Tuesday, June 12, 2007

Δωμάτιο συμπίεσης-αποσυμπίεσης...

Η περιήγηση σε μια ωραία ενότητα της ηλεκτρονικής έκδοσης της Guardian, που παρουσιάζονται τα δωμάτια όπου και δημιουργούν διάφοροι συγγραφείς, στάθηκε η αφορμή να σας ζητήσω να πείτε ο καθένας δυο λόγια για το γραφείο του είτε όπως είναι στ' αλήθεια είτε όπως θα ήθελε να είναι είτε όπως ονειρευόταν παιδί ότι θα ήταν το γραφείο του, αν ονειρευόσασταν ποτέ να είστε μέσα σε ένα γραφείο... Κάνω πρώτη την αρχή, όποιος έχει τη διάθεση, ας ακολουθήσει.

Το φανταστικό γραφείο (ενίοτε και δωμάτιο της γραφής)

Το πρώτο γραφείο μου υπήρξε το τραπέζι της κουζίνας, όπου και προτιμούσα στην Α΄ Δημοτικού να διαβάζω τα μαθήματά μου, παρακολουθώντας τον μπαμπά να τρώει και τη μαμά να πλένει τα πιάτα. Εγώ έσκυβα στις σελίδες των βιβλίων και χανόμουν μέσα στο μαγικό κόσμο του Ανθολόγιου εκείνης της διετίας. Μετά αναβαθμίστηκα. Πέρασα στο μεγάλο στρογγυλό τραπέζι του καθιστικού. Δεν θυμάμαι πότε άρχισα να το προτιμώ. Είχε άπλετο φως από την τεράστια τζαμαρία του και φυτά να με ξεκουράζουν με το πράσινό τους χρώμα. Εμ, άμα είσαι στην Γ΄ Δημοτικού, ας πούμε, έχεις πολύ άγχος για τα προβλήματα των μαθηματικών που δεν μπορείς να λύσεις και χρειάζεσαι και τη συνδρομή των εκάστοτε περαστικών και καλεσμένων. Α, είναι και η τηλεόραση που την έχεις ανοιχτή και βλέπεις παιδικά, μαζί με το μίκυ μάους στηριγμένο σε ένα τασάκι να διαβάζεις. Είναι πολύ δύσκολη η ζωή στα Δημοτικά.
Μετά ήρθαν τα Γυμνάσια. Μπήκες στα ενδότερα της εφηβείας και σε πιο μέσα δωμάτιο του σπιτιού, απαλλαγμένο από την κοινή θέα. Δωμάτιο με βιβλιοθήκη και γραφείο που βγαίνει μέσα από τα ράφια της. Βαρυφορτωμένη βιβλιοθήκη με εγκυκλοπαίδειες και σχολικά βιβλία. Σε ένα ραφάκι στριμωγμένα και τα "εξωσχολικά"-λογοτεχνικά βιβλία. Αυτά κρυφοκοιτάζεις, όταν παριστάνεις ότι διαβάζεις. Έχεις πολύ διάβασμα, βρε παιδί μου, μα κανείς δεν σε καταλαβαίνει; Και μετά Λύκειο. "Σσσσς, το παιδί διαβάζει". Τα λογοτεχνικά βιβλία κατέλαβαν περισσότερα ράφια στη βιβλιοθήκη κι αυτή κοντεύει να σωριαστεί κάτω από τα λυσάρια και τα βοηθήματα και τις ασκήσεις του φροντιστηρίου. Η αναβάθμιση του γραφείου σου σημαίνει υποβάθμιση δική σου. Δεν θα περάσεις στις εξετάσεις έτσι που το πας. Και δεν πέρασες. Δικαίως. Το γραφείο με τις κρυμμένες μυθιστορηματικές βιογραφίες που διάβαζες μέρα-νύχτα, το κραύγαζε, αλλά κώφευαν όλοι, έπρεπε να κάνουν ησυχία, διάβαζες, ρε παιδί μου.
Κι ύστερα έφυγες. Πάει η οικογενειακή εστία. Άρχισες να φτιάχνεις το φανταστικό γραφείο που ονειρευόσουν από τόσο δα μικρό παιδάκι. (Τι όνειρα έκανε αυτός ο μπόμπιρας με τα γυαλάκια! Άρρωστο ήταν το παιδί, αλλά δεν το έβλεπε κανείς. Πρεσβυωπία είχαν όλοι, εσύ μύωψ του σκοτωμού. Είναι κοντόφθαλμη η ζωή, σου λέω). Στην αρχή ήταν βιβλία στο πάτωμα και ντοσιέ με χαρτιά σπαρμένα στο κρεβάτι το φοιτητικό. Και μετά ποιήματα κολλημένα με μπλου τακ στους τοίχους του δωματίου. Ακόμα σχολική ηλικία, προσχολική της λογοτεχνίας.
Άριστα. Βρήκαμε και δουλειά. Πληρωνόμαστε, αλλά δουλεύουμε τόσο που, ρε γαμώτο, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα!, έχουμε λεφτά να πάρουμε του κόσμου τα βιβλία, αλλά δεν έχουμε χρόνο να πάμε να τα αγοράσουμε. Δεν πειράζει, θα τα διαβάσουμε τη νύχτα.
Μετακόμιση κι άλλη. Κι άλλη. Γραφείο και υπολογιστής κι εκτυπωτής -χαλασμένος ακόμα είναι- ψηφιακή μηχανή μέσα στο ντουλάπι, βιβλία παντού. Στους τοίχους μόνο τοπία χαρωπά κι ευχάριστα. Ο ήλιος δύει από την μπαλκονόπορτα, αλλά δεν είσαι ποτέ σπίτι να τον δεις να κοκκινίζει το σύμπαν. Μουσικές, σιντί, χαρτιά, μολύβια χρωματιστά, στυλό, αλλά εσύ πάσχεις από τενοντίτιδα πληκτρολογίου. Άτιμη ζωή. Ο σκληρός δίσκος χωράει ακόμα πολλά. Κι άλλα γραφεία. Εκείνα που θα φτιάξεις. Εκείνα που στήνεις όπου βρεθείς, αυτοσχέδια. Γραφεία παντού. Γραφεία έχουμε, γραφές δεν έχουμε.

