Tuesday, January 22, 2008

Αλκυονίδες

μέρες -και νύχτες- που ζει κανείς, μάλλον δεν αντιλαμβάνεται ότι τις ζει, παρά μόνον αφού αυτές έχουν παρέλθει. Τώρα που σκοτείνιασε έξω, κατάλαβα πόσο ωραία ήταν η μεσημεριανή λιακάδα, αυτή η απαστράπτουσα που κάνει μπάνιο την ψυχή και την αφήνει να στεγνώσει το βράδυ στον ίσκιο.
Και όταν σε λούζει το φως δεν μπορείς να αρχίσεις να γράφεις αερολογίες ούτε να διαβάζεις αμπελοφιλοσοφίες.

8 comments:

ΠΡΕΖΑ TV said...

Πραγματικα σημερα ηταν πολυ ομορφη μερα...

demon said...

Μπορείς μονάχα να κλείσεις τα μάτια και να συλλέξεις όσα περισσότερα πετράδια χωρά η ποδιά σου!
την καλημέρα μου.
demon από www.blogosfaira.com

Τζων Μπόης said...

συμφωνώ και επαυξάνω...

ετοιμάζομαι για Ναυπλιάδα φωτογραφίας, είναι έτοιμη η φαρέτρα σου;

scalidi said...

χθες, εννοείς, π.t....

δεμον, καλό απόγευμα πια, ευτυχώς τα συνέλεξα, γι' αυτό και άργησα σήμερα :)

τζων μπόη, δεν έχω καινούριο υλικό, αλλά κάτι παλιά ευρισκούμενα, ε τι στο καλό; δεν θα τα εμφανίσω;

Τζων Μπόης said...

μα το συζητάς?
τα παλιά είναι αλλιώς και νέα είναι ωραία!

scalidi said...

:))))))))

Maria Iribarne said...

Υπέροχες μέρες, που τις απόλαυσα μόνο μέσω της τζαμαρίας της βεράντας. Κουκουλωμένοι με τις κουβέρτες με τον καλό μου στον καναπέ ψηνόμασταν στον πυρετό και διαπραγματευόμασταν σκληρά ποιος θα πάει μέχρι την κουζίνα! Και μόλις συνήλθαμε ξανάρχισε η συννεφιά. Καλή κι αυτή, δε λέω, αλλά αυτό το διάλειμμα φωτός μες στο χειμώνα είναι εκπληκτικά αναζωογονητικό, λυπήθηκα πολύ που το έχασα φέτος.

scalidi said...

:) Να είστε καλά και οι δυο την άνοιξη, να τη ζήσετε σε όλο της το μεγαλείο...