Thursday, September 13, 2007

Μετά την Κυριακή...Το άααλλο Σάββατο...


Κάθε Σάββατο η ίδια ιστορία. Αθέατη από τα μάτια του τηλεοπτικού ειδώλου της κοινωνίας. Αθέατη από τα φιμέ τζάμια της εξουσίας.
Άνθρωποι αξεδιάλυτοι από τα σκουπίδια. Κάτω στα τσιμέντα. Μέσα στην κουφόβραση του μεσημεριού, στην τσίκνα των σουβλατζίδικων, στον ιδρώτα της συνεχούς μετακίνησης. Και στο χέρια ένα ευρώ. Να γίνει η συναλλαγή. Κάποιος να χαμογελάσει και να πάει στο διπλανό φούρνο να πάρει ένα κομμάτι ψωμί. Για το παιδί του.
Δεν πρόκειται περί γραφικότητος.
Δεν είναι γραφικότητα η φτώχεια.
Είναι πραγματικότητα. Αέναη.
Το άλλο Σάββατο που θα έχει "μιλήσει η κάλπη" και θα έχει "κερδίσει η Δημοκρατία" και θα έχει "διατρανωθεί ο διάλογος σε υπέρτατο κοινωνικό αγαθό",
τούτες οι σκιές θα περιφέρονται ακόμη στους δρόμους του άστεως. Χωρίς αγαθά. Και δεν θα είναι καμιά νουάρ σκηνή ταινίας.
Θα είναι η σκηνοθεσία της ζωής με όλο το ζόφο που δεν έχει χώρο για μελό.
Όταν πεινάς, όταν κρυώνεις, όταν φοβάσαι, τι να σου κάνει το μελό;
Δεν σε χορταίνει, δεν σε ζεσταίνει, δεν σου δίνει ελπίδα.
Το άλλο Σάββατο, πάλι θα δώσω ραντεβού μαζί τους στη γωνία του δρόμου. Θα με περιμένουν, ό,τι κι αν έχω ρίξει στη σχισμή της κάλπης. Θα με περιμένουν με μαύρο σταυρό για την ψυχή και το πιο πλατύ χαμόγελο του κόσμου. Και θα με σταυρώσουν περισσότερο μ' αυτό.
Γιατί η φτώχεια χαμογελά και χαίρεται και υπάρχει κι ανθίζει. Μετά την Κυριακή αυτό θα είναι εκεί, για όποιον θέλει να το δει. Όπως είναι εκεί, χρόνια τώρα. Μετά την κάθε εκλογική Κυριακή. Το άααλλο Σάββατο. Το άλαλο.

4 comments:

ΠΡΕΖΑ TV said...

Το αλλο Σαββατο ολη η Ελλαδα θα μιλαει για το μηνυμα των εκλογων αλλα και για τη νεα εκπομπη του Μικρουτσικου...
Οι Ελληνες ξεχνανε πολυ γρηγορα...

scalidi said...

Το κακό είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι ήδη ξεχασμένοι, αγνοημένοι...

Maria Iribarne said...

Πέρσι ή πρόπερσι ήταν που στην Ισπανία 3 νεαροί, γόνοι καλών οικογενειών, σκότωσαν στο ξύλο μια άστεγη, που κατέφυγε στο θάλαμο ενός ΑΤΜ για να σωθεί. Η κάμερα πήρε τη δολοφονία της και τους συνέλαβαν. Η ψυχολόγος που τους εξέτασε είπε ότι τους ήταν αδύνατον να αντιληφθούν ότι αυτό που σκότωσαν ήταν άνθρωπος.
Η ταινία παίχτηκε και στα δικά μας δελτία ειδήσεων. Με σόκαρε όσο δεν περιγράφεται γιατί πραγματικά ήταν τρία παιδιά που σκότωναν μια γυναίκα και γέλαγαν τελείως αυθόρμητα, σαν να 'παιζαν μπάλα. Τίποτα σαδιστικό, παρανοϊκό κλπ. 3 παιδιά, μια χαρά παιδιά, που σκότωναν γελώντας μιαν άστεγη γυναίκα αδυνατώντας να κάνουν στο κεφάλι τους το συνδυασμό άστεγος=άνθρωπος.

scalidi said...

Μαρία, θυμάμαι, πολύ σοκαριστικό, απάνθρωπο, ε, δεν υπάρχουν λόγια για τέτοια αγριότητα...