33 comments:

Αθήναιος said...

Καλά, ΓΑΜΩ ΤΑ ΠΟΣΤ!! Αύριο-μεθαύριο,με αφορμή αυτό το ποστ, θα ανεβάσω μία δική μου φωτο όπου είμαι πολύ μικρή και γράφω στο πρώτο μου γραφείο!!! :-))

scalidi said...

Καλώς τον Αθήναιο, που γύρισε ανεβασμένος από τη Βενετία! Έφυγες και θα χάσαν τα βελόνια τους εκεί (λογοπαίγνιο είναι και ουχί ειρωνική χροιά έχει, απλώς για να "κολλήσω" τα "εργόχειρά" σου το έβαλα), περιμένω να "κεντήσεις" το "εργόχειρό" σου, όπως κάνεις άλλωστε πάντα... Έγραφες κι εσύ, τι να κάνεις, μικρό παιδάκι ήσουνα! :)))))))))

Αθήναιος said...

Έγραφες κι εσύ, τι να κάνεις, μικρό παιδάκι ήσουνα! :)))))))))

Χαχαχα! Καλά, κάτσε πρώτα να δεις τη φωτό κι αν δεν πέσεις κάτω από την καρέκλα από τα γέλια, να μου περάσεις βενετσιάνικη βελόνα από τη μύτη. :-)))

Alexandra said...

πολλές ομοιότητες η παιδική μας ηλικία (αν και σε περνάω ηλικιακά)... είναι σαν να διαβάζω εμένα (μόνο που εγώ είχα και την παραξενιά να διαβάζω κάτω από το κρεβάτι με φακό - για να μην με βρίσκουν και να με ενοχλούν, αφού η μαμά μου με μάλωνε γιατί διαβάζω τόσο πολύ! ξέρω τρελό παιδί...)

πολλές και η φοιτητική μας (μόνο που είχα φύγει νωρίτερα).

τώρα γράφω σε ένα μικρό κινέζικο σεκρετέρ, με παραστάσεις από ανάγλυφα όμορφα ζευγάρια κινέζων και γερανούς, δώρο της μαμάς μου, με το λαπ τοπ ανοιχτό συνεχώς όλη τη μέρα (και το ίντερνετ αρκετά συχνά, να'ναι καλά το ει ντι εσ ελ).


