Thursday, November 29, 2007

Καταφύγιο


13 comments:

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ said...

Αχ... μέρη λατρεμένα...
Σ' αυτό το τελευταίο καφέ την αράζουμε...όταν... πολύ πρωϊ..
Ναι, είναι το καταφύγιό μας....

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

georgia said...

Ωραίο το καταφύγιό σου...

Μάγια said...

πολύ όμορφο...πού είναι, αν επιτρέπεται;

ΠΡΕΖΑ TV said...

Υπεροχο μερος και πολυ καλη φωτογραφια!!!

novisant said...

αααα! Παρασκευή σήμερα. Να κυνηγήσω το Σαββατιάτικο ηλιοβασίλεμα...

scalidi said...

Κυρά μου, καταφύγιο είναι η θάλασσα έτσι κι αλλιώς και ο ουρανός της :))))

Γεωργία, σε έχω καλέσει τόσεις φορές, να δούμε πότε θα καταφέρεις να έρθεις... :))))

μάγια, επιτρέπεται βεβαίως και είναι στο Ναύπλιο. Τίποτα δεν μένει κρυφό από τον ήλιο ακόμη κι αν αυτός δύει. καλώς ήρθατε εδώ

πρέζα tv, σε ευχαριστώ. ανταποκρίνεσαι πάντα στις φωτογραφίες μου :)))

νόβισαντ, να το κυνηγήσετε, τι ωραία!

Stratos Fountoulis said...

εδώ στας βόρειας Ευρώπας δεν βλέπω να φεύγουν τα σύννεφα. Τυχερή!...

Maria Iribarne said...

Εμένα η εικόνα σε συνδυασμό με τον τίτλο μου 'δωσαν την αίσθηση ότι ο ήλιος βρίσκει καταφύγιο στη θάλασσα και κάπως παρηγορήθηκα!!! (ξέρεις τώρα, αφού ολόκληρος ήλιος αναζητά καταφύγιο, τι να κάνω κι εγώ, μια πτωχή υπάλληλος:-))))
Anyway, καιρό έχω να πάω στο Ναύπλιο και το πεθύμησα. Τα τελευταία χρόνια το συνηθίζαμε να πηγαίνουμε Πρωτοχρονιά, έτσι για το καλό (και για να γλιτώνουμε ολίγον από τα σόγια!), αλλά φέτος δεν μας βλέπω. Τέσπα, όλα θα πάνε καλά, Σταυρούλα μου (δεν φαντάζομαι ότι αμφιβάλλεις, το λέω για να τ' ακούω εγώ ;-))

Alexandra said...

ένα κομμάτι από το όνειρό σου μας έδωσες (μου θύμισε συμβολικό όνειρο)

αγκαλιά φωτεινή

ελένη said...

ήρθα να καταθέσω "ευχαριστώ" που δεν ξέχασα και διάβασα το "άντρας και σκύλος" που εσύ ονομάζεις στιχάκια..

είναι ένα από τα πιο όμορφα ποιήματα που έχω διαβάσει εδώ και καιρό.
και ισορροπεί στην λεπτή εκείνη γραμμή που άνάμεσα στον ρεαλισμό και την συγκίνηση..
(αν επιτρέπεις σε αναγνώστες την "κριτική" :) )

Σε φιλώ πολύ.

abttha said...

σταυρούλα γειά σου!
λοιπόν, θεωρώ τον ηλίθιο εαυτό μου να σου κάνει αυτή τη στιγμή μια σοβαρή πρόταση.
βέβαια, αν κάποιος άλλος το σκέφτηκε πριν από μένα, τότε και η πρόταση χάνει τη σοβαρότητά της, και γίνεται μια συντακτική πρότασης άνευ περιεχομένου, και κυρίως, ερείσματος.

την αμαλία, γλυκιά μου σταυρούλα.
θυμόμαστε όλοι.
είχα κάνει πέρσι τη σκέψη να οργανώσουμε ένα συνέδριο με γιατρούς, ψυχολόγους, αρρώστους, κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχαναλυτές, ψυχιάτρους, μουσικούς, ποιητές, υπεύθυνους εντατικής, με ανθρώπους που βρεθήκαμε πολλοί να θιγόμαστε με την επικοινωνία που είχαμε μ'ένα κορίτσι που πέθανε γιατί δεν το πρόσεξαν!!!,

μια δική μας, με την έννοια πως μοιραζόταν μαζί μας μια επικοινωνία πολύ ουσιαστική>

τι λες; κατάλαβες πως θέλω να με βοηθήσεις και εσύ και όλοι οι μπλόγκερς να οργανώσουμε κάτι,
κάτι που να μην είναι εχθρικό για κανέναν, μα που θα επιτρέπει να γίνουμε όλοι λίγο πιο εχθρικοί στην αδιαφορία;

τι λές; θα μου απαντήσεις και στο μπλογκ και εδώ να δούμε αν μπορούμε να κάνουμε κάτι;

και γιατί να μην μπορούμε;
τι λες;
την καλημέρα μου
ε

el-bard said...

"Η ποίησις είναι το καταφύγιο που φθονούμε".

scalidi said...

σίγουρα, λεφτέρη, σίγουρα :)))


αμπτχα, θα τα επεξεργαστώ αυτά που γράφεις και θα επανέλθω :)

ελένη, χαίρομαι, τόσο για την επιστροφή σου, να ξέρεις σε έχω στο νου μου. σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια, μετράνε γιατί είναι από σένα :)))))))))

αλχαντρούλα, το νου μας στο φως :)))

μαρία, καλή χρονιά να έχουμε κι ας είναι όπου να 'ναι :))))

κ. Φουντούλη, σημασία έχει να διαλυθούν τα νέφη μέσα μας, κι απέξω μας ας υπάρχουν, δεν πειράζει, κρατάνε ίσκιο :)))))