για μπλογκ, ελπίζω να έχω πρωτοτυπίσει :)

scalidi said...

έτσι είναι...

νομίζω ότι η επιτυχής σύνδεση των δύο μπλογκ είναι η πρωτοτυπία, αφού αυτό το ποστ με το κρεβάτι, αλλιώς το κατάλαβα μόνο του και αλλιώς όταν διάβασα την ιστορία που κρύβονταν από πίσω :)))))

Τζων Μπόης said...

ναι, εφόσον πλέον έχω τρελά βαρεθεί το blogging ψάχνω τρόπους επιμήκυνσης του χρόνου ζωής του...
με το φιλί της ζωής, όμως δεν ξέρω πόσοι τελικά επέζησαν :)

scalidi said...

ναι, και για μένα πια δεν έχει τόσο ενδιαφέρον,
άσε που δεν έχω χρόνο πια, ευτυχώς

κάτι μικρές εκλάμψεις, όμως, πολύ τις ευχαριστιέμαι, όπως τα χαμομήλια και τις πασχαλιές σου...μα, γιατί δεν έγινα βοτανολόγος;

(και με φιάλες οξυγόνο να ζούσε το μπλόγκινγκ, οι διακοπές ρεύματος θα του έδιναν τη χαριστική βολή...)

:)))))))))))))))

Τζων Μπόης said...

ε βέβαια, άσε που όταν επανέρχεται το ρεύμα όσα έχουν μείνει στο ψυγείο έχουν γίνει...λαπάς!

ναι, οι εκλάμψεις είναι που μας κρατούν ακόμα εδώ...
που να δεις όταν θα ανθίσουν και οι παπαρούνες, τι έκλαψη θα υπάρχει :)

scalidi said...

Να 'μαστε καλά, και το Πάσχα θα φέρω συγκομιδή από τους αγρούς να ευφραίνεται η καρδία μας...