- και έχω κρίση τενοντίτιδας και έχω πεθάνει... γράφω ελάχιστα αυτές τις μέρες -

(αχ, μ'άρεσε πολύ αυτό το ποστ!)

ζωντανό, δροσερό, γεμάτο αναμνήσεις!

el-bard said...
This comment has been removed by the author.
el-bard said...

Εγώ, πάλι, όταν ήμουν μικρός είχα δικό μου δωμάτιο. Ήταν όλο ντυμένο με ξύλο, κάτω πάστωμα και στη γωνιά ήταν το τζάκι. Είχαμε βλέπετε, τρία τζάκια στο σπίτι, 2 στις κρεβατοκάμαρες και ένα στο σαλόνι. Απέναντι από το τζάκι και μπροστά στη μεγάλη τζαμαρία του δωματίου βρισκόταν το γραφείο μου. Ξύλινο, βαρύ, το πρώτο γραφείο του πατέρα. Όταν καθόμουν εκεί έβλεπα μπροστά μου όλη την πλαγιά, ειδικά το χειμώνα, που χιόνιζε ήταν απόλαυση να διαβάζεις. Το τζάκι τριζοβολούσε, η πλαγιά κάτασπρη στα πόδια μου, ο σκύλος δίπλα μου χουζούρευε, η σοκολάτα μου ζεστή πάνω στο γραφείο συντρόφευε τις μικρές σκέψεις μου.
Όλα ήταν όμορφα όταν ήμουν παιδί, όλα. Αχ, όλα!

alef said...

"Δωμάτιο συμπίεσης- αποσυμπίεσης", δωμάτιο- άλεφ, κανονικά! Μέσα σε λίγα τετραγωνικά ή και σε μερικά μόνον μέτρα, το σύμπαν σου! Το κακό είναι βέβαια ότι δεν το ένοιωσα έτσι ποτέ! Το γραφείο στο δίπλα δωμάτιο, κι εγώ στραβοχυμένη στο πάτωμα. Το γραφείο- όλο το σπίτι κι εγώ σε καφενεία και σε δωμάτια ξενοδοχείου, λες και για να με βρω να πρέπει να εγκαταλείψω τα υπάρχοντά μου. Αλλά σήμερα το πρωί (Σταυρούλα, τα μεγάλα πνεύματα συναντήθηκαν) έκανα σχέδια με αρχιτέκτονα. Τη δική μου σοφίτα με παράθυρα στον ουρανό και βιβλιοθήκη- λαβύρινθο, διαδρόμους. Δεν ξέρω αν θα γίνει ποτέ αλλά πρώτη φορά σκέφτηκα κάπου να καθίσω σαν άνθρωπος. Αλλά μπορεί τότε ακριβώς και να μην έχω τι να πω!
Σταυρούλα, ΕΓΡΑΨΕΣ λέμε! Εχει δίκιο ο Αθήναιος, και ΓΑΜΩ ΤΑ ΠΟΣΤ! Ο Μουρσελάς, ξέρεις, κουβαλά από τα παιδικά του χρόνια μια ξεπατωμένη πολυθρόνα κι ένα κομμάτι κόντραπλακέ. Το καινούργιο του σπίτι διαθέτει πάνω από τρία γραφεία, αλλά εκείνος εννοεί να στριμώγνεται εκεί. Με εκείνο το κομμάτι κόντραπλακέ, για να τον ασφαλίζει. Σταυρούλα, καλό νυχτερινό φιλί

anagnostria said...

Μνήμες...μνήμες...πώς να χωρέσουν σ' ένα ποστ; Θα τις αδικήσω.

John boy said...

Μπράβο Σταυρούλα!

Πάντως εγώ κουβαλάω μαζί μου μόνο έναν φτηνό χαρτοκόπτη, το μόνα πράγμα που με δένει με τα γραφεία που κατά καιρούς αλλάζω...

George Glikofridis said...

Α! Πολύ καλή είσαι...
Α! Ναι.
Αλλά θ' αρχίσω ανάποδα.

