Friday, September 28, 2007

Τι να σου προσφέρω να γράψεις;

Κοιτούσε από μακριά τη λευκότητά τους.
Τα μαύρα στίγματα άφηναν το νου να τρέχει.
Η καρδιά βογγούσε να αντέξει το τέλος.
Τα μάτια ιρίδιζαν τη γνωστή τους ειρωνεία.
Η φαντασία είχε κερδίσει το έδαφος όλο.
Τι να σου προσφέρω να γράψεις;

11 comments:

Composition Doll said...

Εμπειρίες.
Και έρωτα, ενδεχομένως.
Νομίζω πως είναι εξίσου απαραίτητα.
Η φαντασία, εννοείται, πως υπάρχει ήδη.

Φιλί, kiddo.

aura voluptas said...

Τα πλήκτρα να είναι γερά, να αντέξουν το βάρος όλης αυτής της φαντασίας ! Πολλά έχεις να προσφέρεις Σταυρούλα ...

Να είσαι καλά και δυνατή, έτσι ?

Αγκαλιές και φιλιά :-)

Εαρινή Συμφωνία said...

Τι βα σου προσφέρω να γράψεις και για μένα;

el-bard said...

Έλα ντε, τι;
Και μένα με απασχολεί αυτό, με μια διαφορά όμως. Τα δικά μου πλήκτρα είναι ...μαύρα κι άραχλα.

γεώργιος-axenbax said...

Υπομονή, επιμονή και δύναμη μετά απο κάθε προσφορά της...Την καλημέρα μου.

Antoine said...

Πολύ λευκά τα βλέπω τα πλήκτρα! Τα δικά μου από την πολλή τη χρήση αρχίζουν και κιτρινίζουν!

Dimitris Athinakis said...

πλήκτρα και γράμματα...
που δεν ξέρεις αν τελικά είναι μέσο ή άκρα.

το κείμενο όμορφο.
όπως και η αίσθηση.

καλημέρα και καλό μήνα.

scalidi said...

Ντολάκι μου, αυτό το "ενδεχομένως" τι το ήθελες; Βεβαίως, βεβαίως! Κούκλα, καλή σου μέρα, καλή εβδομάδα και καλό μας μήνα...

Άουρα, γερό να είναι το μυαλό μας κι από πλήκτρα, αλλάζουμε άμα λάχει...:))) Τις ευχές μου για έναν χειμώνα "απελευθερωτικό", γόνιμο και ευτυχισμένο σου στέλνω

scalidi said...

Εαρινούλα,θα σου φέρω λίγη άνοιξη εγώ, με τον ντάλα χειμώνα που σκοπεύω να αναρτήσω, μήπως κι έρθουμε στα ίσα μας... :)))))

Λεφτέρη, άσπρα πλήκτρα στο γραφείο, μαύρα πλήκτρα στο σπίτι... :)Θα σου γράψω και στιχάκι:
"Άσπρα πλήκτρα,
μαύρα πλήκρα,
έχω ένα μυαλό πήχτρα"

scalidi said...

Άνθρωπε που μας κοιτάζεις, δύναμη,ε; Θα παραλλάξω κι εδώ το γνωστό στίχο του άσματος: Δύναμη ..."ηλίου και μια σκοτεινιά". Και τη δική μου καλήμέρα!

antoine, αλλάζω τα πληκτρολόγια σαν τα πουκάμισα, πότε χαλάει το "α", πότε το "κενό", αλλά πάντα τα περιποιούμαι τα πλήκτρα τους με αρωματικά υγρά μαντιλάκια :) Θέλουν και τα πλήκτρα την τρυφερότητά τους...

scalidi said...

Δημήτρη, τώρα αν σου πω ότι αυτό το κειμενάκι κι αυτή η φωτογραφία δεν μιλούσε καθόλου για πλήκτρα και γράμματα,αν και τα χρησιμοποίησα, τι θα έλεγες; Από εκείνο το "κρυμμένο" κείμενο μέσα στο κείμενο είναι η αίσθηση που λες.

Κατά τα άλλα, ναι, για πλήκτρα και γράμματα μιλάω, μην σας τρελάνω όλους :)))))Μόνο εγώ θα μπορούσα να εννοώ και κάτι ακόμα, αφού, όπως λέει και ο Nτ. Λούκας, δεν τα λέω "ντάγκα"