Thursday, November 15, 2007

Επιλογή


VII
"Θα μάθουμε μαζί να σωπαίνουμε* ο ένας θα διδάξει στον άλλο τη διάκριση του ανθρώπου αγνάντια στη μυστική πνευματική τροφή του, εκείνο το δυσκατάληπτο σεβασμό προς τα μελλούμενα, που κι οι δυο αγνοούμε. Ο καθένας μας από κάποιο καιρό στοχάζεται την περιωπή του άλλου, κι όταν ακόμα ο νους του πέφτει κάθετα στον εαυτό του* λογαριάζει τον άλλο, γιατί ο άλλος, ο αναντικατάστατος άλλος, πλημμυρίζει τη σκιά όπου το είναι μας περνάει θερμαίνει με την παρουσία του μια ατμόσφαιρα που, αλλιώς, δε θα άχνιζε τέτοιαν ευθυμία τέτοια μετρημένη αναπαμένη χαρά. Κι εσύ οφείλεις να το ξέρεις* μόνοι μας σκάβουμε τη χαρά, αλλά απροκάλυπτη και ιλιγγιώδη σαν άβυσσο!"


Γ. Σαραντάρης, "ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ", 1936


10 comments:

Τζων Μπόης said...

...τώρα ‘ξεχρέωσες‘ με έναν Σαραντάρη για το...γκυκανάλατο’ προηγούμενο άρθρο σου;

Χα!

Ευχαριστώ που δέχτηκες τη γνώμη μου, έτσι γενναιόδωρα!
Φτάσαμε πλέον σε αυτό το σημείο, να φοβόμαστε να εκφέρουμε τη γνώμη μας, μπας και αισθανθεί ο οικοδεσπότης του blog ότι του επιβάλλουμε την αισθητική μας και ότι έτσι στερείται η ελευθερία του...
..τι άλλο θα ακούσουμε πλέον από υποτίθεται υπέρμαχους της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών...

Καμία σχέση δεν έχεις με τα ανωτέρω εσύ Σταυρούλα, μου ήρθε να τα πω και τα είπα...

...τούτος εδώ ο χώρος είναι απλά περιβόλι ανθισμένο!

Να είσαι καλά

scalidi said...

Καλό λιομάζωμα και παραγωγή εν γένει, εύχομαι, Γιάννη.
Το ωραιότερο είπες:" ανθισμένο περιβόλι". Μακάρι να είναι, γιατί ο κόσμος που ζούμε όλη μέρα δεν είναι έτσι, κι εγώ θέλω να έχω μια γωνιά πότε να κρύβομαι και πότε να ξαποσταίνω στην άκρη ενός κήπου και με παρέα καλούς ελαιοπαραγωγούς... Εμείς δεν έχουμε φέτος ελιές, είχαν κάνει λάδι πέρυσι. :))))))

Τζων Μπόης said...

...το χειρότερο είναι να έχεις ελιές γεμάτες καρπό να στέκουν καμένες πάνω στα επίσης καμένα δέντρα...

...Περιβόλι είναι και δεν παίρνω πίσω ούτε χιλιοστό από όσα σου είπα, τα οποία μην τα εκλάβεις ως κολακία, γιατί εγώ άνθρωπο δεν κολακεύω χωρίς να το πσιτεύω βαθιά μου, που να μου δώσουν να φάω ένα μαγκάλι κάρβουνα :)

scalidi said...

φρίκη... και στέκουν εκεί να θυμίζουν την τραγωδία... δεν υπάρχουν λόγια, ιδίως για τους ανθρώπους που το ζουν αυτό και βιώνουν και την έλλειψη εκείνων που κάηκαν... το χωράει ο νους μας τον 21ο αιώνα να έχουν καεί άνθρωποι;

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ said...

Ούτε κι' εμείς Σταυρούλα μου έχουμε φέτος λάδι...αλλά είναι άλλοι εκεί κάτω στα "καμένα", που όπως λες, μετράνε απουσίες..
Ας ανθίζουμε τους κήπους μας λοιπόν, έτσι για να 'ναι πολύχρωμοι και ζωντανοί..

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

scalidi said...

Κυρά μου, όταν καίγεται ο κήπος του γείτονα, μαραζώνει και ο δικός μας, ακόμη κι αν δεν καεί. Να είσαι καλά, πάντα τόσο ανθηρή, τρυφερή και ζωντανή.

Dimitris Athinakis said...

μόνοι μες στο θόρυβο...

scalidi said...

δημήτρη, πια η σιωπή μεταξύ δύο μπορεί να εκληφθεί ως ο μεγαλύτερος επαναστατικός σαματάς του κόσμου... εγώ, καλώς η κακώς, τον ακούω ακόμα

Silio D' Aprile said...

Σταυρούλα, πολύ χαίρομαι για την ωραία αναφορά στον Γιώργο Σαραντάρη... "Να ζεις μέσα στην ποίηση, να ζεις ποιητικά", τον αντιγράφω

scalidi said...

Silio, για έναν αδιερεύνητο λόγο γυρίζω και ξαναγυρίζω στις γραφές του, όπως και στον Καρυωτάκη -και να μη μιλάω μόνο για πεθαμένους- όπως και στο σημερινό Τριαρίδη -κι ας είναι άλλο πράγμα η γραφή του-, γιατί δεν τελειώνουν οι λέξεις τους. Κάθε φορά έχουν να μου πουν τόσα πολλά και διαφορετικά πράγματα για μένα, για τους άλλους για τον ίδιο το λόγο και την ομορφιά του.

Το απόσπασμα που αναφέρεις, είναι ένα από κείνα που στριφογυρίζουν επίσης συχνά στο μυαλό μου. Μακάρι να καταφέρνω η ζωή μου να είναι ποιητική, την προτιμώ από τη μυθιστορηματική... :))))))))Καλή σου εβδομάδα