Γιατί να μ' ενδιαφέρει να μάθουν οι άλλοι που γράφω;
Γιατί η ιδέα του να περιγράψω το γραφείο μου μ' εξιτάρει;
Μήπως γιατί η επιδειξιομανία μας χτυπά κορυφές έτσι;
Ή μήπως γιατί λειτουργούμε όπως μια παρέα όπου όλοι αποφασίζουν υπακούοντας σε μια ιδέα κάποιου (εκ της παρέας) να φέρουν τις φωτογραφίες των διακοπών τους ανεξάρτητα από το που έχει πάει ο καθ' ένας;
Γιατί μας αρέσει τόσο πολύ να χωνόμαστε ο ένας στις κουβέρτες του άλλου;
Μήπως γιατί πίσω κρύβεται η χαμένη τρυφερότητα ή η απαγορευμένη αιμομιξία; (Το χόντρυνα εδώ στο τέλος αλλά θέλουμε κάτι αληθινό ή όχι;)
Και πόσο μάλλον! Ο ένας στο δωμάτιο του άλλου;; Στο άντρο της δημιουργίας του;; Στην αποθήκη των εξομολογήσεων της ψυχής του;;
Μα όταν στην εφηβεία μου δινόταν η ευκαιρία να μείνω μόνος μου στο δωμάτιο μιας συμμαθήτριας με την οποία ήμουν ερωτευμένος ήμουν στο ένα κλικ από το να φορέσω τα ρούχα της. Το άρωμά της επάνω μου ήταν η πλέον αισθησιακή μνήμη κλειδωμένη σ' εκείνη. Όπως και η γνώση του περιεχομένου του μικρού κουτιού με τα κοσμήματά της.
Μήπως από πίσω είναι αυτό;
Ή μήπως τραβάμε ο κάθε ένας κάτι από την ενέργεια του άλλου;
Θα μπορούσα να γράψω άλλες 600 σελίδες επί του θέματος. Γιατί η απίστευτη θέληση της γνώσης του άντρου του άλλου είναι νούμερο ένα ψυχολογικό δεδομένο που όποιος το έχει για λίγο κάνει τεράστιο λάθος. Γιατί η ψυχολογική και πρακτική αμεσότητα των blogs δεν έχει απολύτως καμία σχέση με την δημοσίευση μιας συνέντευξης ενός συγγραφέα σε μία εφημερίδα όπου θα υπάρχουν φωτογραφίες του γραφείου του ή ακόμη και ερωτήσεις επ' αυτού. Κι όταν λέω δεν έχει καμία σχέση εννοώ ότι δεν έχει καμία σχέση η επίπτωση που έχει η μία στον αναγνώστη του blog με την επίπτωση που έχει η άλλη στον αναγνώστη της εφημερίδας.
Οπότε: Γνωρίζοντας όλα αυτά, να αφεθώ στην ηδονή του απελευθερωμένου ναρκισσισμού μου και να σας περιγράψω το γραφείο μου:

