Monday, August 13, 2007

Εν δύω


4 comments:

alef said...

Σταυρούλα μου καλή δεν ξέρω γιατί μου θύμισες το αριστουργηματικό "Ο ήλιος δύω" της Μήτσορα! Το έχεις προσέξει ότι λιγάκι μας πονά η τόση ομορφιά; Σα να μην είμαστε άξιοί της...

scalidi said...

Καλό μου, άλεφ, ίσα ίσα είμαστε άξιοι και πολύ άξιοι μάλιστα -ίσως λίγο παραπάνω απ' ό,τι θα 'πρεπε- για να την εν-δυθούμε την ομορφιά. Εκεί που δεν έχουμε, κατά τη γνώμη μου λόγο, είναι στην εν-δυση της ίδιας της ομορφιά από μόνη της. :)))
Άλλωστε γι' αυτό, αυτό το μπλογκάκι ενδύεται με ομορφιά -της φύσης εν προκειμένω- και δεν δοκιμάζει να την εν-δύσει, γιατί θα φάει τα μούτρα του ολοσχερώς...
Την αξίζουμε την ομορφιά, όταν την εκτιμάμε και την προφυλάσσουμε, επίσης και όταν υπάρχει λόγος να την κρύβουμε.
Λαθραία επιβαίνει η ομορφιά στην κάθε δύση, άλεφ, που με έφερες με δυο κουβεντούλες σου στο ακατανόητο αυτό παραλήρημά μου. :)))))))))))))))))))

alef said...

Τόχω αυτό, είμαι... μανούλα του ακατανοήτου! Κατανοητό φιλί όμως

scalidi said...

Και ολίγη από ομορφιά ακόμα στην επόμενη φωτό... Κάπως σαν την ζάχαρη στον καφέ μου...Πετιμέζι... Είδες τι έβλεπα στο όμορφο Αναπλάκι μου τόσον καιρό; Και δεν τη χάνω αυτή την ομορφιά, γιατί την αναζητώ κι αποζητώ πάντα. Είναι εκείνο που δεν μπορούν οι άλλοι να μου κλέψουν: την αναζήτηση, την ανατροπή και την αναλαμπή μέσα μου (δάνεια οι τίτλοι από τα βιβλία. Ούτε να τα ευτελίσουν, γιατί σαν κέρβερος τα περιφρουρώ, αφήνοντας τα ελεύθερα να είναι. Συνεννοηθήκαμε νομίζω :)))
Ακατανόητη συνεχίζω, γιατί μου αρέσει που με παρέσυρες τώρα που όλοι έχουν φύγει κι εμείς εδώ μιλάμε...