Το γραφείο μου ήταν πάντα μέσα στη μέση.
Μεγάλωσα σ' ένα πολύ μικρό σπίτι και αργότερα τα σπίτια της εκτός Ελλάδος διαμονής μου ήταν επίσης μικρά.
Αυτό σημαίνει ότι την πολυτέλεια του δωματίου δεν την είχα ποτέ.
Αυτό, όμως, εκ του παραλλήλου σημαίνει, ότι έμαθα να λειτουργώ ακόμη και μέσα σ' έναν στρατώνα γεμάτο με τους πλέον ετερόκλιτους ανθρώπους της επικράτειας.
Αυτή τη στιγμή λοιπόν το γραφείο μου βρίσκεται στην άκρη του σαλονιού κολλητά στην πόρτα της εισόδου του διαμερίσματος. Έχει μία flat οθόνη/υπολογιστή 17 ιντσών ο οποίος πλαισιώνεται από δύο ισχυρά πορτατίφ τα οποία χτυπούν ανεστραμμένα τον λευκό τοίχο. Το ένα είναι ένα αρχιτεκτονικό με διπλές λάμπες neon και το άλλο ένας φωτογραφικός ασημένιος ανακλαστήρας λιγότερο ισχυρό από το πρώτο. Έτσι το φως που επιστρέφει είναι απολύτως φυσικό με τη σωστή του ένταση χωρίς ν' ανακλάται στην οθόνη. Στα δεξιά μου υπάρχουν δεκάδες θήκες και συρταράκια και ράφια με άπειρα έντυπα επάνω συν ένα scanner συν ένας έγχρωμος εκτυπωτής ενώ στ' αριστερά μου ένα δεύτερος εκτυπωτής laser.
Το πληκτρολόγιο είναι ασύρματο όπως και το ποντίκι. Τα αντικείμενα επάνω στο γραφείο (και γι' αυτό υπογράμμισα τα ασύρματα) είναι τόσα πολλά και τόσο διαφορετικής χρήσης που απαγορεύω στον οποιονδήποτε να τα αγγίζει. Είναι το προσωπικό μου χάος το οποίο όμως έχει την δική του τάξη την οποία εγώ γνωρίζω απόλυτα.
Ο συγκεκριμένος ηλεκτρονικός υπολογιστής πλαισιώνεται από ακουστικά υψηλής πιστότητας και μια που η σύνδεση με το internet είναι συνεχής και broadband ο υπολογιστής αυτός είναι τα πάντα. Προσωπική τηλεόραση, ταχυδρομείο, ραδιόφωνο, μουσική αποθήκη και αναπαραγωγή, φωτογραφικό άλμπουμ, dvd player, και βέβαια, το παράθυρο για την γνώση όλου του πλανήτη.
Γράφω ταυτόχρονα με όλα αυτά ανοιχτά και με τ' ακουστικά μου ενώ γύρω συχνά πυκνά παίζουν (σε μαύρη λύσσα) από 2 έως άπειρα παιδάκια.
Δεν μ' ενοχλούν διόλου ειλικρινά. Και το λέω αυτό έτσι γιατί πάω στοίχημα ότι κάνει εντύπωση. Αλλά έτσι είναι.
Αυτό συνεχίζεται και την βαθιά νύχτα αλλά σε απόλυτη ησυχία γιατί εκλείπουν τα παιδάκια.
Και "ο επιβάτης" αλλά και το επόμενο έχουν γραφτεί σε άμεση σύνδεση με το Internet συνεχώς. Χωρίς αυτό αυτά τα βιβλία θα ήταν άλλα βιβλία.
Και για το τέλος να πω ότι η πολυθρόνα του γραφείου είναι μία μεταλλική ανατομική απίστευτα άνετη και τεράστια ομολογώ (όχι η αυθεντική γιατί η αυθεντική ήταν πανάκριβη) στην οποία μπορώ και κάθομαι τις όπως ήδη φανταστήκατε πάρα πολλές ώρες χωρίς την παραμικρή σωματική ενόχληση.

Καθόλου ρομαντισμός στα παραπάνω ε;
Καθόλου συναίσθημα.
Κι όμως εκεί μέσα σε αυτά τα 4 tech (και όχι hi tech όσο κι αν έτσι φαίνεται) τετραγωνικά γεννιούνται τα πάντα.

Αυτά. IP διεύθυνση όμως δεν σας λέω... :-)

scalidi said...

Αχ, κάποιος δεν διάβασε καλά την εκφώνηση και έγραψε ένα ποστ, όχι σχόλιο... Αγαπητέ Γιώργο, "φανταστικό" γραφείο έλεγα, όχι σώνει και καλά το πραγματικό σου γραφείο, αλλά το γραφείο των ονείρων σου, αυτό δεν είναι άλλωστε που μας περιέγραψες; :)))))))))))Τι εξονυχιστική ανάλυση ήταν αυτή; Εύγε και γράφε τώρα...

scalidi said...

Αρμυρίκι, εγώ κουβαλάω ένα παλιό στεκάκι -πολύ παιδικό- με φρουτάκια που είναι πρώτη μούρη στο εκάστοτε γραφείο...

scalidi said...

Καλώς σε βρίσκω, αναγνώστρια καλή μου, κι εδώ. Καταλαβαίνω. Ο δικός σου σκληρός δίσκος της μνήμης είναι φουλ, μήπως να κάνεις μία αναδιοργάνωση; Φιλιά από την Ελλάδα...

scalidi said...

Άλεφ, χαίρομαι τη σύμπτωσή μας... Καλή ανακατασκευή, λοιπόν. Φαίνεται ότι εσύ μόλις θα επιχειρήσεις να κανεις πραγματικότητα το ιδεώδες γραφείο σου. Αυτά είναι τα ωραία.
Η ιστορία σου για τον κ. Μουρσελά είναι πολύ συγκινητική. Καλή σου μέρα! :)))

scalidi said...

Λεφτέρη, με τα πολλά τζάκια και τα ξύλα φοβήθηκα μην πάρουμε φωτιά...Και δεν έχω εύκαιρο πυροσβεστήρα.
Να υποθέσω ότι αποτελεί το σχόλιό σου συνέχεια της ατμόσφαιρας του τελευταίου σου ποστ; Καλό υπόλοιπο ημέρας.

scalidi said...

Αλχαντρούλα, το χέρι μου είναι σε άθλια κατάσταση με την ηλίθια τενοντίτιδα και πάλι και τα χάπια δεν μπορώ να τα πιω γιατί με πιάνει το στομάχι μου... :(((
Πολύ κομψό και ρομαντικό το γραφείο σου, αλλά εμένα δεν με χωράνε τέτοια, θέλω άπλα και χώρο πολύ. Στη δουλειά έχω ενωμένα δύο γραφεία, για να καταλάβεις...

el-bard said...

Το πέτυχες. Είμαι σε τέτοια φάση τώρα.

Babis said...

A, Σταυρούλα, τι μου θύμισε το post σου. Το παιδικό μου γραφείο ήταν ένα τραπέζι, με τα βιβλία σωρό πάνω, σε σχήμα πυραμίδας. Αν χρειαζόμουν ένα από τη βάση, έπεφτε η πυραμίδα, ή καλύτερα άλλαζε σχήμα ο σωρός. Η μάνα μου όλο φώναζε γιατί δεν ταχτοποιώ τα βιβλία μου. Ένοιωθα ενοχές. Αυτές έπαψαν μόνο όταν αργότερα διάβασα σε ένα βιβλίο ψυχολογίας, ότι η τακτοποίηση είναι μια μαγική ιεροτελεστία, για να βάλεις σε τάξη τα πράγματα της ψυχής σου. Εμείς οι ακατάστατοι φαίνεται ότι τα έχουμε μια χαρά με τον εαυτό μας.
Πρόσεξε την τενοντίτιδα. Μήπως γράφεις σε laptop; Παράτησέ το.

scalidi said...

Μπάμπη, όχι λάπτοπ, ναι στις πυραμίδες με βιβλία, αλλά πρέπει να είμαι ψυχοπαθής το λιγότερο για να τακτοποιώ μονίμως...Έχω ένα γραφείο παράδεισο :)))

nuwanda said...

μπραβο βρε Σταυρουλα, οταν γραφεις συντομα εισαι απιστευτη!

και εγω μεγαλωσα σε πολυ μικρο σπιτι, χωρις γραφεια και προσωπικα δωματια. Αργοτερα, μεσα στην νεανικη ματαιοδοξια, εζησα σε σπιτι μεγαλο με ειδικα σχεδιασμενο γραφειο-βιβλιοθηκη κλπ (αποδειχτηκε παντελως αχρηστο!!)

Σημερα, ζω κατ' επιλογη σε ενα μικρο σπιτι και το γραφειο μου ειναι σε οποιο σημειο μου καπνισει (το wireless DSL να ειναι καλα....)

scalidi said...

νουβάντα μου, σε ευχαριστώ. είναι που τακτοποίησα πρόσφατα το γραφείο στη δουλειά, ρύθμισα τα ρολά για φως, άνοιξα τον κλιματισμό, πότισα τον κάκτο, ακούω Κόσμο στο ράδιο και είναι χαρά θεού να δουλεύω...

εγώ ζούσα σε ένα τεράστιο σπίτι στο χωριό με σαλόνι-αεροδρόμιο που εκεί συνήθιζα να βυθίζομαι στη δική μου πολυθρόνα καθισμένη ανάποδα και να διαβάζω, εδώ στην Αθήνα σκούρυναν να πράγματα, περιορίστηκε ο χώρος, αλλά διευρύνθηκαν οι ορίζοντες. φιλιά στις κούκλες σου

Χρήστος Φασούλας said...

Λοιπόν, θα γράψω μόνο για το πρώτο μου γραφείο -και... φτάνει: στο πίσω μέρος του ραφείου του πατέρα μου -κανονικό γραφείο, λέμε, μόνο... τηλέφωνο και φαξ δεν είχε!- χωρισμένο από το υπόλοιπο μαγαζί με ένα αυτοσχέδιο χώρισμα από χαρτόνι...
Τραυματική εμπειρία... Πέρασαν δυο δεκαετίες από τότε για να αποφασίσω ν' αποκτήσω ξανά κανονικό γραφείο (σπίτι μου, αν μη τι άλλο, γιατί στη δουλειά ήταν "αναγκαίο κακό"...)

scalidi said...

Χρήστο, γραφείο-ραφείο, ωραίο κι ας το λες τραυματικό. Τώρα είναι ωραία να το θυμάσαι, όσο γράφεις να "κόβεις" και να "ράβεις"...λέξεις :)))

Καπετάνισσα said...

Θα το θελα να κρέμεται πάνω από τη θάλασσα, πως αλλιώς;
Μεγάλωσα με την έλλειψή του, γυρόφερνα κι εγώ από τη κουζίνα στην τραπεζαρία και ποτέ, ποτέ ως μαθήτρια και ως φοιτήτρια δε διάβασα με τον "κλασικό" τρόπο, πίσω από ένα γραφείο εννοώ. Μόνο να γράψω, αλλά... αντικομφορμιστικά όπως είπαμε, στη κουζίνα, σ'ένα ολοσκούριαστο τραπεζάκι του μπαλκονιού, κάπως έτσι.

Και τα "της ενδοχώρας" μου, στο πόδι. Έτσι, στο γόνατο. Να'ναι ατίθασα τα γράμματα, να τσαλακώνει το χαρτί.
Κόπος; Τρόπος.

aura voluptas said...

Ωραία η ιδέα σου Σταυρούλα, πολύ ωραίο και το ποστ .

Προσκυνώ το σχόλιο-ποστ του Γλυκοφρύδη . Προσκυνώ, προσκυνώ, προσκυνώ !

Αν και τώρα που σου γράφω κάθομαι στο γραφείο των παιδικών μου χρόνων (αθάνατο-από τα 10 μέχρι τα 17 μου εκεί την έβγαζα-πώς τα φέρνει ο χρόνος...), το πραγματικό μου γραφείο εδώ και 4 χρόνια (από τότε που νους και ψυχή αυτοεξορίστηκαν από το σπίτι), είναι ένα ξύλινο τραπέζι στο πολυαγαπημένο μου καφέ-στέκι (ΠΟΤΕ έξω, ΠΑΝΤΑ μέσα), κοντά στη δουλειά μου . Εκεί διαβάζω, εκεί γράφω, από εκεί κάνω τα τηλεφωνήματα μου, εκεί έρχονται να τα πούμε φίλοι και γνωστοί, εκεί είναι το καταφύγιο μου .

Για μένα το γραφείο είναι ο "εγκέφαλος" του σπιτιού . Και πρόσεξε τώρα, στο σπίτι που ετοιμάζω εδώ και καιρό, όλα τα δωμάτια είναι σχεδόν έτοιμα . Το δωμάτιο του γραφείου εντελώς άδειο ! Το απόλυτο κενό . Καθόλου τυχαίο ...

Φιλιά πολλά !

George Glikofridis said...

@aura
Καφέ-στέκι δεν μπορώ να βρω. IP συν κάμποσα άλλα μπορώ. Αλλά καφέ-στέκι δεν μπορώ. Οπότε λέω να επιστρατεύσω κάτι καλά παιδιά των Υπηρεσιών του Στρατού και της Αντικατασκοπείας που γνώριζα παλιά. Αυτά θα το βρουν...
=:-]

scalidi said...

άουρα, σε ζηλεύω που έχεις ένα στέκι...ήθελα κι εγώ πάντα να έχω, αλλά δεν το κατόρθωσα ποτέ... τυχερή που έχεις ένα κενό γραφείο, έχει την προοπτική να γίνει όπως εσύ το θελήσεις, ένας άδειος χώρος θα γεμίσει από τη δική σου επιθυμία...όλα γίνονται, καθώς πρέπει να γίνουν :)))))

scalidi said...

Γιώργο, μόλις ξεκίνησα να ακούω το podcast σου... Καλέ, εδώ σου αποκαλύφθηκε μπροστά στα μάτια σου η πραγματικότητα και δεν την είδες, σου συστήθηκε... Κι εσύ ψάχνεις τα IP...

scalidi said...

Καπετάνισσα, θαλλασόδαρτο γραφείο; Γιατί όχι. Ό,τι θέλουμε ονειρευόμαστε και όπως το θέλουμε...
Εγώ στο "πόδι" κυριολεκτικά γράφω καμία ξεκρέμαστη ιδέα που μου 'ρχεται όταν περπατάω στο δρόμο και ψάχνω κάπου να το σημειώσω...

aura voluptas said...

Σταυρούλα χρειάζεται χρόνος για να αποκτήσεις στέκι και βέβαια ο χώρος να πληρεί τις προϋποθέσεις που θέλεις .
Είναι ωραίο πάντως να σε ξέρουν και να τους ξέρεις, να γνωρίζουν τι θέλεις και να στο φέρνουν πριν το ζητήσεις (αλλά να είναι και διακριτικοί μαζί σου), να θεωρείσαι θαμώνας (ειδικά στο δικό μου ) . Σου εύχομαι να το βρεις (αλλά να μην κολλήσεις, η ποικιλία είναι καλή). Καλό Σαββατοκύριακο !

@Γλυκοφρύδης : Τα ελληνικά στρατά δεν μας τρομάζουν ! Τα έχουμε γνωρίσει και από την καλή και από την ανάποδη ! Η αντικατασκοπεία τώρα, κάτι μου κάνει, αλλά και πάλι δεν νομίζω να πετύχει κάτι σημαντικό ... :-)))

Anyway, εξακολουθώ να λατρεύω τα σεντόνια σας !!!

scalidi said...

άουρα, έτσι είναι ακριβώς...οι άνθρωποι φτιάχνουν το στέκι. ανθρώπους χρειαζόμουν για να φτιάξω στέκι, όχι απλή τοποθεσία, από μόνη της δεν λέει τίποτα...

όσο για το γλυκογράφο μας, αυτός έχει τρυφερή καρδιά μικρού παιδιού, αλλά τον έχω ικανό για όλα, τι συγγραφέας είναι; βοηθάω το μύθο του τώρα...

Dr Moshe said...

Αγαπητή Σταυρούλα, συγχαρητήρια για το νοσταλγικό σας κείμενο.
Ευχαριστούμε επίσης, η Ρένα και εγώ, για τις θερμές ευχές σας.

Αν ένα γραφείο μπορούσε να μιλήσει για όλα όσα γράφτηκαν ή διαβάστηκαν πάνω του, η προσωπική μας ιστορία θα ήταν απείρως πλουσιότερη. Το 1980, ενώ ήμουν μόλις στην τελευταία τάξη τού δημοτικού σχολείου, ο πατέρας μου με πήγε απροειδοποίητα σε ένα επιπλοποιείο. Θυμούμαι μέχρι τώρα αυτή την απροσδόκητη έκπληξη: πώς ήταν όλα έτοιμα, ένα τεράστιο πανέμορφο γραφείο από ξύλο μαόνι και επένδυση, γυαλιστερά σκαλιστά συρτάρια από το φρέσκο λούστρο και τον πατέρα μου να σκύβει για να ελέγξει κάθε λεπτομέρεια.

Το γραφείο μου αυτό με συντροφεύει ακόμη και στο τωρινό μου σπίτι. Το συντηρώ και το περιποιούμαι επί 27 χρόνια και εκείνο εξακολουθεί να έχει εκείνη την ίδια μυρωδιά ξύλου που ανέδιδε όταν το πρωτοείδα στο επιπλοποιείο...

Καλή σας ημέρα.

scalidi said...

dr moshe, να ζείτε πάντα ευτυχισμένα με τη Ρένα σας. Πολύ όμορφη και η δική σας ιστορία του γραφείου σας... Γι' αυτές τις μικρές-μεγάλες αισθήσεις, μυρωδιές, αφή, ζούμε κι αυτές μας διαχωρίζουν από τους άλλους, οι δικές μας μνήμες...